Ενα ποίημα για την Ονδούρα

Ματωμένη ήπειρος, το αίμα ξανάρχισε να κυλάει στις πεδιάδες και τα βουνά σου.
Κοράκια μαζεύτηκαν στα παραθύρια των χαμόσπιτων και κρώζουν την έλευση του χθες.
Τα όρνια πήρανε το μήνυμα και κατασπαράζουν τα εναπομείναντα φτερουγίσματα της λευτεριάς.
«Ποτέ πια!» κράζουν σύσσωμα, διασπώντας το φως του ήλιου σε χιλιάδες αδύναμες δέσμες.
Ή σε δεσμά στα πόδια σου, δυστυχισμένη ματωμένη ήπειρος, που θέλουν να σε γονατίσουν ξανά, να, λίγο πριν προλάβεις να σηκωθείς.
Έγκλημα βαφτίσανε την φωνή σου, το βλέμμα σου, το τραγούδι σου.
Τους φάρους της καταγάλανης θάλασσας σου, θέλουν να καταρρίψουν.
Να τους θάψουν στην άβυσσο της σάπιας βλέψης τους.
Σε κάθε στενό, βλέπω τον στρατό, να μαραίνει με αποστροφή τα λουλούδια που φύτρωσαν στις χαραμάδες των πέτρινων σπιτιών σου.
Ματωμένη, περήφανη ήπειρος, το αίμα ξανάρχισε να κυλάει στους δρόμους σου.
Η πληγή είναι ακόμα ανοιχτή. Όταν πάει να γιατρευτεί, να και μια νέα μαχαιριά στα γερά σου χέρια.
Καθώς στάζει βουβά στη γη σου, που ελεύθερα να περπατήσεις σου είναι απαγορευμένο, οι κραυγές σου απομένουν θλιβερά βουβές.
Καθώς ποτάμι θα γίνεται, η ροή του θα σπάσει τα τσιμεντένια φράγματα και θα τα διασκορπίσει σε μικρές πέτρες σε κάθε επιφάνεια του κόσμου.
Και όλο και κάποιο χέρι μας θα την σηκώσει.
Ένας πέφτει και εκατό σηκώνονται. Έτσι μας δασκαλέψατε, μην το ξεχνάτε.
Όμοια η φωνή, όμοιο το πρόσωπο, όμοια καπνίζεται το τελευταίο τσιγάρο από το βορρά ως το νότο.
Δημιουργήστε την πιο γερή αλυσίδα, αυτή που εμείς δεν φοβόμαστε.
Αυτή που θα φρουρεί τα παιδιά σου, σαν την μάνα.
Φρουρείστε την ελπίδα και με ένα περιστέρι στείλτε την στον κόσμο.
Με μοναδικό παραλήπτη την αξιοπρέπεια και αποστολέα μια ολόκληρη χώρα.
30/6/2009
Ισπανία
Χ.