Vivir la utopia - Ντοκιμαντέρ

Η ιστορία της ισπανικής επανάστασης όπως τη διηγούνται 30 πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριές της. Το ντοκιμαντέρ ξεκινά από τη διαμόρφωση του εργατικού κινήματος και των ιδεών του ελευθεριακού κομμουνισμού και την παράλληλη άνοδο της δεξιάς και του φασισμού. Στις 16 Ιουλίου του 1936 οι αναρχικοί νικούν τους φασίστες, έρχονται όμως σε ρήξη και με το ίδιο το κράτος και την εξουσία την οποία και δεν αποδέχονται. Σχηματίζεται η Επιτροπή Αντιφασιστικών πολιτοφυλακών και εγκαθιδρύεται ο ελευθεριακός κομμουνισμός. Κολεκτιβοποίηση αγροτικής και βιομηχανικής παραγωγής, κατάργηση του χρήματος σε πολλές περιοχές. Εξίσωση δικαιωμάτων αντρών και γυναικών, νομιμοποίηση της έκτρωσης στην Καταλονία. Η κατάσταση με το στρατό του Φράνκο δυσκολεύει. Οι κομμουνιστές αποκτούν δύναμη, ενώ επανεμφανίζονται τα κοινοβουλευτικά κόμματα. Η πρώτη αναρχική επανάσταση χτυπιέται από παντού. Ο Φράνκο είναι ο τελικός νικητής. Όσοι δε θέλουν να φύγουν καταλήγουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως αυτό στην Albaterra

Άμεση δημοκρατία και γενικευμένη κοινωνική αυτοδιεύθυνση

Το 1990 είχε ξανατεθεί στην ελληνική κοινωνία το ζήτημα της άμεσης δημοκρατίας, από τον Μανόλη Γλέζο όπου είχε δημιουργήσει κόμμα με την ονομασία «άμεση δημοκρατία». Με αφορμή αυτό και αλλά εκδώσαμε αυτή την μπροσούρα σε 2000 αντίτυπα και μοιράστηκε στις γειτονίες του Πειραιά πόρτα πόρτα αλλά και σε κεντρικές εκδηλώσεις στην Αθήνα.


{…} ΣΑΝ ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Δημοσιεύουμε σ'αυτό το τεύχος τρία κείμενα γύρω από το ζήτημα της Αμεσης Δημοκρατίας και της Γενικευμένης Κοινωνικής Αυτοδιεύθυνσης, μέσα από διαφορετικές το κα θένα προσεγγίσεις. Διαφορετικές στα επιμέρους αφού η κάθε μία προσπαθεί ν'απαντήσει και σε μιά ιδιαίτερη πλευρά του ζητούμενου. Παράλληλα όμως και οι τρεις συγκλίνουν στα θέματα ουσίας, δηλαδή το ζήτημα της άμεσης δημοκρατίας διαχωρισμένο από την αυτοδιεύθυνση της εργασίας, του χώρου και του χρόνου σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο είναι μιά νέα φαινάκη. Φαινάκη που θυμίζει φιλολογικές συζητήσεις αστικοφιλελεύθερου περιεχομένου γύρω από την δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας τον τέταρτο αιώνα δουλοκτητικής, πατριαρχικής, γι'αυτό και μισής. Όπως μισή στις μέρες μας είναι η δημοκρατία που μας προββάλουν οι θιασώτες του ιδιωτικού αλλά και του κρατικού καπιταλισμού.

Η διεύρυνση και η υπέρβαση αυτής της "Δημοκρατίας" σε όλες τις πλευρές της ατομικής και κοινωνικής ζωής σαν πανανθρώπινο και οικουμενικό αίτημα είναι η θέληση και επιθυμία των καταπιεσμένων λαϊκών στρωμάτων της σημερινής εποχής. Εποχής που ανοίγει την αυλαία της στα τέλη του αιώνα που διανύουμε φέρνοντας στο προσκήνιο τα κοινωνικά κινήματα βάσης ενάντια στην εκμετάλλευση και εξουσία ανθρώπου από άνθρωπο, στον τεχνολογικό και οικονομικό ολοκληρωτισμό.

Αν μπορούσαμε να συνοψίσουμε στις Ελληνικές συνθήκες αυτά τα αιτήματα, θα τα σχηματοποιούσαμε ως εξής:
ούτε αφεντικά / ούτε εργάτες / ούτε διευθυντές / ούτε διευθυνόμενοι

ΑΓΩΝΑΣ για την αυτοδιεύθυνση της εργασίας του χώρου και του χρόνου μας
"Δε θεωρώ τον Ανθρωπο σαν καρκίνο του Πλανήτη. Οι άνθρωποι είναι ένα σωρό διαφορετικά πλάσματα: εργάτες και εκμεταλευτές, γυναίκες και άνδρες, ομοφυλόφιλοι και ετερόφυλοι, λεσβίες και συντηρητικές γυναίκες, έγχρωμοι και λευκοί και πάνω απ'όλα καταπιεζόμενοι και καταπιεστές. Ο πραγματικός καρκίνος που τρώει τον Πλανήτη είναι ο Καπιταλισμός και η Ιεραρχία και ανησυχώ πολύ στο μέτρο που ένα κομμάτι του οικολογικού κινήματος αποσπά το κό­σμο από αυτά τα θέματα, έστω και αν ανακυκλώνει ένα μεγάλο μέρος από την "αναρχίστικη, αριστερίστικη, μαρξιστική" κριτική του Κα­πιταλισμού κάτω από τον ασφαλή όρο "εκβιομηχάνιση". Δε πιστεύω πως μπορούμε να βασιζόμαστε σε προσευχές, τελετές και θετικές δονήσεις για να ξεριζώσουμε αυτό τον καρκίνο. Εκείνο που πιστεύω είναι ότι πρέπει να τον πολεμήσουμε ενεργά και με όλη τη δύναμη που διαθέτουμε..." Μάρραιη Μπούκτσιν.

Αναρχικη Ομάδα Δραπετσώνας-Κερατσινίου

Αναρχοκομμουνιστικός Πυρήνας Ανω Λιοσίων

Κατεβάστε την μπροσούρα από εδώ:

http://www.black-tracker.gr/details.php?id=463

http://ps2.ntev.gr/archive/item?i=52

Ενημέρωση από την δίκη του Άρη Σειρηνίδη στον 98fm, ενός ανθρώπου που διώκεται για τα φρονήματα του

κλικ στην εικόνα για ενημέρωση απο το δικαστήριο

Το DNA του τρόμου!

Ως «πιλοτική για το DNA» χαρακτήρισε ο Γιάννης Βρεττός, ένας εκ των συνηγόρων του Άρη Σειρηνίδη, τη δίκη του κοινωνικού αγωνιστή που ξεκίνησε την Τετάρτη 8 Ιουνίου, σε συνέντευξη Τύπου που δόθηκε την περασμένη Πέμπτη.
Ο κ. Βρετός ανέφερε πως κανείς από τους αστυνομικούς δεν έχει δει τη χειρουργική μάσκα επάνω στην οποία βρέθηκε –σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζει η αστυνομία- δείγμα DNA του κατηγορούμενου. «Ευτυχώς που ο Άρης Σειρηνίδης εκείνη τη μέρα δε βρισκόταν κάπου μόνος ή με τη φίλη του και βρισκόταν σε δημόσιο χώρο όπου τον είδαν 10 τουλάχιστον άνθρωποι, και όχι στο χώρο του πυροβολισμού» πρόσθεσε ο Γιάννης Βρετός..
Με βάση, λοιπόν, το δείγμα DNA, κάτι το οποίο αμφισβητείται και διεθνώς από επιστήμονες, ο Άρης Σειρηνίδης βρίσκεται προφυλακισμένος από τις αρχές Μαΐου του 2010, κατηγορούμενος για υπόθεση πυροβολισμού εναντίον κλούβας των ΜΑΤ που έγινε στη Χαριλάου Τρικούπη, στα Εξάρχεια το καλοκαίρι του 2009.
Από τη μεριά του ο συνήγορος Σπύρος Φυτράκης ξεκίνησε λέγοντας πως «πηγαίνουμε σε μια άνετη δίκη» και εκδήλωσε τη βεβαιότητά του για την αθώωση του Άρη Σειρηνίδη, αφού με τα στοιχεία που υπάρχουν σε βάρος του κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να τον καταδικάσει.
Για «εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο» μίλησε η συνήγορος Άννυ Παπαρούσου, αναφερόμενη στο γεγονός πως η δίκη ξαναρχίζει από την αρχή και ταυτόχρονα στο ενδιάμεσο διάστημα το δικαστήριο απέρριψε την αίτηση αποφυλάκισης του Σειρηνίδη. Και αυτό «αποφασίστηκε από τους τακτικούς δικαστές οι οποίοι εξοβέλισαν τους ενόρκους», τόνισε η κ. Παπαρούσου.
Θυμίζουμε πως η δίκη είχε ξεκινήσει στις 9 Μαρτίου και, ενώ ουσιαστικά είχε ολοκληρωθεί με την κατάθεση σχεδόν όλων των μαρτύρων, συνέβη το πρωτοφανές: στις 15 Απριλίου η μέχρι τότε διαδικασία ακυρώθηκε από το δικαστήριο, το οποίο αποφάσισε επανάληψή της με νέα σύνθεση έδρας και ενόρκων. Αιτιο0λογία; Η ασθένεια της προέδρου!
Όλα τα παραπάνω δείχνουν με τον πιο εμφανή τρόπο πως πρόκειται για μια «ξεκάθαρα πολιτική δίωξη ενός ανθρώπου ο οποίο διώκεται για τα φρονήματα του», ανέφερε ο Γιάννης Σερίφης.
Τη συμπαράσταση του στον Άρη Σειρηνίδη εξέφρασε και ο Κλ. Σμυρναίος εκ μέρους του Συλλόγου Εργαζομένων στα Φροντιστηρίου Καθηγητών, ο οποίος στάθηκε ιδιαίτερα στον πολιτικό χαρακτήρα της δίωξης αλλά δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στη σιωπή επιστημόνων και καθηγητών βιοηθικής αναφορικά με το κατηγορητήριο το οποίο στηρίζεται στο DNA.
Από τη μεριά της ΑΚΟΑ και του ΣΥΡΙΖΑ, ο Στράτος Κερσανίδης ανέφερε πως δεν είναι η πρώτη φορά και δυστυχώς δε φαίνεται να είναι ούτε η τελευταία που το κράτος εκδικείται, κατασκευάζοντας ενόχους και ταλαιπωρώντας ανθρώπους. «Αυτό που μένει σε μας και οφείλουμε να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού, είναι η αλληλεγγύη, το μόνο μας όπλο για να αντιμετωπίσουμε την αγριότητα των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους», συμπλήρωσε.
Η μητέρα του κατηγορούμενου, υπεραμύνθηκε των πολιτικών απόψεων και των αγώνων του γιου της, λέγοντας πως έτσι τον θέλει και όχι παιδί που να κάθεται στον καναπέ. Είπε πως το κράτος πάντοτε κυνηγούσε τους ανθρώπους που αγωνιζόταν, όπως παλιότερα του κομμουνιστές με βάση το διαβόητο «ιδιώνυμο», νόμο «περί προστασία του κοινωνικού καθεστώτος», κάτι που όπως φαίνεται αναβιώνει και στις μέρες μας. Εξέφρασε δε την πεποίθησή της πως πρόκειται για πολιτική, φρονηματική δίωξη, εξαιτίας της πολύμορφης δράσης του γιου της, στον αντιεξουσιαστικό χώρο και τους κοινωνικούς αγώνες.

http://kersanidis.wordpress.com/2011/06/05/%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%B1%CF%81%CE%B7-%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%B4%CE%B7/

Ο κολλεκτιβισμός και η δημοκρατία της βάσης, ένα πρόταγμα προς όλες τις λαϊκές συνελεύσεις της χώρας

Στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο αναδύθηκε μια μεγάλη κοινωνικοϊστορική θεσμική δημιουργία. Την σύντομη εκείνη περίοδο (1936-1939) οι ισπανοί εργάτες και αγρότες δοκίμασαν το μεγαλύτερο ίσως κοινωνικό πείραμα: τον κολλεκτιβισμό και την δημοκρατία της βάσης.


Κολλεκτίβες - Το δημιουργικό έργο της επανάστασης

“Η πιό σημαντική επιτυχία της κοινωνικής επανάστασης της Ισπανίας ήταν η εφαρμογή στην πράξη της εργατικής αυτοδιεύθυνσης στις ελεύθερες
κολλεκτίβες των εργαζομένων της πόλης και της υπαίθρου και η ομοσπονδιακή μορφή του συντονισμού τους.” Σαμ Ντολγκοφ (Αναρχικές Κολλεκτίβες)

Η μεγάλη έκταση που πήρε η απεργία των εργατών τον Ιούλιο απέναντι στο φασιστικό στρατιωτικό πραξικόπημα, παρέλυσε την οικονομία στη Βαρκελώνη και στις συνοικίες. Οι βιομηχανικές και εμπορικές περιουσίες εγκαταλήφθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους. “Οι ανώτεροι υπάλληλοι των σιδηροδρόμων, των αστικών μεταφορών, των μεγάλων εργοστασίων μετάλλου και μηχανουργίας, της υφαντουργείας κ.τ.λ, εξαφανίστηκαν ”. Οι εργάτες αφού διακυνδίνεψαν τη ζωή τους στα οδοφράγματα βρίσκονται σε μια κατάσταση όπου τώρα είναι υπεύθυνοι για τον έλεγχο και τη διαχείρηση ολόκληρης της οικονομίας, και αρνιούνται να επιστρέψουν στα εργοστάσια κάτω από τις παλιές συνθήκες. “Το βιομηχανικό σύστημα αποσυντίθεται και παρουσιάζεται η ανάγκη αποκατάστασης της παραγωγής”. Τίποτα δεν είχε προετοιμαστεί και δεν υπήρχε κάποιο καθορισμένο σχέδιο. Η ιδέα της εγκαθίδρυσης μιας εκ νέου καπιταλιστικής οικονομίας ή κάποιου ολοκληρωτικού κομμουνιστικού καθεστώτος για να οργανώσει την οικονομία πάνω σε συγκεντρωτικές γραφειοκρατικές δομές, έχει αποδοκιμαστεί πλέον από το εργατικό και αγροτικό κίνημα. Αντιθέτως τα ζητήματα αυτά αντιμετωπίστηκαν, στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, με αντιεξουσιαστικό κομμουνιστικό τρόπο. Το εναλλακτικό σύστημα ήταν ο κολλεκτιβισμός. Οι εργάτες ζητούν την απαλλοτρίωση των καπιταλιστών και την πλήρη κολλεκτίβιστική αυτοδιεύθυνση από τους ίδιους. Και πράγματι, ένα τεράστιο κύμα κολλεκτιβοποιήσεων και συνδικαλιστικών δομών απλώθηκε σε όλη τη χώρα. Όλη σχεδόν η πολιτική και οικονομική εξουσία της βρισκόταν στα χέρια των εργατών και των αγροτών. Στις πόλεις της Βαρκελώνης η κολλεκτιβοποίηση αγκάλιασε τις οικοδομές, τη βιομηχανία μετάλλου, τα αρτοποιεία, τα σφαγεία, τις δημόσιες υπηρεσίες( γκάζι, νερό, ρεύμα), τις υπηρεσίες υγείας, την τηλεφωνία κ.τ.λ.. Από τις πρώτες κιόλας μέρες πάνω από το 70% των βιομηχανικών επιχειρήσεων κολλεκτιβοποιήθηκε από τους εργαζόμενους. Η έκταση που είχαν πάρει οι κολλεκτιβοποιημένες επιχειρήσεις κυμαινόταν από βιομηχανίες με πολλές χιλιάδες εργάτες έως και εργαστήρια με λιγότερα από εκατό μέλη. Για να διοικήσουν τις βιομηχανίες, οι συνελεύσεις των εργατών εξέλεγαν τις τεχνικές- διοικητικές επιτροπές, οι οποίες αποτελούνταν πάλι από εργάτες και είχαν κυρίως εκτελεστικά καθήκοντα. Οι εργάτες των επιτροπών δεν πληρώνονταν επιπλέον. Διεκπεραίωναν τις δουλειές τους μετά τον εργάσιμο χρόνο τους και ήταν ανακλητοί ανα πάσα στιγμή. Αυτή η δομή, η οποία να σημειώσουμε, ότι υιοθετήθηκε από τα συνδικάτα μέσα στους εργασιακούς χώρους, -καθώς οι περισσότεροι εργαζόμενοι ήταν μέλη αυτών, και κυρίως της CNT-, εφαρμόστηκε πάνω κάτω στις περισσότερες περιοχές των πόλεων .

Υπήρχαν περιοχές όπου η κολλεκτιβοποίηση ήταν μερική και περιοχές όπου δεν υπήρχε καθόλου. Έκεί υπήρχαν οι επιτροπές ελέγχου. Αυτές εκλεγμένες από τους εργάτες είχαν αποστολή να παρακολουθούν το διοικητικό προσωπικό, να ελέγχουν τα οικονομικά της εταιρίας και να μαζεύουν πληροφορίες για κάθε τι διαδικαστικό της εταιρίας , κατάσταση μηχανών, το κόστος των υλικών, τους μισθούς, τις οικονομικές απατες της διοίκησης κ.α.. Μία μορφή εργατικού ελέγχου η οποία “ ήταν ο πρόλογος της απαλλοτρίωσης: μια μεταβατική περίοδος, στη διάρκεια της οποίας οι επιτροπές ελέγχου μετατρέποταν σε τεχνικές- διοικητικές επιτροπές της μετέπειτα κολλεκτιβοποιημένης εταιρίας ” . Σε άλλες περιοχές ο κολλεκτιβισμός θα λέγαμε είχε ξεπεράσει τα όρια. Συνένωνε όλες τις συναφείς επιχειρήσεις ενός κλάδου από τις πρώτες ύλες μέχρι και τα τελικά προϊόντα. Αυτός ο τύπος ονομάστηκε “κοινωνικοποιήση”. Το καλύτερο παράδειγμα αποτελεί η ξυλουργική βιομηχανία της Καταλωνίας η οποία “υπό την καθοδήγηση της CNT, ενοποίησε όλες τις σχετικές με την ξυλεία δραστηριότητες, από την υλοτομία έως τη διανομή στο εμπόριο, αναδιοργανώνοντας πλήρως τα εργαστήρια και τα καταστήματα” . Αξίζει να σημειώσουμε ότι η αυτοδιεύθυνση παρουσίασε πολλά πλεονεκτήματα και κατάφερε να ξεπεράσει πολλά δύσκολα προβλήματα σε σχέση με την προηγούμενη διαχειριστική δομή των εταιριών. Ένδεικτικά, η Τηλεφωνικη υπηρεσία αποκαταστάθηκε μέσα σε τρείς μέρες και χιλιάδες νέες τηλεφωνικές γραμμές εγκαταστάθηκαν σε περιοχές της Καταλωνίας. Ένα άλλο εκπληκτικό παράδειγμα αποτελούν οι κοινωνικοποιημένες μεταφορές. Εφτακόσια τρόλεϊ (έναντι 600) μπήκαν σε λειτουργία και κατασκευάστηκαν καινούργια θωρακισμένα (για τις πολιτοφυλακές) και νοσοκομειακά αυτοκίνητα. “Μέχρι την επανάσταση , ποσοστό 2% των ανταλλακτικών για την συντήρηση και τις επισκευές κατασκευάζοταν από την ιδιωτική επιχείρηση. Μετά την κοινωνικοποιήση και μέσα σε ένα χρόνο το ποσοστό αυτό έφθασε το 98%”(*). Θέτοντας υπό επεξεργασία τους τρόπους διαχείρησης οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, απέδειξαν όχι μόνο τον υψηλό βαθμό ικανότητας και υπευθυνότητας τους , αλλά και το πόσο δυναμική και αποτελεσματική ήταν η λειτουργία των υπηρεσιών και των επιχερήσεων όταν αυτή ετίθεντο με γνώμονα το κοινό συμφέρον αντί της ατομικής ιδιοκτησίας.

Η κολλεκτιβοποίηση στην επαρχία είχε πάρει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις από τις πόλεις. Με το αντιφασιστικό μέτωπο που είχε οργανωθεί από τα συνδικάτα της CNT-FAI και της UGT στις περισσότερες περιοχές της επαρχίας απαλλοτριώνονταν οι μεγάλες ιδιοκτησίες γής των γαιοκτημόνων, μεταβιβάζονταν στα συνδικάτα (στις περισσότερες περιοχές ήταν η CNT-FAI ενώ σε άλλες υπήρχε συνεργασία αυτής και της UGT) και μαζί με τους αγρότες οργάνωναν τις πρώτες κολλεκτίβες. Εντός των κολλεκτίβων ακολουθήθηκαν κατα βάση δημοκρατικές διαδικασίες. Οι γενικές συνελεύσεις ήταν το βασικό σώμα λήψης αποφάσεων από την οποία εκλέγονταν οι διαφορες επιτροπές για να τις υλοποιήσουν. Οι περιβαλοντικές και κοινωνικές συνθήκες όπως και ο πολιτικός προσανατολισμός των κολλεκτιβιστών διαμόρφωσαν την ποικιλομορφία στην οικονομική οργάνωση των κολλεκτίβων. Υπήρχαν περιοχές όπως το Μόντμπλανκ (6.000 κάτοικοι ) όπου αντικατέστησαν το εθνικό νόμισμα(πεσέτα) με τοπικά νομίσματα που τα εκδίδανε οι ίδιοι. Στο Πενιάλμα για να καταργήσουν τον συσσώρευση πλούτου, είχαν επεξεργαστεί ένα πιστωτικό σύστημα το οποίο ανάγκαζε τους κολλεκτιβιστές να δαπανούν τα χρήματά τους αμέσως. Σε άλλες περιοχές όπου επικρατούσαν πιο ριζοσπαστικές ιδέες, κατάφεραν να καταργήσουν το χρήμα και να διανέμουν τα αγαθά σύμφωνα με τις ανάγκες και όχι σύμφωνα με την παρεχόμενη εργασία.

Ο συντονισμός μεταξύ των κολλεκτίβων βασίστηκε πάνω στις φεντεραλιστικές ιδέες των αναρχικών. Αρκεί να αναφέρουμε το παράδειγμα της Λεβάντε. Η “Ομοσπονδία Περιοχής της Λεβάντε” που οργανώθηκε από τη CNT ήταν μια αγροτική Ομοσπονδία που κάλυπτε 5 επαρχίες με πληθυσμό, στην αρχή του εμφυλίου, 1.650.000 και με ποσοστό 78% της πιο εύφορης γής της Ισπανίας. Ο αριθμός των κολλεκτίβων αυξήθηκε απο 340 το 1937 σε 900 το 1938 και το 40% του συνολικού πληθυσμού ζούσε σε αυτές. Για να αποφευχθούν οι κίνδυνοι της γραφειοκρατικής οργάνωσης, κάθε εξάμηνο συγκαλούσαν γενικό συνέδριο όλων των κολλεκτίβων. Σε αυτό ανασκοπούσαν όλα τα προγράματα και τα σχέδια των κολλεκτίβων και παρέχονταν στις διοικητικές επιτροπές λεπτομερείς οδηγίες για όλα τα σοβαρά θέματα. H συνεργασία της μιας κολλεκτίβας με την άλλη γινόταν με τους συνεταιρισμούς διανομής και η συναλλαγή γινόταν είτε προϊόντα με προϊόντα είτε προϊόντα με χρήματα. Καταργώντας τους μεσάζοντες, χονδρεμπόρους,μικρεμπόρους είχε ώς αποτέλεσμα να μειωθούν κατα πολύ οι τιμές των προϊόντων. Οι συναλλαγές είχαν αρχίσει να γίνονται τόσο πολύπλοκες, αναφέρει ο Σούχι  , ώστε η ομοσπονδία αποφάσισε να ιδρύσει τράπεζα. Ο ίδιος τονίζει πως δεν επρόκειτο για καπιταλιστική τράπεζα που απέβλεπε στο κέρδος μέσω της τοκογλυφίας.

Η έμπρακτη αλληλεγύη και η αλληλοβοήθεια ήταν ένα φαινόμενο που κυριαρχούσε στις σχέσεις των κοινοτήτων. Τα κέντρα διανομής αποθήκευαν και ταξινομούσαν τα πλεονάζοντα αγαθά που έστελνε σε αυτά μια κολλεκτίβα, για να τα συντονίσουν και να βοηθηθούν άλλες που είχαν έλλειψη. Οι κολλεκτίβες αποκτούν μεγαλύτερη ακόμα αξία αν αναλογιστούμε τα μεγάλα ποσά τροφίμων που στέλνονταν στα μαχόμενα αντιφασιστικά μέτωπα της Μαδρίτης και της Αραγώνας, όπως και η φιλοξενία πολλών φυγάδων από την Καστίλλη.


http://esnafp.19.forumer.com/viewtopic.php?p=9&highlight=&sid=cfc44a503505274257687ef1e0b6551b

Τουρκιά 1 Μάη πορεία anarşist

Εκατοντάδες αναρχικοί διαδήλωσαν την1 Μάη στην πλατεία Ταξιμ, κεντρική πλατεία όπου δεκάδες εργαζόμενοι δολοφονήθηκαν από τις δυνάμεις καταστολής πριν από 34 χρόνια.

Κρατώντας σημαίες και πανό, και φωνάζοντας συνθήματα ενάντια στις τράπεζες, την αστυνομία, την εξουσία και το κράτος, διάφορα ελευθεριακά μπλοκ κατευθύνθηκαν την πρωτομαγιά στο σημείο του γενικού καλέσματος, που ήταν περικυκλωμένο από χιλιόμετρα μεταλλικών εμποδίων και 38 χιλιάδες μπάτσους, για να αποτρέψουν πιθανά επεισόδια.

Οι αναρχικές ομάδες έδωσαν το δυναμικό τους παρόν στην Άγκυρα, στην Σμύρνη, στην Προύσα, Μερσίν και αλλού.

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1287551

Αθώος ο Σίμος Σεϊσίδης αλλά ακόμα στη φυλακή

Αθώος, με ομόφωνη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, κρίθηκε ο αναρχικός Σίμος Σεϊσίδης, ο οποίος δικαζόταν για συμμετοχή σε επτά ληστείες τραπεζών.

Σύμφωνα με το σκεπτικό του δικαστηρίου, από την ακροαματική διαδικασία προέκυψαν αμφιβολίες για το κατά πόσο ο Σ. Σεϊσίδης είχε συμμετοχή στα 13 κακουργήματα για τα οποία κατηγορείτο, με αποτέλεσμα την απαλλαγή του.

Αθωωτική ήταν και η εισαγγελική εισήγηση, κατά την οποία αναφέρθηκε ότι ουδείς από τους μάρτυρες μπόρεσε να τον αναγνωρίσει ως έναν από τους ληστές.

Στην απολογία του, ο Σ. Σεϊσίδης είχε υποστηρίξει ότι το κατηγορητήριο σε βάρος του είχε στηθεί και κατασκευασθεί από τις υπηρεσίες ασφαλείας του κράτους, χωρίς να κάνει αναφορά στα κακουργήματα που του αποδίδονταν.

Πρόκειται για την ίδια υπόθεση, για την οποία είχε κατηγορηθεί ο Γιάννης Δημητράκης, ο οποίος είχε τραυματισθεί και συλληφθεί στις 16/9/2006, ύστερα από ληστεία σε κατάστημα της Εθνικής Τράπεζας, στη Σόλωνος. Αυτή ήταν και η μοναδική ληστεία για την οποία καταδικάστηκε τελικώς από το δικαστήριο.

Το 2010 ο Σ. Σεϊσίδης, όντας φυγόδικος, χτυπήθηκε από όπλο αστυνομικού κατά τη διάρκεια ελέγχου, με αποτέλεσμα να χάσει το πόδι του.

Λόγω της φυγοδικίας του, έχει ήδη καταδικαστεί ερήμην σε επτάμισι χρόνια φυλάκισης για πλημμελήματα που αφορούσαν στη συγκεκριμένη υπόθεση.

Παραμένει στη φυλακή έως ότου επιλυθεί το ζήτημα της ποινής που του έχει επιβληθεί.

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=272818

Δίκη Σίμου Σεϊσίδη - Όλο και περισσότερο άνθρωποι διώκονται για τις πολιτικές τους ιδέες

Τελευταία όλο και περισσότερο άνθρωποι διώκονται για τις πολιτικές τους ιδέες με πρόσχημα την τέλεση κακουργηματικών πράξεων.
Ο 34χρονος αναρχικός Σίμος Σεϊσίδης αφού πυροβολήθηκε πισώπλατα, ακρωτηριάστηκε στο πόδι από την αμέλεια των γιατρών και τώρα δικάζεται κατηγορούμενος για επτά ληστείες τραπεζών!
Κατά τη διάρκεια της εξέτασης των μαρτύρων κατηγορίας στο Τριμελές Εφετείο Καουργημάτων, κανένας από τους δύο αυτόπτες μάρτυρες που προανακριτικά είχαν αναγνωρίσει στο πρόσωπο του Σεϊσίδη το ένα απο τα δύο άτομα που διέπραξαν τη ληστεία στην ΕΤΕ στην οδό Σόλωνος το 2006, δεν τον αναγνώρισε.
Η δίκη θα συνειστεί στις 18 Απριλίου με την εξέταση των μαρτύρων υπεράσπισης και την ανάγνωση εγγράφων.

http://nodogmathess.blogspot.com/2011/04/blog-post_6840.html?spref=fb

Το ζήτημα της οργάνωσης - Βιβλίο της Πρωτοβουλίας Αναρχικών Πειραιά

Το βιβλίο αυτό τυπώθηκε σε 1000 αντίτυπα τον Ιούνιο του 2006

Διαβάστε το εδώ  zitima_tis_organosis.pdf (application/pdf)



Στην παρούσα μπροσούρα αναδημοσιεύουμε κείμενα που αφορούν το ζήτημα της οργάνωσης’ κείμενα που μπορούν να βοηθήσουν και να συμβάλλουν εποικοδομητικά οσους συντρόφους – συντρόφισσες προβληματίζονται μ΄ αυτό το ζήτημα. Κείμενα που βοηθούν να αποκτήσουμε μια μικρή ιστορική εικόνα για τις θέσεις και τάσεις που εμφανίστηκαν από τις απαρχές του παγκόσμιου αναρχικού κινήματος. Πιστεύοντας πως οι παλιές κριτικές και αναλύσεις δεν είναι για πέταμα και χρειάζονται όσο και οι νέες, και αποσκοπώντας να ξεκινήσει μία νέα συζήτηση πάνω στο ζήτημα της οργάνωσης, αυτά τα κείμενα αναδεικνύουν το φάσμα των απόψεων γύρω από το ζήτημα καθεαυτό. Κατά τη γνώμη μας, η οργάνωση δεν είναι το παν και δεν επιτρέπει να χαθούν ή να κερδηθούν τα πάντα, γι΄ αυτό και είναι απαραίτητη. Απαραίτητη στους αναρχικούς που είναι διατεθειμένοι να υπερ- βούν το κίνημα διαμαρτυρίας, εμπαθούς δράσης και “σορβονισμού’’1 που επικρατεί τα τελευταία είκοσι χρόνια στην Ελλάδα και να θέσουν τις βάσεις για ένα ιστορικό – επαναστατικό κίνημα αμφισβήτησης και ανατροπής του ισχύοντος πολιτικού - κοινωνικού συστήματος. Δηλαδή, να θέσουν κοινωνικό και πολιτειακό ζήτημα. Η προσπάθειά μας, αποτελεί συμβολή στον κοινωνικό αγώνα και σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί άρνηση ή ακύρωση του σημαντικού έργου συλλογικοτήτων και ατόμων στα τριάντα πέντε χρόνια αναρχικής – αντιεξουσιαστικής παρουσίας και δράσης στην Ελλάδα. Από την άλλη, το πρόβλημα της οργάνωσης και της συνεκτικότητας του αντιεξουσιαστικού – αναρχικού κινήματος, αλληλεπιδρά με την κοινωνική και ηλικιακή του διαστρωμάτωση. Η πλειοψηφία της προηγούμενης γενιάς αφομοιώθηκε ή επέλεξε την παθητικότητα και την ιδιώτευση, γι΄ αυτό παραμένουμε ένα κίνημα στην ουσία του νεο- λαιίστικο (αβαντγκάρντ 2) και φοιτητικό, ανακυκλώνοντας τα ίδια λάθη, τις ίδιες ανεπάρκειες και τις ίδιες καταστάσεις του παρελθόντος. Όμως, χωρίς γνώση της ιστορίας μας αναπαράγουμε τον ιστορισμό μας σαν νεοτερικότητα, και…όπως έλεγε ένας σύντροφος: “όποιος τραβάει από το μανίκι την ιστορία γίνεται καρικατούρα της’’! Τα κείμενα αυτά - άγνωστα σε πολλούς παλαιότερους συντρόφους/συντρόφισσες και παντελώς άγνω- στα στους νεότερους - είναι χρήσιμα για την εξαγωγή συμπερασμάτων. Μόνο μελετώντας την ιστορία μας γύρω από τις μορφές οργάνωσης, που παρουσιάστηκαν στο παρελθόν, δε θα επαναλάβουμε τα ίδια λάθη και τις ίδιες παραλείψεις από τη μια και από την άλλη θα μπορέσουμε να επανακαθορίσουμε και να ανασυνθέσουμε αυτά τα ζητήματα στις σημερινές συνθήκες. Όσο αποφεύγουμε να θέτουμε το ζήτημα της οργάνωσής μας, τόσο δεν μπορούμε να προτείνουμε μια άλλη οργάνωση της κοινωνίας, αφήνοντας το προνόμιο αυτό στα αφεντικά και στους εξουσιαστές. Στην κοινωνική ιστορία βλέπουμε ότι οι επα- ναστατικές οργανώσεις είναι εν δυνάμει ένας μικρόκοσμος της κοινωνικής οργάνωσης που έχουν σαν όραμα. Άρα, λοιπόν, άλλο τρόπο οργάνωσης προτείνουμε εμείς για μας και άλλο για την κοινωνία;

Οι Άνθρωποι Που Κύκλωσαν Το Άλφα, ντοκιμαντέρ

Το ντοκιμαντέρ αυτό αποτελεί μια συνοδευτική προσπάθεια του βιβλίου «Οι Άνθρωποι που Κύκλωσαν το Άλφα», το οποίο έχει στόχο την αποκατάσταση της ιστορικής μνήμης της αναρχικής αντίστασης στη φρανκική δικτατορία. Το χρονικό διάστημα που καλύφθηκε εδώ πέρα -απ' το 1939 ως το 1963- δεν εξιστορήθηκε πλήρως, αλλά περιορίστηκε στο υλικό που συγκεντρώθηκε κατά τις επαφές μας, στην προσπάθεια μας να συλλέξουμε στοιχεία για το βιβλίο...

Περισσότερες πληροφορίες για το ντοκιμαντέρ και το βιβλίο, επισκεφτείτε το σάιτ του δημιουργού:
alfa.espiv.net/

Παραγωγή:Λέσχη Των Ισοπεδωτών http://www.youtube.com/user/isopedotes http://eleftheriakos.blogspot.com/,http://isopedotes.blogspot.com/

ακολουθεί το ντοκιμαντέρ  σε 7 μέρη

1.


2.


3.


4.


5.


6.


7.

ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ Ή ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ;

(Η δημοσίευση έγινε από αναγνώστη της ιστοσελίδας των Α.Κ.Α.)

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τα Εξάρχεια. Το φάντασμα της αυτοοργανωμένης, απρόβλεπτης, συνειδητής δράσης και αντίστασης στις κρατικές επιταγές. Αυτό που περιγράφουμε ως αναρχικό χώρο που από την πτώση της χούντας των συνταγματαρχών μέχρι σήμερα έχει αλλάξει πολλές φορές μορφή, σύσταση και χαρακτηριστικά. Η ιστορία του αρχίζει πολύ πιο πριν, στις αρχές του 20ου αιώνα με τις πρώτες αναρχικές ενώσεις στον Πύργο και την Πάτρα και την καθοριστική συμμετοχή αναρχοσυνδικαλιστών στις απεργίες. Ωστόσο δεν υπάρχει ιστορική σύνδεση της Αναρχίας της μεταπολίτευσης με τα παλιότερα σχήματα (εκτός των κοινών θεωρητικών αναφορών), καθώς εκείνα διαλύθηκαν εντελώς και οι σύντροφοι που τα συνέστησαν απορροφήθηκαν από τους κομμουνιστές ή εξοντώθηκαν από την εξουσία, δημιουργώντας ένα κενό μισού περίπου αιώνα, του οποίου τις συνέπειες δεν μπορούμε να αγνοήσουμε.

Την ίδια περίοδο, γεγονότα και πραγματικότητες που ριζοσπαστικοποιούσαν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού (εμφυλιοπολεμικά μίση, διώξεις, χούντες, ασύδοτη κρατική καταστολή) συνέβαλαν, μεταξύ άλλων, στην άνοδο των αριστερών ιδεών στην κοινωνία. Ο «ιστορικός ρόλος» της αριστεράς, τουλάχιστον των μαζικότερων σχημάτων της, ήταν εξίσου απογοητευτικός από την ανατρεπτική σκοπιά, όπως άλλωστε και σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα, γεγονός το οποίο οδήγησε αρκετούς αγωνιστές και μέρος της «κληρονομιάς» τους, στον Αναρχικό χώρο.

Με την εισαγωγή και διάδοση των νέων για την Ελλάδα ριζοσπαστικών θεωρητικών κατευθύνσεων κατά τη διάρκεια της χούντας και αργότερα, αρκετοί φοιτητές και πολιτικοί πρόσφυγες στο εξωτερικό επηρεάστηκαν από τα κινήματα της εποχής (μαοϊκό, αναρχικό, καταστασιακό, αυτόνομο, αντάρτικου πόλης κλπ) κι έτσι εμφανίστηκε η δεύτερη γενιά ελληνόφωνων αναρχικών. Οι τοπικές ιδιαιτερότητες όπως και η ποικιλία των επιρροών συνέβαλαν στο να διαμορφωθεί ένας ιδιόμορφος χώρος, αρκετά διαφορετικός από τους αντίστοιχους της Ευρώπης ή της Αμερικής.

Φτάνοντας στο σήμερα, όπου η αριστερά έχει αποδείξει ότι είναι άξιος εταίρος της δεξιάς στην καλύτερη διαχείριση της εκμετάλλευσης και της εξουσίας του ισχυρού πάνω στον ανίσχυρο, με τις αυταπάτες περί πιο δίκαιου κράτους να καταρρέουν και οι όποιες κατακτήσεις να περιστέλλονται, ακόμα περισσότεροι καταπιεσμένοι βρίσκουν στην Αναρχία αιχμή αντίστασης. Ποιο είναι όμως το χειροπιαστό πρόσωπο αυτής της Αναρχίας;

Ο αναρχικός χώρος έχοντας αφενός ένα κενό δεκαετιών στην παρουσία του (και άρα κενό στις μεταπολεμικές ζυμώσεις, εμπειρίες και συμπεράσματα αλλά αποφεύγοντας παράλληλα μια σειρά αγκυλώσεων και εμμονών που συναντάμε σε άλλα αναρχικά κινήματα) και βρισκόμενος αφετέρου στο κέντρο της δίνης της ευρύτερης κοινωνικής, μεταπολιτευτικής ιδεολογικοποίησης αποκρυσταλλώθηκε σαν ένα αμάλγαμα (συχνά αλληλοαναιρούμενων) πολιτικών αναφορών. Η αναπόφευκτη επιρροή άλλων επαναστατικών ρευμάτων (λενινιστικών, σταλινικών, αυτόνομων, καταστασιακών, νετσαγιεφικών) πάνω στο σώμα των αντιλήψεων του ιστορικού αναρχικού κινήματος οδήγησε στη δημιουργία ενός ιδιότυπου και ενδημικού είδους πολιτικού χώρου, όπως ενδημικό είναι και το σύνολο του πολιτικού πεδίου στην Ελλάδα, κάτι που δεν αναιρεί και τη θετική πλευρά του πολιτικού εμπλουτισμού. Η φύση της δομής του είναι αυτή ενός συνονθυλεύματος συλλογικοτήτων, ομάδων και κυρίως ατόμων με ένα εύπλαστο φάσμα αντιλήψεων. Αντιλήψεων πλούσιων αλλά αποσπασματικών, που ισορροπούν ανάμεσα στην οξυδέρκεια και την ιδεολογία. Μια πραγματικότητα που φέρει το δικό της μερίδιο ευθύνης στην αδυναμία σύνθεσης μιας συνολικής ανατρεπτικής πρότασης.

Διαφορετικές νοοτροπίες αναρχικών που ποικίλουν και σε σχέση με τις υποκειμενικές καταβολές του καθενός, με την ηλικία ή την περιοχή που δραστηριοποιούνται σε συνδυασμό με την έλλειψη βασικών θεωρητικών και ιστορικών γνώσεων σχετικά με τη φύση και την εμπειρία της πρότασης του ιστορικού αναρχικού κινήματος. Έχουν επίσης ως αποτέλεσμα ένα χώρο με κάποια σταθερά αλλά και ρευστά «θέσφατα» που κάνουν μάταιη κάθε προσπάθεια συγκρότησης κοινών αναφορών. Και φυσικά να μην αγνοήσουμε την πραγματικότητα ενός πολιτικού πεδίου ουσιαστικά νεολαιΐστικου…

Τα μόνα σταθερά κοινά σημεία αναφοράς όλων είναι τα ζητήματα της επικαιρότητας του χώρου (οι δραστηριοποιήσεις περιστρέφονται σε μεγάλο βαθμό γύρω από ζητήματα καταστολής και αλληλεγγύης σε συντρόφους καθώς και σε θεματικές/πρακτικές νησίδες όπως μετανάστες, αντιφασιστικό, καταστολή, άμεση δράση). Είναι αυτονόητο ότι θα πρέπει να υπάρχει δραστηριοποίηση γύρω από αυτά τα ζητήματα, όμως δεν αρκεί να εξαντλείται εκεί η κοινή δράση των ανθρώπων που φιλοδοξούν να ανατρέψουν εκ θεμελίων όλη την υπάρχουσα δομή της κοινωνίας.

Μιας κοινωνίας που περιλαμβάνει τους αναρχικούς σαν σάρκα από τη σάρκα της πλειοψηφίας των ανθρώπων που καταπιέζονται από την εξουσία, ο αγώνας για την ανατροπή της οποίας είναι υπόθεση της ίδιας της κοινωνίας. Κατανοώντας αυτό, αν θέλουμε να είμαστε συνεπείς με την αναρχική θεώρηση της κοινωνίας χωρίς εξουσία, είναι απαραίτητο να αρνούμαστε έμπρακτα κάθε διαχωρισμό που οδηγεί στη λογική ότι μπορεί ένας χώρος, να αποτελέσει την επαναστατική ελίτ που θα σηκώσει το βάρος της εξέγερσης. Γιατί το μόνο που κατορθώνει να δει μια τέτοια ελίτ είναι η αυτοαναίρεση της από την επιρροή της αλλοτριωμένης κοινωνίας στη συνείδησή της.

Δεν είναι σπάνια τα φαινόμενα εξουσιαστικών συμπεριφορών, αναρχικού lifestyle, τα «αντριλίκια» και οι μικροπρεπείς συμπεριφορές μέσα στο χώρο, άμεσο αποτέλεσμα της επιρροής της κοινωνίας που μας αναθρέφει και είτε το θέλουμε είτε όχι αποτελούμε τμήμα της.

Η διαφορά είναι ότι εκείνος που δηλώνει αναρχικός αναλαμβάνει και την ευθύνη της συνειδησιακής και συλλογικής αντίστασης σε κάθε κοινωνική πραγματικότητα που επιθυμεί να ανατρέψει.

Η μονολιθικότητα και η αποδοχή κάποιας απόλυτης αλήθειας ή ιδεολογικής καθαρότητας δεν υπήρξε ποτέ ιδανικό της Αναρχίας. Από τη φύση της δεν βασίζεται πάνω σε κανένα πρόσχημα επιστημονικότητας ή ευαγγέλιο το οποίο θα πρέπει να αποδεχθεί κανείς για να δραστηριοποιείται στα πολιτικά δρώμενα της. Αντίθετα, απαιτεί τη συνδιαμόρφωση και τη συμμετοχή του καθενός στον διαρκή αυτοκαθορισμό της μέσα στο πλαίσιο της κοινής βάσης αξιών της Αναρχίας. Η πολυσυλλεκτικότητα αυτή μπορεί να αποδειχθεί ευεργετική μέσα από κοινές διαδικασίες ανταλλαγής απόψεων, κοινές αποφάσεις και συντονισμό της δράσης, αυτό που λέμε αυτοοργάνωση.

Η μορφή της αναρχικής οργάνωσης που κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια, οι γνωστές συνελεύσεις του Πολυτεχνείου, διαμορφώνει μια ουσιαστική αλλά κάποιες φορές αναπόφευκτη ανισότητα. Πέρα από την προφανή αδυναμία της στη λήψη αποφάσεων με ισότιμους όρους, προσδίδει μια πρωτοκαθεδρία στις συνεκτικές ομάδες (συνήθως του κέντρου), που ούτως ή άλλως είναι αυτές που επιλέγουν και μπορούν να καλέσουν τις συνελεύσεις, γιατί τα άλλα κομμάτια του χώρου τους έχουν παραχωρήσει αυτό το προνόμιο λόγω αδυναμίας ή και βολέματος με την υπάρχουσα κατάσταση. Υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες διαφορετικές γνώμες απαξιώνονται, οι φορείς τους δεν καλούνται στις επόμενες συνελεύσεις και κατά συνέπεια δημιουργείται τέτοιο κλίμα στα πλαίσια του οποίου οι σύντροφοι αδυνατούν να εκφράσουν τη γνώμη τους.

Παρόλο που δεν είναι επιλογή μας, πολλές φορές αναγκαζόμαστε να συμβιβαστούμε με αυτή την πραγματικότητα προκειμένου να επιτευχθεί μια όσο το δυνατόν μαζικότερη συμμετοχή στις πολιτικές δραστηριότητες του χώρου. Άλλωστε οι συνελεύσεις αυτές έχουν αποσπασματικό χαρακτήρα, πράγμα που ευνοεί ακόμα περισσότερο την αποφυγή ευθυνών, την κριτική και αυτοκριτική στάση.

Εκείνο που μένει από την Αναρχία στο βαθμό που κάποιος αφαιρέσει κανείς τις ελεύθερες συλλογικές διαδικασίες, την κοινωνική απεύθυνση για την πραγμάτωση της κοινωνικής ανατροπής και τη συνειδησιακή αντίσταση, δεν είναι παρά μια κούφια ιδεολογία σαν όλες αυτές που απέτυχαν στην πράξη.

Επιμέρους εμμονές στη θεαματικότητα των δράσεων, ιδεολογικοποίηση, μικροπρεπείς τακτικισμοί, η αντίληψη της πραγματικότητας υποκειμενικά, άτυπες ιεραρχίες και απαξίωση-απεμπόληση κάθε κριτικής και αυτοκριτικής στάσης, συμβάλλουν στο να παραμένει ο χώρος αυτό που είναι. Χώρος.

Το να επιλέγει να παραμένει χώρος όταν οι συνθήκες από καιρό δίνουν τη δυνατότητα για την πραγμάτωση κινήματος δεν είναι κάτι αισιόδοξο, καθώς η έννοια και η πρακτική ενός «χώρου» είναι αυτή ενός στατικού, αυτοαναφορικού συνόλου, με τις δραστηριότητες να διεξάγονται «από και για» τον εαυτό του, «από και για» την εσωτερική του αυτοδικαίωση.

Προφανώς λοιπόν, ως αναρχικό κίνημα δεν μπορεί να νοηθεί απλά η (πολιτική και κοινωνική) δικτύωση των «στρατευμένων αναρχικών». Η καρδιά ενός αναρχικού κινήματος δεν μπορεί να βρίσκεται αλλού από την τάση (και τη συνείδησή της) των καταπιεσμένων για αυτοδιεύθυνση, ισότητα και ελευθερία όταν, όπου και όποτε αυτή μπορεί να αναδυθεί και να μπολιαστεί με την απελευθερωτική προοπτική.

Το κίνημα δεν είναι παρά η διαλεκτική σχέση ανάμεσα στο πολιτικό υποκείμενο των αναρχικών αντιλήψεων και το σύνολο των καταπιεσμένων. Όποιες κι αν είναι οι εκτιμήσεις για την εξέλιξη, τις μεθόδους και τις στρατηγικές του αγώνα, η κινηματική υπόσταση υπάρχει όταν αυτές οι εκτιμήσεις αλληλεπιδρούν, «επιμολύνουν» και «επιμολύνονται» από την κοινωνική κινητικότητα. Αυτές οι εκτιμήσεις παρεμβαίνουν και δημιουργούν σημεία ρήξης και χώρους ελευθερίας αλλά το κυριότερο είναι ότι αυτά τα σημεία και οι χώροι γίνονται μέρος της επαναστατικής θέλησης και των διάφορων σχεδίων της. Και που όταν δεν καταφέρνουν να το κάνουν, αυτό δεν οδηγεί αλλού παρά στον επανακαθορισμό αυτών των σχεδίων μέσα στα αδιάλλακτα πλαίσια των αναρχικών αντιλήψεων. Ένα κίνημα δεν είναι βεγγαλικό απελπισίας μιας ηρωικής μειοψηφίας, δεν είναι ούτε εισαγγελέας κάποιας ελιτίστικης ηθικολογίας. Γυρνώντας στον «απλοϊκό» ρομαντισμό των αναρχικών παλαιότερων εποχών (εκείνων των «απλοϊκών» εποχών που η επαναστατική προοπτική ήταν ορατή) θα πρέπει να θυμίσουμε πως αν το κόκκινο εξέφραζε την οργή και τον αγώνα, το μαύρο ήταν η θλίψη για τη θέση των καταπιεσμένων και για όσα απαιτεί η απελευθέρωση τους.

Δεν πιστεύουμε σε ιστορικές νομοτέλειες, δυστυχώς δεν κατέχουμε κάποια συνταγή νίκης, δεν αντιμετωπίζουμε το κίνημα με τους όρους του «επαναστατικού κόμματος», δεν ευαγγελιζόμαστε καν την οργανωτική του ενότητα.

Πιστεύουμε ότι είναι δυνατό να παρεμβαίνουμε όπου εκφράζεται η απελευθερωτική δυναμική της κοινωνίας, να δημιουργούμε εστίες δράσης και αντίστασης, να παραδειγματίζουμε με τη δράση και την παρουσία μας, αναγνωρίζοντας την πειραματική φύση των μεθόδων και την αδιαπραγμάτευτη φύση των αξιών μας. Με αυτή την έννοια μικρή αξία έχει η όποια φιλοκινηματική ρητορική. Αυτό που μετράει είναι η σύνθεση σε ένα σύνολο και η εφαρμογή ολοκληρωμένων αναρχικών πολιτικών προτάσεων (τόσο για εμάς όσο και για αυτούς με τους οποίους διαφωνούμε), ο έμπρακτος στοχασμός πάνω σε αυτά, η αξιολόγηση και η ζύμωσή τους. Αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό, δεν είναι στα πλαίσια ενός αποστειρωμένου πολιτικού χωριού αλλά μέσα στον κοινωνικό πόλεμο, μέσα από τις νίκες και τις ήττες των καταπιεσμένων και μόνο ως προϊόν του σεβασμού προς αυτούς, αναγνωρίζοντας τα ζόρια και τους εκβιασμούς που σε όλους μας επιβάλλει η εξουσία…

Το άλμα μετεξέλιξης του «χώρου» σε κίνημα είναι άλμα επαναστατικό.

Και σαν τέτοιο δεν μπορεί παρά να αμφισβητήσει «έθιμα» και βεβαιότητες.. Θα «ξεβολέψει» τη συνήθεια, θα οδηγήσει σε ρίσκα, αποτυχίες και ξανά νέα ρίσκα. Πρακτικά, θα αμφισβητήσει δομές και οργανωτικά μοντέλα που στέκονται εμπόδιο στο δρόμο του. Κρίνουμε πως χρειάζεται ένα φάσμα κοινά «νοητών» μορφών οργάνωσης. Από τη σύνθεση και συνεύρεση των εκάστοτε συνεκτικών αντιλήψεων έως τις θεματικές δομές και τα εγχειρήματα που θα πραγματοποιούνται μόνιμα στη βάση των επιμέρους συμφωνιών. Με την εμπιστοσύνη που μόνο η ύπαρξη του επαναστατικού ήθους μπορεί να διαφυλάξει, με τη συμφωνία και τη συναίνεση να ανατρέπουν τις ιδεολογικοποιήσεις και τον προσωποκεντρισμό, η σχέση των κοινωνικών αγώνων με τις αναρχικές ιδέες και θεωρήσεις μπορεί να γίνει μόνιμη και προσβάσιμη στον καθένα.

Η δραστηριοποίηση που ήδη συντελείται σε ζητήματα αλληλεγγύης, ενάντια στην καταστολή κλπ, όχι μόνο δε μένει πίσω στα πλαίσια μιας οργανωμένης, μόνιμα κινηματικής δράσης, αλλά θα μπορεί να συντονίζεται ακόμα καλύτερα, επιφέροντας αποτελέσματα τέτοια που δεν εξαντλούνται στην ικανοποίηση των άμεσων αιτημάτων (π.χ. την απελευθέρωση ενός συντρόφου) αλλά προχωρούν ακόμα παραπέρα, σε σαφείς αντικρατικές κατευθύνσεις.

Λάθη, παραλείψεις, άστοχες ενέργειες δεν έλειψαν ποτέ από την ιστορία των επαναστατικών κινημάτων. Δεν ανέκοπταν όμως πάντοτε την πορεία τους. Κι αυτό επειδή κάτω από το βλέμμα της συλλογικής κριτικής και αυτοκριτικής, τόσο αυτά όσο και οι κατακτήσεις απέβησαν αξιοποιήσιμα για την παραπέρα πορεία τους.

Ένα από τα στοιχεία που θα μπορούσαν να αποτελέσουν βάση για την αποφυγή λαθών, είναι η καταγραφή, κατανόηση και αξιολόγηση της ιστορίας και της εμπειρίας, όπου υπάρχει, και όχι η μετάδοση αποσπασματικών, μονομερών και υποκειμενικών γεγονότων.

Θέλουμε μια κοινωνία χωρίς εξουσία, χωρίς μεσολαβητές-διαχειριστές της θέλησης των ανθρώπων, όπου η κοινωνική οργάνωση θα βασίζεται στη συλλογική συνείδηση των ατόμων που την αποτελούν. Θέλουμε ο καθένας να έχει τον πρώτο λόγο για κάθε πτυχή της καθημερινής του ζωής χωρίς επιβεβλημένους από τα πάνω περιορισμούς και νομοθεσίες, σπάζοντας στην πράξη κάθε σχέση ιεραρχίας και εκμετάλλευσης. Θέλουμε την κοινωνία εκείνων που κατακτούν την ικανή και αναγκαία συνείδηση που να μπορεί να αντικαταστήσει κάθε νόμο και εξουσιαστικό θεσμό.

Οι συνειδήσεις πάνω στις οποίες θα βασιστεί μια τέτοια κοινωνία δεν διδάσκονται σε καμία σχολή, δεν επιβάλλονται από καμία επαναστατική πρωτοπορία. Κατακτιούνται από τους ανθρώπους που θα κάνουν αυτή την κοινωνία πραγματικότητα, κατακτιούνται μέσα από τον ίδιο τον αγώνα τους. Γι’ αυτό το λόγο ο αγώνας για την ανατροπή του κράτους δεν μπορεί να έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά από αυτά που θα έχει η κοινωνία που οραματιζόμαστε.

Δεν περιμένουμε το φάντασμα της Αναρχίας να τρομάξει τους κυρίαρχους με μύθους. Του δίνουμε σάρκα και οστά , με το δικό μας αγώνα και το δικό μας αίμα, ώστε να αποτελέσει χειροπιαστό κίνδυνο για όποιον υπολογίζει στην καταπίεση, στην εκμετάλλευση και στην άσκηση εξουσίας πάνω στους συνανθρώπους του.

19 Ιουλίου 2007

Νέο διεθνές φόρουμ αναρχικών

κάντε κλικ στην εικόνα για να μπείτε στο site

Anarchist International, as a forum project for anarchists, is a part of the larger Anarchy Planet hub. The site's international scope hasn't been established in an organizational sense. It is international in the sense that it is truly open to the general discourse and affairs among the anarchist milieu, and is willing to accommodate international features. Currently, at the time of this introductory post's authoring, there is no popular board that provides an open ended forum for the anarchist milieu as a whole. Some other anarchist message boards have arguably had some success in this but these projects are often either eclipsed by a larger, more successful and complex project, and its specific challenges, or they have failed to provide an adequate means of sustaining dissimilarity in the overall relations between the particular, but always diversifying, discourses and ideas concerning contemporary anarchists. Therefore they don't seem to have struck a balance between intensity of interest and, most importantly, differing orders of interests and activities unhindered in their capacity to deal with their differences and display brilliance in their own ways; all the while, providing some level of open ended service to their users and their own projects. (Apologies for any erroneous generalizations, but I need something like bravado for this project to finally work.)

I'm not going to lie, I don't see the forum becoming a massive hub for anarchists the world over. I wouldn't even know where to begin in really handling something of that size. However, my own intuition guides me to respond to fears, uncertainty, or indifference by stating simply that instead of endeavoring to collect a massive user base and becoming a huge, unwieldy project, Anarchist International would be better understood as a tentatively coördinated tool that, like all useful things, can be picked up when needed and then put down. "Tentatively…" mainly because I have never done this before, but also because I don't want this message board to simply be a vanilla forum that never tries to be something more than whatever stereotype one might apply to it; that never tries to live up to my repeated emphasis of its experimental qualities. This press release is not only an invitation to participation, but also collaboration and commitment to improving the project. Re: Security—Do make a note of the fact that the forums organized for collaboration on projects are only accessible—or viewable, for that matter—by registered users. That is to say, general announcements and regional forums will be open to the public on a read-only basis, but the forum(s) tailored for projects that have necessitated the use of a forum will be protected. I'm not sure how reassuring that is, but at the very least these sort of things aren't open to any person who walks in on the board.

These forums, while having already been named as part of a larger online based project, will only fail to the extent that people do no take a serious interest, do not commit themselves to the nature of the project, and do not contribute to the project; all Anarchy Planet projects stand apart from each other. This has been demonstrated before in that this board failed once because of a lack of interest and a resultant lack of sustainable obligation by its sponsors, and has been resurrected. I, and others involved, are anticipating that this board will be part of a larger movement towards experimentation and dissemination of the skills necessary to establish inspired projects by other anarchists or their fellow travelers.

I am fully open to technical collaboration (i.e., knowledge sharing) with other online projects anarchists have generated. In fact, I am aspiring to it because, frankly, this project won't be able to succeed on its own and with merely me organizing it. Notably, Anarchist Black Cat has successfully facilitated a multilingual message board for anarchists.(Please refer to: Language Support forums… First topic) I have also made sure that Anarkismo's RSS is featured (if only in an improvised fashion, for now) in the News, History, and Culture forum. I'm looking forward to cross-pollination.

Welcome to Anarchist International,

madlib (the site's administrator)
anarchistinternational.org/
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1250251

Κέρκυρα και Αναρχία - Ιστορικό

Οι αναρχικές αντιλήψεις στην Κέρκυρα - και φυσικά σε όλα τα Επτάνησα – ήταν αποτέλεσμα κάποιων ιδεών του ριζοσπαστισμού αλλά και μιας πλούσιας παράδοσης σε αγροτικά και λαϊκά κινήματα, τα οποία μέχρι το 1864 είχαν ως επί το πλείστον εθνικοπατριωτικές επιδιώξεις. Το 1881 κυκλοφόρησε στην Κέρκυρα η εφημερίδα «Εργάτης» και το 1885 συγκροτήθηκε μια ομάδα με το όνομα Σοσιαλιστικός Σύνδεσμος. Τα περισσότερα στοιχεία που υπάρχουν για το κίνημα στην Κέρκυρα προέρχονται από τις αναμνήσεις του Άγι Στίνα (Σπύρου Πρίφτη), ο οποίος γεννήθηκε στο χωριό Σπαρτίλας του νησιού το 1900. Ο Άγις Στίνας θυμάται ότι πολύ μικρός στην ηλικία είχε επαφές με τον Σοσιαλιστικό Όμιλο Κέρκυρας που καθοδηγούσε ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης. Το 1912 ο Όμιλος συμπαραστάθηκε ενεργά στην απεργία των εργατών φωταερίου και άρχισαν οι διώξεις εναντίον του από την τοπική εξουσία. Αλλά στο εσωτερικό του Ομίλου υπήρχαν και διενέξεις, σχετικά με την καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας. Η μια μερίδα τασσόταν υπέρ και η άλλη εναντίον της δημοτικής. Κάλεσαν τότε ως διαιτητή της διαμάχης το μεταρρυθμιστή σοσιαλιστή, Νικόλαο Γιαννιό, ο οποίος τάχθηκε με το μέρος των δημοτικιστών.

Ο Άγις Στίνας κάνει συχνές αναφορές στις αναμνήσεις του στο Σέρβο αναρχοσοσιαλιστή Ηλία Γιοβάνοβιτς, η επιρροή του οποίου, όπως λέει, υπήρξε τεράστια στο τότε επαναστατικό κίνημα της Κέρκυρας. Ο Γιοβάνοβιτς ήταν Σέρβος εβραϊκής καταγωγής και ράπτης στο επάγγελμα. Ήταν μέλος της άκρας αριστεράς του Σερβικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και είχε ταξιδέψει σε πολλές χώρες, συμμετέχοντας σε διάφορα κινήματα και εξεγέρσεις. Συνδέθηκε ακόμα με Γάλλους αναρχικούς και είχε πάρει μέρος σε μια μεγάλη ληστεία τράπεζας το 1913 στο Παρίσι. Στην Κέρκυρα κατέφυγε ως λιποτάκτης του σερβικού στρατού το 1915. Μάλιστα, την ίδια εποχή, ως συνέπεια του πολέμου, η σερβική βουλή είχε επίσης καταφύγει στο νησί. Εκτός από τους Σέρβους, στην Κέρκυρα υπήρχαν και Γάλλοι και Ιταλοί στρατιώτες, αλλά οι πρώτοι ήταν αυτοί που άφησαν καλή ανάμνηση εξαιτίας του διεθνισμού και των επαναστατικών ιδεών τους.
Όταν ο Γιοβάνοβιτς αφίχθηκε στην Κέρκυρα, κατέφυγε σε ένα μοναστήρι και άρχισε να εργάζεται κρυφά σε διάφορα χωριά ως ράπτης. Οι ντόπιοι τον προστάτευαν και τον έκρυβαν συνεχώς. Ο Γιοβάνοβιτς ήταν που μίλησε πρώτος στους Κερκυραίους σοσιαλιστές για τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του πολέμου, για τις ιδέες της Ρόζας Λούξεμπουργκ, του Καρλ Λήμπκνεχτ και άλλων διεθνιστών. Αυτοί που επηρεάστηκαν περισσότερο από τις ιδέες του ήσαν οι Αντώνης Μουσούρης, Στέφανος Γισδάκης και Νίκος Βαρότσης. Το 1923 έφυγε από την Ελλάδα και, όπως συνεχίζει ο Άγις Στίνας, μετά από μερικά χρόνια, με μια γενική αμνηστία που δόθηκε, πήγε στη Γιουγκοσλαβία, αλλά συνελήφθη και αργότερα σκοτώθηκε. Ένας άλλος Σέρβος διεθνιστής που κατέφυγε και αυτός στην Κέρκυρα ήταν ο Ζίτκο Τοπόλοβιτς, ο οποίος υποστήριζε περισσότερο τον «επιστημονικό» σοσιαλισμό.

Ο λογοτέχνης και εισηγητής της λεγόμενης κοινωνικής πεζογραφίας Κωνσταντίνος Θεοτόκης, ήταν η ψυχή του Σοσιαλιστικού Ομίλου Κέρκυρας. Ήταν πολύγλωσσος και πολυταξιδεμένος. Όπως και άλλοι επιφανείς σοσιαλιστές του νησιού (Λιγδόπουλος, Σίδερης, Τζουλάτι και άλλοι), έγινε μέλος του ΣΕΚΕ (ΚΚΕ). Πέθανε σε ηλικία 52 χρονών στην Κατοχή.

Σημαντική επίσης φυσιογνωμία ήταν και ο Ιθακήσιος την καταγωγή Αντώνης Μουσούρης, αδελφός του ηθοποιού Κώστα Μουσούρη και του συγγραφέα Φώτου Γιοφύλλη. Είχε και αυτός τεράστια μόρφωση και ήξερε αρκετές γλώσσες.

Ένας άλλος σοσιαλιστής διεθνιστής και άθεος, ήταν ο γιατρός Στέφανος Γισδάκης, ο οποίος ήταν από τους ελάχιστους που δεν έγινε μέλος του ΣΕΚΕ. Είχε μεγάλο κύρος σε όλο το νησί. Τα καλοκαίρια πήγαινε οικογενειακώς στην Ελβετία και εκεί γνώρισε προσωπικά τον Β.Ι.Λένιν. Τον Σεπτέμβριο του 1915 συμμετείχε στη συνδιάσκεψη των διεθνιστών στο Τσίμμερβαλντ. Πέθανε το 1922 από φυματίωση, σε ηλικία 44 χρονών. Ο Νίκος Βαρότσης όμως φαίνεται ότι ήταν ο περισσότερο δραστήριος από όλους και με περισσότερη μαρξιστική κατάρτιση. Έγινε μέλος του ΣΕΚΕ, αλλά αποχώρησε γρήγορα καθώς υποστήριζε την αντικοινοβουλευτική τάση του Ιταλού κομμουνιστή Αμαντέο Μπορντίγκα.

Άλλοι σοσιαλιστές που έπαιξαν και αυτοί σημαντικό ρόλο στο επαναστατικό κίνημα της Κέρκυρας εκείνη την εποχή ήταν εκτός από τον Άγι Στίνα, ο Δημοσθένης Λιγδόπουλος, Ο Φρ. Τζουλλάτι, ο Μιχ. Οικονόμου, ο Νίκος Δούμας (που θα το συναντήσουμε αργότερα στην Αίγυπτο), οι ποιητές Νίκος Λευτεριώτης και Σπύρος Νικοκάβουρας και διάφοροι άλλοι, από τους οποίους οι περισσότεροι έγιναν αργότερα μέλη και στελέχη του ΣΕΚΕ

πηγη: www.anarkismo.net

Ευχαριστούμε την Αιμιλία για την έρευνα της παρούσας συζήτησης.

http://anor8ografo.blogspot.com/2011/01/blog-post_16.html

Πορεία για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση

ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ – ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ

Στους αντικοινωνικούς σχεδιασμούς της παγκόσμιας κυριαρχίας, του κράτους και των αφεντικών που προωθούν τον συνολικό και βίαιο μετασχηματισμό της κοινωνίας και την καταστροφή και λεηλασία της φύσης, επιδιώκοντας τον ολοκληρωτισμό μέσω της εντατικοποίησης της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης, της καταστολής και του ελέγχου, καταδικάζοντας στην εξαθλίωση, τη φτώχεια και την ανέχεια όλο και πλατύτερα κοινωνικά κομμάτια.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Στην διαρκή όξυνση των συνθηκών εκμετάλλευσης στους χώρους δουλειάς και τον εκβιασμό της ανεργίας. Στους θεσμούς, τα Μ.Μ.Ε. που προπαγανδίζουν τον κυρίαρχο λόγο προωθώντας την υποταγή, τα κόμματα και τους γραφειοκράτες συνδικαλιστές που χειραγωγούν την κοινωνική οργή και επιχειρούν να επιβάλουν την κοινωνική ειρήνη.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ

Ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό, τον αλληλοσπαραγμό των κοινωνικά και ταξικά αποκλεισμένων, την εκτόνωση και τον αποπροσανατολισμό της οργής που γεννά η επίθεση κράτους και αφεντικών.

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΠΟΙΗΣΗ – ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Ντόπιων και μεταναστών, στους χώρους εργασίας, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τις γειτονιές για να υπερβούμε το φόβο, την παθητικότητα και την εξατομίκευση, με τα σωματεία βάσης, τις συνελεύσεις γειτονιάς, τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους αντίστασης, τις άγριες απεργίες.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

Για την καταστροφή του κράτους και του καπιταλισμού που το μόνο που έχουν να υποσχεθούν είναι περισσότερη εκμετάλλευση και καταπίεση.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ
Σάββατο 11 Δεκέμβρη, πλ. Μοναστηρακίου, 11 π.μ.

Συνέλευση Αναρχικών

Ο Αναρχισμός ως μια θεωρία οργάνωσης - Κόλιν Γουώρντ

Είναι η αρχή μιας προσπάθειας για τη μετάφραση κειμένων, θεωρητικού περιεχομένου, αλλά σχετικά με θέματα που αφορούν την απτή καθημερινότητα μας. Το συγκεκριμένο κείμενο μου τράβηξε τη προσοχή μιας και το θέμα με της δημόσιες συγκοινωνίες και το ξεπούλημα του ΟΣΕ, θεωρώ ότι είναι άκρως σημαντικό. Ο Κόλιν Γουώρντ έγινε γνωστός αλλά και πολύ αγαπητός από την εμπλοκή του και την ενασχόληση του με θέματα της καθημερινότητας(every day anarchism). Στα ελληνικά μπορεί να διαβάσει κανείς το επίκαιρο: “Ελευθερία της κίνησης μετά το αυτοκίνητο” από τις εκδόσεις Άρδην, στο οποίο ο Γουώρντ μεταξύ άλλων καταγράφει και την εμπειρία του από τους αγώνες των τοπικών συμβουλίων στην Αγγλία,υπέρ του σιδηρόδρομου και των δημόσιων συγκοινωνιών.

Κόλιν Γουώρντ – Ο Αναρχισμός ως μια θεωρία οργάνωσης

Σημείωση: Αυτό το κείμενο δείχνει τις ομοιότητες μεταξύ του αναρχισμού και των αρχών των περίπλοκων συστημάτων που αποτελούνται από πολλές αλληλένδετες μονάδες. Ίσως, μόνο όταν αντικατασταθεί η μηχανιστική θεώρηση του κόσμου από μια κυβερνητική [1] , ο αναρχισμός ως οργάνωση να αναγνωρισθεί τελικά και να γίνει αποδεκτός.

Ίσως σκεφτείτε, ότι με το να περιγράφω τον αναρχισμό σαν μια θεωρία οργάνωσης ηθελημένα να προτείνω ένα παράδοξο: «αναρχία» μπορεί να θεωρείται από εσάς το αντίθετο της οργάνωσης. ‘Όμως, στη πραγματικότητα η «αναρχία» σημαίνει απουσία κυβέρνησης, απουσία εξουσίας.

Μπορεί να υπάρξει κοινωνική οργάνωση δίχως εξουσία, δίχως κυβέρνηση; Οι αναρχικοί ισχυρίζονται πως μπορεί να υπάρξει και ισχυρίζονται επίσης ότι είναι επιθυμητό να υπάρξει. Ισχυρίζονται, ότι στη βάση των κοινωνικών μας προβλημάτων είναι η αρχή της κυβέρνησης. Είναι, άλλωστε, οι κυβερνήσεις που ετοιμάζονται για πόλεμο και εξαπολύουν τον πόλεμο, ακόμα και αν είστε υποχρεωμένοι να πολεμήσετε σε αυτόν και να τον πληρώσετε. Οι βόμβες για τις οποίες ανησυχείτε δεν είναι αυτές με τις οποίες οι καρτουνίστες σχεδιάζουν τους αναρχικούς, αλλά οι βόμβες που οι κυβερνήσεις τελειοποίησαν με δικά σας έξοδα. Είναι, τελικά, οι κυβερνήσεις που φτιάχνουν και επιβάλουν τους νόμους που δίνουν τη δυνατότητα στους «έχοντες» να έχουν τον έλεγχο των κοινωνικών πόρων παρά να τους μοιράζονται με τους «μη έχοντες». Είναι, τελικά, η αρχή της εξουσίας που διασφαλίζει ότι οι άνθρωποι θα δουλέψουν για κάποιον άλλο για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους, όχι γιατί το απολαμβάνουν η έχουν τον έλεγχο επάνω στη δουλειά τους, αλλά γιατί το βλέπουν ως το μόνο μέσο βιοπορισμού.

Είπα ότι είναι οι κυβερνήσεις που κάνουν πολέμους και ετοιμάζουν πολέμους, αλλά προφανώς δεν είναι από μόνες τους. Η δύναμη μιας κυβέρνησης, ακόμα και της ποιο απόλυτης δικτατορίας, εξαρτάται από τη σιωπηρή συγκατάθεση των κυβερνωμένων.

Γιατί οι άνθρωποι συναινούν στο να κυβερνώνται; Δεν είναι μόνο ο φόβος: τι μπορεί να έχουν να φοβηθούν εκατομμύρια ανθρώπων από μια μικρή ομάδα πολιτικών; Είναι γιατί ενστερνίζονται τις ίδιες αξίες με τους κυβερνήτες τους. Κυρίαρχοι και κυριαρχούμενοι πιστεύουν στις αρχές της εξουσίας, της ιεραρχίας, της δύναμης. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά της πολιτικής αρχής. Οι αναρχικοί, η οποίοι πάντα έκαναν τον διαχωρισμό μεταξύ τους κράτους και της κοινωνίας, εμμένουν στην κοινωνική αρχή, η οποία μπορεί να ιδωθεί όποτε οι άνθρωποι ενώνονται σε σχέσεις βασισμένες στην κοινή ανάγκη η το κοινό συμφέρον. «Το Κράτος» είπε ο Γερμανός αναρχικός Γκούσταβ Λαντάουερ, «δεν είναι κάτι που μπορεί να καταστραφεί από μια επανάσταση, αλλά είναι μια συνθήκη, μια συγκεκριμένη σχέση μεταξύ των ανθρώπινων όντων, ένας τρόπος ανθρώπινης συμπεριφοράς. Το καταστρέφουμε με το να συνάπτουμε άλλες σχέσεις, με το να συμπεριφερόμαστε διαφορετικά.»

Ο καθένας μπορεί να δει ότι υπάρχουν τουλάχιστον δύο είδη οργάνωσης. Υπάρχει το είδος που σας επιβάλουν, το είδος που προέρχεται από τα επάνω και υπάρχει το είδος το οποίο πηγάζει από τα κάτω, στο οποίο κανένας δεν μπορεί να σας επιβάλει να κάνετε οτιδήποτε και στο οποίο είστε ελεύθεροι να συμμετέχετε η να φύγετε από μόνοι σας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι αναρχικοί είναι άνθρωποι που θέλουν να μεταμορφώσουν όλα τα είδη της ανθρώπινης οργάνωσης στο είδος της καθαρά εθελοντικής ένωσης όπου οι άνθρωποι μπορούν να τη διακόψουν και να ξεκινήσουν μια δικιά τους αν δεν τους αρέσει. Εγώ, κάποτε, κάνοντας μια επισκόπηση αυτού του επιπόλαιου αλλά χρήσιμου μικρού βιβλίου με τίτλο «Ο νόμος του Πάρκινσον»(*), προσπάθησα να διατυπώσω τέσσερις αρχές μιας αναρχικής θεωρίας της οργάνωσης:

ότι θα πρέπει να είναι:

(1) Εθελοντική
(2) Λειτουργική
(3) Προσωρινή
(4) Μικρού μεγέθους.

Θα πρέπει να είναι εθελοντική για προφανείς λόγους. Δεν υπάρχει κανένα νόημα στη συνηγορία μας στην ατομική ελευθερία και υπευθυνότητα αν είναι να συνηγορούμε για θεσμούς στους οποίους η συμμετοχή είναι υποχρεωτική.

Θα πρέπει να είναι λειτουργική και προσωρινή ακριβώς γιατί η μονιμότητα είναι ένας από τους παράγοντες που σκληραίνουν τις αρτηρίες ενός οργανισμού, κάνοντας τον να ενδιαφέρεται για την επιβίωση του ιδίου, υπηρετώντας τα συμφέροντα των γραφειοκρατών παρά τη λειτουργία του.

Θα πρέπει να είναι μικρού μεγέθους ακριβώς γιατί σε μικρά γκρουπ «πρόσωπο με πρόσωπο», οι γραφειοκρατικές και οι ιεραρχικές τάσεις που είναι έμφυτες σε οργανισμούς θα έχουν τη μικρότερη πιθανότητα να αναπτυχθούν. Είναι όμως από το τελευταίο σημείο από το οποίο οι δυσκολίες πηγάζουν. Αν πάρουμε ως δεδομένο ότι ένα μικρό γκρουπ μπορεί να λειτουργήσει αναρχικά, είμαστε ακόμα αντιμέτωποι με το πρόβλημα όλων εκείνων των κοινωνικών λειτουργιών για τις οποίες είναι απαραίτητη η οργάνωση αλλά σε μια πολύ μεγαλύτερη κλίμακα. «Καλά», μπορεί να απαντήσουμε, όπως κάποιοι αναρχικοί έχουν κάνει, «αν μεγάλοι οργανισμοί είναι απαραίτητοι, μη μας υπολογίζετε. Θα τα καταφέρουμε και χωρίς αυτούς». Μπορούμε να το πούμε αυτό φυσικά, αλλά αν προπαγανδίζουμε τον αναρχισμό ως μια κοινωνική φιλοσοφία πρέπει να συνυπολογίζουμε και όχι να αποφεύγουμε τα κοινωνικά γεγονότα. Είναι καλύτερα για εμάς να πούμε «αφήστε μας να βρούμε τρόπους με τους οποίους μεγάλης κλίμακας λειτουργίες μπορούν να διασπαστούν σε λειτουργίες ικανές να οργανωθούν από μικρά λειτουργικά γκρουπ και τότε συνδέστε όλα αυτά τα γκρουπ με ομοσπονδιακό τρόπο.» Οι κλασικοί αναρχικοί στοχαστές, οραματιζόμενοι τη μελλοντική οργάνωση της κοινωνίας, σκέπτονταν με όρους δύο ειδών κοινωνικών θεσμών: Σαν μια γεωγραφική μονάδα, τη κομμούνα, μια Γαλλική λέξη που μπορείτε να τη θεωρήσετε ως ισοδύναμη της λέξης «κοινότητα» η της Ρωσικής λέξης «σοβιέτ» στη αυθεντική σημασία της, αλλά που έχει επίσης και τη χροιά των αρχαίων οργανωμένων χωριών για τη καλλιέργεια γης από κοινού. Και το συνδικάτο, μια άλλη Γαλλική λέξη από την ορολογία των σωματίων εμπορίου, η το συμβούλιο των εργατών σαν μονάδα βιομηχανικής οργάνωσης. Και τα δύο έχουν οραματισθεί σαν μικρές μονάδες που θα μπορούσαν να ομοσπονδοποιηθούν μεταξύ τους για τις μεγαλύτερες υποθέσεις της ζωής, διατηρώντας την αυτονομία τους, η μια ομοσπονδοποιούμενη γεωγραφικά και η άλλη βιομηχανικά.

Το πλησιέστερο πράγμα στην καθημερινή πολιτική εμπειρία, στην ομόσπονδη αρχή που προτάθηκε από τον Προυντόν και τον Κροπότκιν θα ήταν το Ελβετικό, παρά το Αμερικάνικο, πολιτικό σύστημα. Και χωρίς να θέλω να υμνήσω το Ελβετικό πολιτικό σύστημα, μπορούμε να δούμε ότι τα είκοσι δύο ανεξάρτητα καντόνια της Ελβετίας είναι μια επιτυχημένη ομοσπονδία. Είναι μια ομοσπονδία όμοιων μονάδων, μικρών πυρήνων, και τα σύνορα των καντονιών διασχίζουν ενδιάμεσα τα γλωσσολογικά και εθνικά όρια έτσι ώστε, σε αντίθεση με πολλές ανεπιτυχείς ομοσπονδίες, η συνομοσπονδία δεν κυριαρχείται από μια η κάποιες πολιτικές μονάδες. Γιατί το πρόβλημα της ομοσπονδίας, όπως το θέτει ο Λέοπολντ Κόρ στο «Η κατάρρευση των Κρατών», είναι πρόβλημα διαχωρισμού και όχι ενότητας.

Ο Herbert Luethy γράφει για το πολιτικό σύστημα της χώρας του:

«Κάθε Κυριακή, οι κάτοικοι πολυάριθμων κοινοτήτων, προσέρχονται στις κάλπες για εκλέξουν δημόσιους λειτουργούς, να επικυρώσουν κονδύλια, η να αποφασίσουν αν θα χτιστεί ένα σχολείο η ένας δρόμος. Αφού κανονίσουν τις δουλειές της κομμούνας, ασχολούνται με τις εκλογές στα καντόνια και ψηφίζουν για θέματα των καντονιών. Στο τέλος..παίρνονται οι αποφάσεις που αφορούν την ομοσπονδία. Σε κάποια από τα καντόνια, οι κυρίαρχοι άνθρωποι ακόμα συναντιούνται σε στυλ Ρουσώ, για να συζητήσουν θέματα κοινού ενδιαφέροντος. Αυτή η μορφή συγκέντρωσης μπορεί να ειδωθεί σαν μια σεβαστή παράδοση με μια κάποια τουριστική αξία. Αν είναι έτσι αξίζει να δει κανείς τα αποτελέσματα της τοπικής δημοκρατίας. Το πιο απλό παράδειγμα είναι το Ελβετικό σιδηροδρομικό δίκτυο, το οποίο είναι το πιο πυκνό στο κόσμο. Με μεγάλο κόστος και προβλήματα, έχει φτιαχτεί για εξυπηρετεί τις ανάγκες των πλέον μικρών κοινοτήτων και των πιο απομακρυσμένων κοιλάδων, όχι σαν μια πρόταση κέρδους αλλά γιατί έτσι ήθελε ο λαός. Είναι το αποτέλεσμα μανιασμένων πολιτικών αγώνων. Το 19ο αιώνα, το «δημοκρατικό σιδηροδρομικό κίνημα» έφερε τις μικρές Ελβετικές κοινότητες σε σύγκρουση με τις μεγάλες πόλεις οι οποίες είχαν συγκεντρωτικά σχέδια…

Και αν συγκρίνουμε το Ελβετικό δίκτυο με το Γαλλικό το οποίο, με αξιέπαινη γεωμετρική κανονικότητα, είναι εξ ολοκλήρου επικεντρωμένο στο Παρίσι ώστε η ευημερία ή η παρακμή μια περιοχής, η ζωή ή ο θάνατος ολόκληρων περιοχών να έχει εξαρτηθεί από τη ποιότητα της σύνδεσης με τη πρωτεύουσα, βλέπουμε τη διαφορά μεταξύ του συγκεντρωτικού κράτους και της ομόσπονδης συμμαχίας. Ο σιδηροδρομικός χάρτης είναι ο ευκολότερος να διαβάσει κανείς με μια ματιά, αλλά ας υπερθέσουμε επάνω του μια άλλη οικονομικά δραστηριότητα καθώς και τη μετακίνηση πληθυσμών.. Η διανομή της βιομηχανικής δραστηριότητας σε όλη την Ελβετία, ακόμα και στις απομακρυσμένες περιοχές μαρτυρεί για την δύναμη και τη σταθερότητα της κοινωνικής δομής της χώρας και απέτρεψε όλες τις φρικτές συγκεντρώσεις της βιομηχανίας, με τα γκέτο και το ξεριζωμένο προλεταριάτο.»

Τα παραθέτω όλα αυτά, όπως είπα, όχι για να υμνήσω την Ελβετική δημοκρατία, αλλά για να υποδείξω ότι η ομοσπονδιακή αρχή η οποία βρίσκεται στη καρδία της αναρχικής κοινωνικής θεωρίας, είναι άξια περισσότερης προσοχής από ότι της έχει δοθεί στα συγγράμματα της πολικής επιστήμης. Ακόμα και στο πλαίσιο των συνήθων πολιτικών θεσμών η υιοθέτηση της έχει εκτεταμένα αποτελέσματα. Μια άλλη αναρχική θεωρία οργάνωσης είναι αυτό που θα αποκαλούσαμε «αυθόρμητη τάξη»: Δεδομένης μιας κοινής ανάγκης, μιας συλλογικότητα ανθρώπων, μέσω της δοκιμής και του λάθους, με αυτοσχεδιασμό και πειραματισμό, θα εξελίξει τη τάξη από το χάος. Μια τάξη πιο συνεχή και πιο στενά συνδεδεμένη στις ανάγκες τους από οποιοδήποτε άλλο είδος εξωτερικά επιβεβλημένης τάξης. Ο Κροπότκιν παρήγαγε αυτή τη θεωρία από τις παρατηρήσεις του πάνω στην ιστορία της ανθρώπινης κοινωνίας και της κοινωνικής βιολογίας που οδήγησαν στο βιβλίο του «Αλληλοβοήθεια» και έχει παρατηρηθεί στις ποιο επαναστατικές καταστάσεις, σε όλους τους ad hoc οργανισμούς που ξεφυτρώνουν μετά από φυσικές καταστροφές, η σε οποιαδήποτε δραστηριότητα όταν δεν υπάρχουν οργανωτικές φόρμες η ιεραρχική εξουσία. Το όνομα που έχει δοθεί σε αυτή την έννοια είναι «Κοινωνικός Έλεγχος» στο ομότιτλο βιβλίο του Έντουαρντ Άλσγουωρθ Ρος, ο οποίος παρέθεσε στιγμές από «συνοριακές» κοινωνίες όπου, μέσω ανοργάνωτων η άτυπων μέτρων, η τάξη διατηρείται χωρίς να ωφελείται η θεσμοποιημένη εξουσία. «Η συμπάθεια, η κοινωνικότητα, η αίσθηση δικαιοσύνης και η δυσαρέσκεια, είναι αρμόδιες, κάτω από ευνοϊκές συνθήκες, να επεξεργαστούν για τον εαυτό τους μια αληθινή, φυσική τάξη, δηλαδή μια τάξη δίχως σχεδιασμό η τέχνη.»
´Ενα ενδιαφέρον παράδειγμα άσκηση αυτής της θεωρίας ήταν το Πρωτοπόρο Κέντρο Υγείας στο Peckham του Λονδίνου, που ξεκίνησε στη δεκαετία πρίν τον πόλεμο από μία ομάδα γιατρών και βιολόγων που ήθελαν να μελετήσουν τη φύση της υγείας και την υγιή συμπεριφορά αντί για τη μελέτη της άρρωστης-υγείας όπως οι υπόλοιποι του επαγγέλματος τους. Αποφάσισαν ότι ο τρόπος για να το κάνουν αυτό ήταν να ξεκινήσουν μία κοινωνική λέσχη τα μέλη της οποίας συμμετείχαν ως οικογένειες και μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν διάφορες εγκαταστάσεις μεταξύ των οποίων η πισίνα, το θέατρο, τον παιδικό σταθμό και την καφετέρια, με αντάλλαγμα για την εγγραφή των μελών της οικογένειας και τη συμφωνία τους για περιοδικές ιατρικές εξετάσεις. Δινόταν συμβουλές και όχι θεραπευτική αγωγή. Με σκοπό να είναι ικανοί να αντλήσουν έγκυρα συμπεράσματα οι βιολόγοι του Peckman σκέφτηκαν ότι ήταν αναγκαίο να μπορούν να παρατηρούν τα ανθρώπινα όντα που ήταν ελεύθερα – ελεύθερα να δράσουν όπως επιθυμούσαν και να εκφράζουν τις επιθυμίες τους. Έτσι δεν υπήρχαν ούτε κανόνες ούτε αρχηγοί. “Ήμουν το μοναδικό πρόσωπο με εξουσία” έλεγε ο Δρ Scott Williamson, ο ιδρυτής, “και τη χρησιμοποιούσα για να σταματήσω κάποιον ο οποίος χρησιμοποιούσε οποιαδήποτε εξουσία” Για τους πρώτους οχτώ μήνες υπήρχε χάος. “Με τα πρώτα μέλη των οικογενειών” λέει ένας παρατηρητής, “κατέφθασε μία ορδή από απείθαρχα παιδιά που χρησιμοποιούσαν ολόκληρο το κτίριο όπως θα είχαν, πιθανά, χρησιμοποιήσει έναν τεράστιο δρόμο του Λονδίνου. Ουρλιάζοντας και τρέχοντας σαν χούλιγκανς μέσα σε όλα τα δωμάτια, σπάζοντας εξοπλισμό και έπιπλα”, έκαναν τη ζωή ανυπόφορη για όλους. Ο Scott Williamson ωστόσο, “επέμενε ότι η ηρεμία θα αποκαθιστώνταν μόνο από την αντίδραση των παιδιών στην ποικιλία των ερεθισμάτων που τοποθετήθηκαν στο δρόμο τους” και “σε λιγότερο από ένα χρόνο το χάος μειώθηκε σε μία τάξη όπου οι ομάδες των παιδιών καθημερινά μπορούσαν να βρεθούν να κολυμπάνε, να πατινάρουν, να κάνουν ποδήλατο, να χρησιμοποιούν το γυμναστήριο ή να παίζουν κάποιο παιχνίδι, περιστασιακά να διαβάζουν κάποιο βιβλίο στη βιβλιοθήκη… το τρέξιμο και η κραυγή ήταν πράγματα του παρελθόντος.”

Περισσότερο δραματικά παραδείγματα του ίδιου φαινόμενου αναφέρονται από εκείνους τους ανθρώπους που ήταν αρκετά γενναίοι, ή σίγουροι να θεσμίσουν αυτοκυβερνώμενες μη-πειθαρχικές κοινότητες παραβατικών ή απροσάρμοστων παιδιών: οι August Aichorn και Homer Lane είναι τέτοια παραδείγματα. Ο Aichorn διεύθυνε αυτό το διάσημο ινστιτούτο στη Βιέννη, που περιέγραψε στο βιβλίο του Wayward Youth. Ο Homer Lane ήταν ο άνθρωπος που, μετά από τα πειράματα στην Αμερική ξεκίνησε στη Βρετανία μία κοινότητα από νέους παραβάτες, αγόρια και κορίτσια, που την αποκαλούσε Μικρή Κοινοπολιτεία. Ο Lane συνήθιζε να διακηρύσσει ότι “Η ελευθερία δεν μπορεί να δοθεί. Παίρνεται από το παιδί μέσα στην ανακάλυψη και την εφεύρεση”. Πιστός σε αυτή την αρχή, σημειώνει ο Howard Jonew, “αρνήθηκε να επιβάλει πάνω στα παιδιά ένα σύστημα διακυβέρνησης που αντέγραφε τους θεσμούς του κόσμου των ενήλικων. Η δομή αυτοκυβέρνησης της Μικρής Κοινοπολιτείας αναπτύχθηκε από τα ίδια τα παιδιά, σιγά και με πόνο για να ικανοποιήσει τις δικές τους ανάγκες.”

Οι αναρχικοί πιστεύουν στις ομάδες χωρίς ηγέτες, και εάν αυτή η φράση είναι οικεία σε εσάς είναι λόγω του παράδοξου που ήταν γνωστό στην τεχνική της ομάδας χωρίς ηγέτες που υιοθετήθηκε στο Βρετανικό και Αμερικανικό στρατό κατά τη διάρκεια του πολέμου – ως μέσο επιλογής των ηγετών. Οι στρατιωτικοί ψυχίατροι έμαθαν ότι τα γνωρίσματα του ηγέτη ή του ακόλουθου δεν εκτίθενται σε απομόνωση. Όπως έγραψε κάποιος από αυτούς “ανάλογα με τη συγκεκριμένη κοινωνική κατάσταση –η ηγεσία ποικίλει από κατάσταση σε κατάσταση και από ομάδα σε ομάδα.” Ή όπως το είχε θέσει ο Mihael Bakunin εκατό χρόνια πριν, “Παίρνω- δίνω, έτσι είναι η ανθρώπινη ζωή. Καθένας κατευθύνει και κατευθύνεται με τη σειρά του. Επομένως δεν υπάρχει σταθερή και συνεχής εξουσία, αλλά μία διαρκής ανταλλαγή αμοιβαίας, προσωρινής και πάνω από όλα, εθελοντικής εξουσίας και υποταγής”

Το σημείο αυτό για την ηγεσία τέθηκε καλά στο βιβλίο του John Comerford, Health the Unknown, για το πείραμα του Peckham:

“Συνηθισμένος όπως είναι σε αυτή την ηλικία στην τεχνική ηγεσία… είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσει την αλήθεια πως οι ηγέτες δεν χρειάζονται εκπαίδευση ή καθορισμό, αλλά αναδύονται αυθόρμητα όταν το απαιτούν οι συνθήκες. Μελετώντας τα μέλη στο ελεύθερο για όλου Κέντρο του Peckham, οι παρατηρητές επιστήμονες είδαν ξανά ξαν ά πως ένα μέλος ενστικτωδώς έγινε, και αναγνωρίσθηκε ενστικτωδώς αλλά όχι επίσημα, ηγέτης για να συναντηθεί με τις ανάγκες τις συγκεκριμένης στιγμής. Τέτοιοι ηγέτες εμφανίζονται και εξαφανίζονται όπως απαιτούσε η ροή του Κέντρου. Επειδή δεν ήταν συνειδητά καθορισμένοι, ούτε (όταν είχαν ικανοποιήσει το σκοπό τους) ανατρεπόταν συνειδητά. Ούτε εκδηλωνόταν οποιαδήποτε ευγνωμοσύνη από τα μέλη στον ηγέτη είτε στο χρόνο των υπηρεσιών του ή μετά την παράδοση τους. Αυτοί ακολουθούσαν την καθοδήγηση τους όσο αυτή ήταν χρήσιμη και την ήθελαν. Σκορπίζαν μακριά του χωρίς συγγνώμη όταν κάποια ευρύτερη εμπειρία τους έκανε νόημα σε μία ποιο φρέσκια περιπέτεια, που με τη σειρά της θα ξερνούσε τον αυθόρμητο ηγέτη της, ή όταν η αυτοπεποίθηση ήταν τέτοια που κάθε μορφή εξαναγκαστικής ηγεσίας θα ήταν περιορισμός για αυτούς. Μία κοινωνία, επομένως, εάν αφεθεί στις κατάλληλες συνθήκες να εκφράσει τον εαυτό της αυθόρμητα δοκιμάζει τη σωτηρία της και πετυχαίνει την αρμονία της δράσης της που η επιβεβλημένη ηγεσία δεν μπορεί να τη συναγωνιστεί.”

Μην ξεγελιέστε από το γλυκό εύλογο όλων αυτών. Αυτή η αναρχική έννοια της ηγεσίας είναι αρκετά επαναστατική στις συνέπειες της όπως μπορείς να δεις εάν κοιτάξεις γύρω σου, βλέπεις παντού σε λειτουργία την αντίθετη έννοια: της ιεραρχικής, εξουσιαστικής, προνομιούχας και μόνιμης ηγεσίας. Υπάρχουν ελάχιστες συγκριτικές έρευνες διαθέσιμες για τις επιδράσεις των δύο αντίθετων προσεγγίσεων στην οργάνωση της εργασίας. Δύο από αυτές θα τις αναφέρω αργότερα· μία άλλη, σχετική με την οργάνωση των αρχιτεκτονικών γραφείων παράχθηκε το 1962 για το ινστιτούτο των Βρετανών Αρχιτεκτόνων κάτω από τον τίτλο The Architect and His Office. Η ομάδα που ετοίμασε αυτή την αναφορά θεμελίωσε δύο διαφορετικές προσεγγίσεις στη διαδικασία σχεδιασμού, που οδήγησε στην ανάδειξη διαφορετικών τρόπων εργασίας και μεθόδων οργάνωσης. Η μία κατηγοριοποιήθηκε ως κεντροποιημένη, και χαρακτηριζόταν από αυτοκρατικές μορφές ελέγχου, και την άλλη την αποκάλεσαν διάχυτη, που παρείχε αυτό που αποκαλούσαν “μία άτυπη ατμόσφαιρα ελεύθερης-ροής ιδεών” Αυτό είναι ένα πολύ ζωντανό θέμα ανάμεσα στους αρχιτέκτονες. Ο κύριος W.D Pile, με επίσημη ιδιότητα βοήθησε στην εγγύηση της κύριας επιτυχίας της μεταπολεμικής βρετανικής αρχιτεκτονικής, το πρόγραμμα κατασκευής σχολείων, καθορίζει ανάμεσα στα πράγματα που κοιτάει σε ένα μέλος της ομάδας κατασκευής αυτό: “πρέπει να έχει μία πίστη σε αυτό που αποκαλώ μη-ιεραρχική οργάνωση της εργασίας. Η εργασία οφείλει να οργανώνεται όχι στο σύστημα των άστρων αλλά στο σύστημα του ρεπερτορίου. Ο ηγέτης της ομάδας μπορεί συχνά να είναι ένας νέο μέλος της ομάδας. Αυτό μπορεί να γίνει αποδεκτό εάν είναι κοινά αποδεκτό πως η ανωτερότητα βρίσκεται στην καλύτερη ιδέα και όχι στον παλαιότερο άνθρωπο” Και ένας από τους μεγαλύτερους αρχιτέκτονες μας, ο Walter Gropius, διακήρυττε ότι αυτό που αποκαλούσε τεχνική “της συνεργασίας ανάμεσα σε ανθρώπους, που μπορούσε να απελευθερώσει τα δημιουργικά ένστικτα του ατόμου αντί να τα καταπνίξει. Η ουσία της τεχνικής αυτής όφειλε να δίνει έμφαση στην ατομική ελευθερία για πρωτοβουλία, αντί στην εξουσιαστική καθοδήγηση ενός αφεντικού… συγχρονίζοντας την ατομική προσπάθεια μέσω ενός συνεχούς δίνω-παίρνω των μελών του…”

Αυτό μας οδηγεί σε έναν άλλον ακρογωνιαίο λίθο της αναρχικής θεωρίας, την ιδέα του εργατικού ελέγχου της βιομηχανίας. Πολλοί μεγάλοι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο εργατικός έλεγχος είναι μία ελκυστική ιδέα, αλλά δεν μπορεί να υλοποιηθεί (και επομένως ανάξια να αγωνιστεί κανείς για αυτή) λόγω της κλίμακας και της πολυπλοκότητας της νεωτερικής βιομηχανίας. Πώς μπορούμε να τους πείσουμε διαφορετικά; Εκτός από το να επισημάνουμε πως η αλλαγή των πηγών της εξουσίας των κινήτρων κάνει τη γεωγραφική συγκέντρωση της βιομηχανίας απαρχαιωμένη, και το πως οι αλλαγές στις μεθόδους παραγωγής κάνουν τη συγκέντρωση μεγάλων αριθμών ανθρώπων περιττή, ίσως η καλύτερη μέθοδος να πείσουμε τους ανθρώπους ότι ο εργατικός έλεγχος είναι μία εφικτή πρόταση στη βιομηχανία μεγάλης κλίμακας είναι δείχνοντας τα επιτυχημένα παραδείγματα αυτού που οι συντεχνιακοί σοσιαλιστές αποκαλούσαν “έλεγχο οικειοποίησης” Αυτοί ήταν μερικοί και περιοριστικοί στην πραγματικότητα, όπως ήταν υποχρεωμένοι, αλλά έδειξαν πως οι εργαζόμενοι είχαν την οργανωτική ικανότητα στη βάση τους, που οι περισσότεροι άνθρωποι αρνούνται ότι την κατέχουν.

Επιτρέψτε μου να το εξηγήσω μέσα από δύο στιγμές τις νεωτερικής μεγάλης κλίμακας βιομηχανίας. Το πρώτο είναι το σύστημα της ομάδας εργατών, και περιγράφηκε από έναν Αμερικανό καθηγητή της βιομηχανικής και διευθυντικής μηχανικής, Seymour Melman, στο βιβλίο του Decision-Making and Productivity. Αναζητούσε, μέσω μία λεπτομερούς σύγκρισης της μανιφακτούρας του ίδιου προϊόντας, του τρακτέρ Ferguson, στο Detroit και το Coventry, Αγγλία, “να αποδείξει ότι υπήρχαν πραγματικές εναλλακτικές στον κανόνα της διεύθυνσης της παραγωγής” Η έκθεση του για τη λειτουργία του συστήματος της ομάδας εργατών επιβεβαιώθηκε από έναν μηχανικό στο Coventry, τον Reg Wright, σε δύο άρθρα της Αναρχίας. Στη βιομηχανία τρακτέρ του Standard στην περίοδο μέχρι το 1956 που πουλήθηκε, ο Melman γράφει: “Σε αυτή την εταιρεία θα δούμε ότι την ίδια στιγμή: χιλιάδες εργάτες λειτουργούσαν δυνητικά χωρίς επιτήρηση όπως συμβατικά κατανοείται, και σε πολύ υψηλή παραγωγικότητα· πληρωνόταν ο μεγαλύτερος μισθός στη βρετανική βιομηχανία· παραγόταν υψηλής ποιότητας προϊόντα σε αποδεκτές τιμές σε εργοστάσια εκτατικής μηχανοποίησης· η διεύθυνση διεξήγαγε τις υποθέσεις της σε ασυνήθιστα χαμηλό κόστος· οι επίσης οργανωμένοι εργάτες είχαν ένα ουσιαστικό ρόλο στην παραγωγή της λήψης των αποφάσεων”

Από την πλευρά της παραγωγής οι εργάτες, “το σύστημα της ομάδας εργασίας οδηγούσε στην παρακολούθηση των αγαθών και όχι στην παρακολούθηση των ανθρώπων” Ο Melman παραβάλει τον “αρπαχτικό ανταγωνισμό” που χαρακτηρίζει το διευθυντικό σύστημα λήψης αποφάσεων με το εργατικό σύστημα λήψης αποφάσεων στο οποίο “το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της διαδικασίας διαμόρφωσης της απόφασης είναι αυτό της αμοιβαιότητας της λήψης της απόφασης με την τελική εξουσία που βρίσκεται στα χέρια των ομαδοποιημένων εργατών καθεαυτά.” Το σύστημα ομάδας όπως περιγράφεται από τον Melman είναι πολύ όμοιο με το συλλογικό σύστημα συμβολαίου που επινοήθηκε από τον G.D.H Cole, που ισχυριζόταν ότι “το αποτέλεσμα θα ήταν να συνδέσει τα μέλη της ομάδας εργασίας μαζί σε μία κοινή επιχείρηση κάτω από την αιγίδα και τον έλεγχο τους, και να τα απελευθερώσει από την εξωτερικά επιβλημένη πειθαρχία σε σχέση με τη μέθοδο τους να γίνει η δουλειά.”

Το δεύτερο μου παράδειγμα αντλείται πάλι από μία συγκριτική μελέτη των διαφορετικών μεθόδων της εργατικής οργάνωσης, που έγινε από το ινστιτούτο του Tavistock στα τέλη της δεκαετίας του 50, και αναφέρεται στο Organisational Choice του E. L. Trist, και το Autonomous Group Functioning του P. Herbst. Η σημασία του μπορεί να φανεί από τις εισαγωγικές λέξεις του πρώτου: “Η έρευνα αυτή αφορά μία ομάδα ανθρακωρύχων που ήρθαν μαζί για να αναπτύξουν έναν νέο τρόπο ομαδικής εργασίας, σχεδιάζοντας τον τύπο της αλλαγής που ήθελαν να φέρουν σε πέρας, και την ελέγχουν σε πρακτικό επίπεδο. Ο νέος τύπος της εργατικής οργάνωσης που έχει μείνει γνωστή στη βιομηχανία ως σύνθετη εργασία, έχει σε μερικά χρόνια αναδυθεί αυθόρμητα σε έναν αριθμό διαφορετικών λάκκων στο βορειοδυτικό πεδίο άνθρακα του Durham. Οι ρίζες της πάνε πίσω σε μία παλιά παράδοση η οποία έχει σχεδόν αντικατασταθεί ολοκληρωτικά στην πορεία του τελευταίου αιώνα από την εισαγωγή των τεχνικών εργασίας που βασίζονται στον τεμαχισμό καθηκόντων, τη διαφορά στο στάτους και το μισθό, και τον εξωτερικό ιεραρχικό έλεγχο.” Η άλλη αναφορά σημειώνει πως η μελέτη έδειξε “την ικανότητα των αρκετά μεγάλων ομάδων εργασίας των 40-50 μελών να δρουν αυτορυθμιζόμενοι, αυτοαναπτυσσόμενοι κοινωνικοί οργανισμοί ικανοί να συντηρούνται αφεαυτοί σε μία σταθερή κατάσταση υψηλής παραγωγικότητας” Οι συγγραφείς περιγράφουν το σύστημα με έναν τρόπο που δείχνει τη σχέση του με την αναρχική σκέψη:

“Η σύνθετη οργάνωση της εργασίας μπορεί να περιγραφεί ως μία στην οποία η ομάδα παίρνει τη συνολική ευθύνη για ολόκληρο τον κύκλο των εγχειρημάτων που περιλαμβάνονται στη εξόρυξη του άνθρακα. Κανένα μέλος της ομάδας δεν έχει σταθερό εργατικό ρόλο.”

Αντί για αυτό, οι άνθρωποι αναπτύσσουν οι ίδιοι, εξαρτώμενοι από τις απαιτήσεις του εν κινήσει ομαδικού καθήκοντος. Μέσα στα όρια των απαιτήσεων της τεχνολογίας και της ασφάλειας είναι ελεύθεροι να αναπτύξουν τον δικό τους τρόπο οργάνωσης και της εκτέλεσης του καθήκοντος τους. Δεν είναι το υποκείμενο σε καμιά εξωτερική αρχή σε σχέση με αυτή, ούτε υπάρχει μέσα στην ομάδα κάποιο μέλος που αναλαμβάνει την τυπική διευθυντική λειτουργία της ηγεσίας. Ενώ στη long wall συμβατική εργασία το καθήκον της εξόρυξης του άνθρακα διαχωρίζεται σε τέσσερις με οχτώ ρόλους εργασίας, που εκτελούνται από διαφορετικές ομάδες, με καθεμία να πληρώνεται σε διαφορετική τιμή, στις σύνθετες ομάδες εργασίας τα μέλη δεν πληρώνονται απευθείας για κάθε καθήκον που εκτελείται. Η συμφωνία για το μισθό όλων, αντί για αυτό, βασίζεται στη διαπραγμάτευση της τιμής για τόνους παραγόμενου κάρβουνου από την ομάδα. Το εισόδημα που αποκτάται χωρίζεται ισότιμα ανάμεσα στα μέλη της ομάδας.

Τα έργα στα οποία παραπέμπω έχουν γραφτεί για ειδικούς στην παραγωγικότητα και τη βιομηχανική οργάνωση, αλλά τα μαθήματα τους είναι καθαρά για ανθρώπους που ενδιαφέρονται για την ιδέα του εργατικού ελέγχου. Αντιμέτωποι με την αντίρρηση ότι ακόμα και αν μπορούν να εμφανιστούν αυτόνομες ομάδες που μπορούν να οργανωθούν οι ίδιες σε μεγάλη κλίμακα και πολύπλοκα καθήκοντα, δεν έχει ακόμα φανεί ότι μπορούν να συντονιστούν επιτυχώς, καταφεύγουμε ξανά στη αρχή της ομοσπονδίας. Δεν υπάρχει τίποτα παράξενο σχετικά με την ιδέα ότι μεγάλες μονάδες αυτόνομων βιομηχανικών μονάδων μπορούν να οργανωθούν ομοσπονδιακά και να συντονίσουν τις δραστηριότητες τους. Εάν ταξιδέψετε στην Ευρώπη πάτε πάνω από τις γραμμές μίας ντουζίνας συστημάτων σιδηρόδρομων – καπιταλιστικών και κομμουνιστικών – στις οποίες φτάνουν μέσα από την ελεύθερη συμφωνία ανάμεσα σε διάφορες αναλήψεις χωρίς κεντρική αρχή. Μπορείς να στείλεις ένα γράμμα οπουδήποτε στον κόσμο, αλλά δεν υπάρχει καμία ταχυδρομική αρχή – οι αντιπρόσωποι των διαφορετικών ταχυδρομικών αρχών απλά έχουν ένα συμβούλιο περίπου κάθε πέντε χρόνια.

Υπάρχουν ρεύματα, που παρατηρούνται σε αυτά τα περιστασιακά πειράματα στη βιομηχανική οργάνωση, σε νέες προσεγγίσεις προβλημάτων παραβατικότητας και εθισμού, στην εκπαιδευτική και κοινοτική οργάνωση, και στην “απο-ιδρυματοποίηση” νοσοκομείων, άσυλων, παιδικών σταθμών και πάει λέγοντας, που έχουν πολλά κοινά μεταξύ τους, και που λειτουργούν ενάντια στις γενικά αποδεκτές ιδέες για την οργάνωση, την εξουσία και την κυβέρνηση. Η κυβερνητική θεωρία με την έμφαση της στα συστήματα αυτοοργάνωσης, οδηγεί σε μία παρόμοια επαναστατική κατεύθυνση. Οι George και Louise Crowley, για παράδειγμα, στα σχόλια τους στην έκθεση τους Ad Hoc Committee on the Triple Revolution, (Monthly Review, Nov. 1964) σημειώνουν ότι, “Δεν το βρίσκουμε λιγότερο λογικό να αξιώσουμε μία λειτουργική κοινωνία χωρίς εξουσία από το να αξιώσουμε ένα τακτικό σύμπαν χωρίς θεό. Επομένως η λέξη αναρχία δεν πρέπει να μας φοβίζει με συνειρμούς για αταξία, χάος ή σύγχυση. Για τον άνθρωπο, που ζει σε μη ανταγωνιστικές συνθήκες ελευθερίας από τον μόχθο και την καθολική αφθονία, η αναρχία είναι απλά η ενδεδειγμένη κατάσταση της κοινωνίας.” Στη Βρετανία ο καθηγητής Richard Titmuss σημειώνει ότι οι κοινωνικές ιδέες μπορούν να είναι το ίδιο σημαντικές στο επόμενο μισό αιώνα ως τεχνολογική καινοτομία. Πιστεύω ότι οι κοινωνικές ιδέες του αναρχισμού: αυτόνομες ομάδες, αυθόρμητη τάξη, εργατικός έλεγχος, η αρχή της ομοσπονδιοποίησης, αθροίζονται σε μία συνεκτική θεωρία της κοινωνικής οργάνωσης που είναι έγκυρη και ρεαλιστικά εναλλακτική στην εξουσιαστική, ιεραρχική και θεσμική κοινωνική φιλοσοφία που τις βλέπουμε να εφαρμόζονται παντού γύρω μας. Ο άνθρωπος θα υποχρεωθεί, διακήρυττε ο Κροπότκιν, “να βρει νέες μορφές οργάνωσης για τις κοινωνικές λειτουργίες που το Κράτος ικανοποιεί μέσω της γραφειοκρατίας” και επέμενε ότι “όσο καιρό αυτό δεν γίνεται τίποτα δεν θα γίνεται” Νομίζω ότι οφείλουμε να ανακαλύψουμε πως πρέπει να είναι αυτές οι νέες μορφές της οργάνωσης. Τώρα πρέπει να κάνουμε τις ευκαιρίες πράξη.

Σημειώσεις:

[1](Σ.τ.Μ.)Με τον όρο “κυβερνητική” εννοούμε την : “επιστήμη συστημάτων(ή συστημική)Eνα διεπιστημονικό γνωστικό πεδίο το οποίο παρέχει έναν κοινό τρόπο σκέψης με στόχο την ανάπτυξη μεθοδολογικών πλαισίων για τη μελέτη συστημάτων με εσωτερική δομή (π.χ. κοινωνικά, ηλεκτρονικά, βιολογικά, γνωσιακά ή μεταφυσικά συστήματα).( http://en.wikipedia.org/wiki/Cybernetics )

Για τη ζωή , τη προσφορά και το έργο του Γουώρντ : http://en.wikipedia.org/wiki/Colin_Ward

Δεν ψηφίζω - είμαι εργάτης

Σταύρος Κουχτσόγλους


Παρήλθεν ήδη αιώνας αφ’ ότου οι αστοί εφεύρων το μέσον της ψήφου, δια να καταπνίγουν δι’ αυτού τους πόθους του λαού, και να τον κρατούν στην αθλιότητα, τούτου, επί τόσα έτη να κάμουν να πιστέψη ότι αυτός – ο πεινασμένος, ο κουρελιάρης, ο άθλιος – είνε ο Κυρίαρχος, αυτοί δε οι υπηρέται του. Και επί 120 έτη τώρα πίστευα κ’ εγώ ο εργάτης – βιομήχανος ή αγρότης – το ψεύδος των αυτό ως αλήθειαν την κοροιδίαν τους αυτήν ως σοβαρότητα. Και ετυραννήθην παντοιοτρόπως, και εβασανίσθην επί γενεάς γενεών δια να φέρω «τους καλυτέρους» εις τα πράγματα, όπως με υπηρετήσουν, και οι εκλεκτοί μου αυτοί υπηρέται, ερχόμενοι στα πράγματα, πρώτον μέλημα είχαν πάντοτε πως να με βυθίσουν περισσότερον μέσα στο βούρκο της αθλιότητος, απολαμβάνοντες εκ της δυστυχίας μου και ζώντες εκ του θανάτου μου.

Αρκεί πλέον ως εδώ. Παύω πλέον του να έχω τον τίτλον του Κυριάρχου με υπηρέτας. Δεν θέλω κανενός την υπηρεσίαν, διότι απεφάσισα να υπηρετήσω ο ίδιος τον εαυτόν μου. Δι’ ο αποφασίζω και λέγω.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι ενόησα πλέον ότι όλοι – Μοναρχικοί, Συνταγματικοί, Δημοκράται, Σοσιαλισταί κλπ – είνε ψεύτες, και ότι όλοι αυτοί, θέλοντες να εργασθούν, προσφέρονται προθύμως να με υπηρετήσουν δήθεν, πράγματι δε να απολαύσουν αυτοί εκ των στερήσεών μου και να ζήσουν ευτυχείς αυτοί καθ’ όλην των την ζωήν εις βάρος μου, αναγκάζοντες εμένα να εργάζομαι διά να διατάσσουν αυτοί και να καρπούνται αυτοί.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι δεν θέλω πλέον να εκλέγω με τα χέρια μου τους τυράννους μου, επικυρώνων ούτω κάθε τετραετίαν δια της εφευρέσεώς των – της ψήφου – το επαχθές αυτό κοινωνικόν Συμβόλαιον, το οποίον με συγκρατεί μέσα στην απόγνωσιν, στον μαρασμόν και στον θάνατον.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι δεν θέλω πλέον να τρέχω κάθε 4ετίαν, σα σκύλος να εκλέξω δια της κάλπης, εγώ ο ίδιος τους τυράννους που θα λάβουν ενεργόν μέρος εις την λειτουργίαν του συστήματος αυτού, δια να κατασυντρίψουν τους αδυνάτους εάν ζητήσουν λίγο ψωμί στην πείνα τους, πληρώνων, εγώ, αυτούς διά το αποτρόπαιόν των έργον με χρήμα, με προνόμοια, με τιμάς.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι έπαυσα να περιμένω πλέον την σωτηρίαν μου από το θαύμα της ψήφου μου. Πέρασε η εποχή των θαυμάτων, των μάγων, των αγίων, των πνευματιστών, της ψήφου. Σπάζω το κομβολόγιον αυτό των θαυμάτων και αναλαμβάνω την πρωτοβουλίαν μου, οργανούμενος οικονομικώς και μακράν από την πολιτικήν σαπίλαν των επιτηδείων, ως ενοήσας πλέον ότι η χειραφέτησίς μου θα συντελεσθή τότε μόνον και θα επιδοθώ ο ίδιος πλέον – δια της οργανώσεώς μου – εις την αποκατάστασιν της θέσεώς μου.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι θέλω την εξαφάνισιν πλέον του αισχρού τούτου εμπορίου όπου, οι άνθρωποι αναγκάζονται να πουλούν τα χέρια τους, την ικανότητά τους, τας γνώσεις των, τα κρέατά τους, τας θυγατέρας των, τους υιούς των, τας οικογενείας των, τας φιλίας των, και να τους εκμεταλλεύωνται οι τραπεζίται, οι έμποροι, οι βιομήχανοι, οι μεσίται, η θρησκεία, η γραφειοκρατία, το κράτος, και να εκμεταλλεύεται ο ιατρός τον άρρωστο, ο παπάς τον πεθαμμένο και να τρέχουν όλοι σα στραβοί στον κατήφορο του εξευτελισμού των, προσέχοντες μόνον στο χρήμα, στην φιλοδοξία και στην απόλαυσι του κτηνώδους των εγωισμού.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι θέλω την εξαφάνισιν πλέον αυτού του αγοράζοντος και πωλούντος την χαμοζωήν του, συρφετού που απαρτίζει την σημαρινήν Κοινωνίαν, και την αναδημιουργίαν μιάς νέας και ελευθέρας κοινωνίας δια των οργανώσεών μου, εντός των οποίων και μόνον το άτομον θα εύρη πλήρη την ελευθερία και την αξιοπρέπειάν του.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι εκατάλαβα πλέον ότι αυτοί που παίρνουν μια ετικέττα Ελευθεροφρόνων, Φιλελευθέρων, Σοσιαλιστών κλπ. και κολλούν σαν ψείρες απάνου στην ψώρα μου με την υπόσχεσιν ότι θα την θεραπεύσουν, δεν κάμνουν τίποτε άλλο παρά να αυξάνουν την φαγούρα της, ανοίγοντες βαθύτερα τις πληγές της, να με κρατούν σε μια ελεεινοτάτη κατάστασι από την οποίαν δεν θα απαλλαχθώ παρά μόνον την ημέραν που θα τις πετάξω για πάντα από πάνω μου και θα περιορισθώ προς θαραπείαν μου εις το σανατόριον της οργανώσεώς μου.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι είδα πλέον ότι δι’ αυτού του μέσου διέρχομαι όλην μου την ζωήν στον πισινό του βωδιού μου οργώνοντας την γη, με ένα τίτλο Κυριάρχου, ενώ αυτοί που με παρουσιάζονται ως Εθνικόφρονες, Φιλελεύθεροι, Σοσιαλισταί κλπ. Δια να με υπηρετήσουν δήθεν, απολαμβάνουν όλας τας φυσικάς καλλονάς, ακούουν μουσική αυτοί, την στιγμήν που εγώ ακούω... του βωδιού μου, λούζονται με μυρωδικά αυτοί, την στιγμήν που καθαρίζω εγώ κοπριές, κραιπαλούν αυτοί, την στιγμήν που εγώ μισοπεθαμμένος, βρέχω το ξεροκόμματό μου για να το φάγω.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι ξύπνησα πλέον απ’ τον λήθαργον στον οποίον μ’ εβύθισαν όλοι αυτοί οι τσαρλατάνοι και είδα ότι η φύσις επροίκισε και εμένα όπως κι’ αυτούς με μυαλό για να το αναπτύξω όσο μπορώΧ με μάτια δια να βλέπω ό,τι ωραίο μ’ αρέσειΧ με αυτιά δια να ακούω όσους ήχους με ευχαριστούνΧ με όσφρησιν δια να μυρίζω ό,τι ευωδιά προτιμώΧ με γεύσι δια να δοκιμάζω ό,τι ουσία με γουστάρειΧ με δόντια, στόμαχον δια να μασσώ και να στέλνω στον στόμαχόν μου όσην ανάγκην έχει τροφήςΧ με πόδια δια να τα διευθύνω και να περπατώ όσο θέλω και με χέρια δια να εργάζωμαι σύμφωνα με την ανάγκην που θα μου παρουσιάζεται προς ικανοποίησιν των ανωτέρω ορέξεών μου.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι όλα αυτά τα όργανα με τα οποία με επροίκισε η φύσις, δια του μέσου αυτού της ψήφου, μου τα καθυπέταξαν οι κατεργαρέοι, και καμμιά κίνησις πλέον δεν μου μένει ελευθέρα. Όλαι μου οι ανάγκαι των ματιών μου, του μυαλού μου, των αυτιών μου, της μύτης μου, των δοντιών μου, του στομάχου μου, των ποδιών μου και των χεριών μου, εξαρτώνται από το «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν» των Εθνικοφρόνων, των Φιλελευθέρων, των Σοσιαλιστών και λοιπών βαγαπόντηδων, οι οποίοι προσφέρονται ως υπηρέται δήθεν εμού του Κυριάρχου και με κοροϊδεύουν.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι είνε επάναγκες πλέον να βάλω διά των οργανώσεών μου κάθε κατεργάρη στη θέσι του καταργώ το «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν» είτε από τον Γούναρην προσφέρεται, είτε από τον Βενιζέλον, είτε από τον Μπριάν, είτε από τον Λένιν. Να «αποφασίζετε και να διατάσσετε» τα τομάρια σας μόνον του λοιπού, διότι ο φυσικός και αληθής νόμος αυτό λέγειΧ κάθε άτομον «να αποφασίζη και να διατάσση» τον εαυτόν του μόνον σύμφωνα με τας ανάγκας του, καθώς και κάθε οργάνωσις σύμφωνα με τας ανάγκας των μελών αυτής.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι η ιστορία με εδίδαξε ότι η Πειθαρχία και η Υπακοή εις το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» των άλλων, εμπερικλείουν μέσα των όλην την κακομοιριά μου, την στέρισιν και τον θάνατον όχι μόνον τον ειδικόν μου αλλά και της συζύγου μου και των τέκνων μου, κ’ εκείνων που γεννήθηκαν κ’ εκείνων που θα έχουν το ατύχημα να γεννηθούν, κατερημώνουσαι ούτω ολοκλήρους οικογενείας και ολόκληρα έθνη, προς απόλαυσιν μερικών φιλοδόξων ανοήτων, βαρβάρων αρχομανών, κτηνανθρώπων.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι αντελήφθην καλώς πλέον ότι ένας φυσικός νόμος υπάρχει το Πειθαρχείν και Υπακούειν προς ικανοποίησιν των αναγκών του οργανισμού μου, αι οποίαι ανάγκαι θα γίνουν βεβαίως αισθηταί και από τα λοιπά μέλη της οργανώσεώς μου και θα εκπληρωθούν δι’ αυτής και μόνης.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι θέλω να ζήσω ελεύθερος πλέον και την ελευθερία μου αυτήν είνε αδύνατον να μου την δώσουν οι οποιοιδήποτε επιτήδειοι καιροσκόποι δια του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» δι’ αυτό «αποφασίζω και διατάσσω» κ’ εγώ τον εαυτό μου, ίνα οργανούμενος μακράν από κάθε φαυλότητα, επιβάλω προς αυτούς την ελευθερίαν, διά των οργανώσεών μου. Έχω δε την πεποίθησιν, ότι, εάν, ούτω σκεπτόμενος, κάθε εργάτης λάβη την ιδίαν απόφασιν με μένα, εντός ολίγου χρονικού διαστήματος θα δοκιμάσουμε τα καλά αποτελέσματα των ελευθέρων και απηλλαγμένων από κάθε πολιτικήν σαπίλαν οργανώσεών μας.

--------------------

Το παραπάνω μανιφέστο γράφτηκε και δημοσιεύτηκε από τον αναρχικό συνδικαλιστή Σταύρο Κουχτσόγλους στην επαναστατική συνδικαλιστική εφημερίδα «Άμυνα» (του Ηρακλή Αποστολίδη), με αφορμή τις αστικές εθνικές εκλογές του 1920. Ο Σταύρος Κουχτσόγλους είναι μια από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του ελλαδικού και διεθνούς αναρχικού κινήματος. Δραστηριοποιήθηκε στο εργατικό κίνημα κυρίως στις πόλεις της Κωνσταντινούπολης, της Αλεξάνδρειας, της Αθήνας και του Βόλου. Στην Αλεξάνδρεια συσχετίστηκε με το γνωστό Ιταλό αναρχικό Ερρίκο Μαλατέστα. Το κείμενο αποτελεί προδημοσίευση από το βιβλίο για το αναρχικό κίνημα στην Ελλάδα των εκδόσεων «Ούτε Θεός–Ούτε Αφέντης».

Φραντσίσκο Φερρέρ 100 χρόνια από τη δολοφονία του

Η ιστορία και η επικαιρότητα του αναρχικού παιδαγωγού Francisco Ferrer - Σκοπεύσατε καλά φίλοι μου, δεν είσαστε υπεύθυνοι. Είμαι αθώος. Ζήτω το μοντέρνο σχολείο.

Στις 13 Οκτωβρίου 1909 οι τελευταίες λέξεις του αναρχικού παιδαγωγού Francisco Ferrer προς το εκτελεστικό απόσπασμα προκάλεσε ένα διεθνές κύμα οργής και συγκίνησης για την άδικη δολοφονία του μεγάλου Καταλανού μεταρρυθμιστή της εκπαίδευσης.

Ο Francisco Ferrer σ’ όλη την διάρκεια της παιδαγωγικής του πορείας, πάλεψε να αναδείξει την αξία της ολικής εκπαίδευσης, δίνοντας προτεραιότητα στην ελευθερία της συνείδησης και την αναζήτηση της αλήθειας. Ο ίδιος υποστήριζε πως: ο καθένας οφείλει να είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του. Να σκέφτεται ελεύθερα για να πράττει ελεύθερα.

Ο Francisco Ferrer γεννήθηκε στην Alella (Καταλανία) το 1859. Τα σχολικά του χρόνια ήταν διαποτισμένα από την αυστηρή πειθαρχία του παιδαγωγικού συστήματος της εποχής. Όταν αργότερα ρωτήθηκε από πού πήγαζαν οι ριζοσπαστικές παιδαγωγικές του θεωρίες, απάντησε πως: απλώς από το σχολείο των παιδικών μου χρόνων καθώς προσπαθούσα να πράξω το αντίθετο από ότι ήταν εκείνο.

Προς το τέλος του 19ου αιώνα αναπτύχθηκε έντονα το ενδιαφέρον του για τα εκπαιδευτικά ζητήματα. Αρχικά παρέδιδε μαθήματα Ισπανικών. Στο πλαίσιο των μαθημάτων γνώρισε την δεσποινίδα Ernestine Meunier η οποία εντυπωσιάστηκε με την παιδαγωγική θεωρία του. Αργότερα όταν το 1901 η Meunier πέθανε, κληροδότησε στον Ferrer κάποιες ιδιοκτησίες της και 12 χιλιάδες φράγκα ως ετήσιο εισόδημα για την ίδρυση του μοντέρνου σχολείου. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1901 το όραμα του Francisco Ferrer για την ίδρυση του μοντέρνου σχολείου γίνεται πραγματικότητα.

Το μοντέρνο σχολείο βασίζονταν σε θεμελιώσεις αρχές όπως η συνεκπαίδευση των δυο φύλων, η συνεκπαίδευση των κοινωνικών τάξεων, η σχολική υγιεινή, η αυτοπειθαρχία, η άρνηση των εξετάσεων, η αυτονομία και η ελευθερία του παιδιού. Το αποτέλεσμα ήταν η ίδρυση του σχολείου να γίνει δεκτή με ενθουσιασμό από του κατοίκους της Βαρκελώνης. Πολύ γρήγορα η φήμη του μοντέρνου σχολείου εξαπλώθηκε και ο Ferrer θα γίνει το σύμβολο της ελευθεριακής εκπαίδευσης. Όπως θα τονιστεί το μοντέρνο σχολείο επί 8 χρόνια θα αποτελέσει το πιο εκπληκτικό πείραμα σοσιαλιστικής ιδεολογίας.

Ο Francisco Ferrer πάνω από όλα ήταν επαναστάτης. Το μοντέρνο σχολείο ήταν ένα σχολείο χειραφέτησης, όπου το παιδί εξασκείται στην κριτική ικανότητα που θα του αποφέρει την ελευθερία να απορρίπτει διαστρεβλωμένες αντιλήψεις της κυρίαρχης ιδεολογίας. Το σχέδιο όμως του Ferrer δεν εξαντλείται στον σχολικό τομέα. Επεκτείνεται σε ένα ευρύτερο κοινωνικοπολιτικό πεδίο. Ο Ferrer ιδρύει ένα εκδοτικό οίκο όπου τυπώνει επαναστατικά κείμενα, μπροσούρες, εκλαϊκευμένα επιστημονικά βιβλία και περιοδικά. Τις Κυριακές στο χώρο του σχολείου γίνονται διαλέξεις σε ενήλικες στο πνεύμα των λαϊκών πανεπιστημίων.

Ο αντικρατικός, αντιμιλιταριστικός και αντικληρικαλιστικός χαρακτήρας του σχολείου, ήταν επόμενο πως θα προκαλούσε αντιδράσεις στην συντηρητική Ισπανία των αρχών του 20ου αιώνα. Η πρώτη απόπειρα ενάντια στο μοντέρνο σχολείο, επετεύχθη το 1906 έπειτα από την απόπειρα δολοφονίας του βασιλικού ζεύγους της Ισπανίας, από τον Mateo Morrai ένα συνεργάτη του Ferrer. Ο Ferrer φυλακίστηκε και το μοντέρνο σχολείο έκλεισε. Ένα χρόνο αργότερα ο Ferrer αθωώνεται ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων. Το μοντέρνο σχολείο όμως δεν θα ανοίξει ποτέ πια τις πόρτες του.

Το 1909 φυλακίστηκε ξανά. Αυτή την φορά κατηγορείται με την σύμφωνη γνώμη του μητροπολίτη και όλων των ιεραρχών της Βαρκελώνης, ως υποκινητής της τραγικής εβδομάδας (Ιούλιος 1909). Έπειτα από μια δίκη παρωδία καταδικάζεται σε θάνατο. Στις 4 Οκτώβρη μέσα από την φυλακή γράφει: Παρά την απόλυτη αθωότητά μου ο εισαγγελέας ζητά την ποινή του θανάτου, με βάση τις καταγγελίες των αστυνομικών και πως εκπροσωπώ τους αναρχικούς του κόσμου, κατευθύνοντας τα εργατικά συνδικάτα της Γαλλίας…

Όλα τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στον ανακριτή από την αστυνομία δεν είναι παρά ένας ιστός ψεμάτων…

Παρά το διεθνές κύμα αλληλεγγύης ο Ferrer οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα στις 13 Οκτωβρίου 1909. Η δολοφονία του Ferrer είναι σαφές πως στόχευε στην αναστολή των όλο και διαδεδομένων ριζοσπαστικών θεωριών του. Σήμερα ύστερα από την ευρεία διάδοση της φήμης του Ferrer μπορούμε να πούμε πως η συντηρητική τάξη της Ισπανίας πέτυχε το αντίθετο από αυτό που αποσκοπούσε.

Άλλωστε όπως έγραψε η Emma Goldman: η παιδαγωγική αλήθεια του Ferrer παραμένει ζωντανή, ενώ η εποχή των δήμιών του έχει παρέλθει οριστικά.

dwardmac.pitzer.edu/ANARCHIST_ARCHIVES/goldman/aando/ferrer....
http://www.english.illinois.edu/maps/scw/ferrer.htm
http://www.societyofcontrol.com/ppmwiki/pmwiki.php/Main...errer
www.anarkismo