Mέρες Γάζας στο Πέραμα - Διαμαρτυρία για την απαγόρευση απόπλου για την Γάζα

Το Πέραμα χθες έζησε μέρες Γάζας. Ακτιβιστές να ψηφίζουν και να καταλαμβάνουν το Λιμεναρχείο Περάματος και...
ακτιβιστές που μετέχουν στην αποστολή έχουν ήδη καταλάβει τις θέσεις τους στα καταστρώματα των σκαφών της αποστολής και ανέλαβαν οι ίδιοι τα πηδάλια ήταν έτοιμοι να συγκρουστούν με το λιμενικό που εδώ και πολλές μέρες τους εμποδίζει να σαλπάρουν με τα καράβια της ανθρωπιστικής βοήθειας προς την αποκλεισμένη από το κράτος των φασιστών του Ισραήλ, Λωριδα της Γάζας.

http://xronika05.blogspot.com/2011/07/blog-post_1663.html

Κ. Μητσοτάκης: Να μείνει ανοιχτή η βουλή ακόμα και με νεκρούς

Ο Κ.Μητσοτάκης, αφού μίλησε περιφρονητικά για το κίνημα των πολιτών,
στη χθεσινή του συνέντευξη στους "Νέους Φακέλους" του Α.Παπαχελά,
αφού κατηγόρησε τους άλλους για παροχές και ρουσφέτια,
αφού είπε ότι οι περισσότεροι Έλληνες πολιτικοί είναι τίμιοι,
είπε...
τα εξής:

Παπαχελάς: ....
Ό,τι και να γίνει αύριο, ότι και να συμβεί πρέπει να μείνει ανοιχτή (η Βουλή);
Μητσοτάκης: Βεβαίως πρέπει να μείνει ανοιχτή, αλοίμονο αν δε μείνει. Η δημοκρατία κ. Παπαχελά, έχει χρέος να προστατέψει
τον εαυτό της. Οι υπεύθυνοι πολιτικοί, οι ηγέτες, όποιοι και ναναι, έχουν χρέος να κρατήσουν τη βουλή ανοιχτή και
το κράτος πρέπει να (απροσδιόριστη λέξη)
Παπαχελάς: Καταλαβαίνετε ότι αυτό σημαίνει ότι μπορεί να έχουμε ακόμα..
Μητσοτάκης: (Διακόπτει απότομα): Να υπάρχει! Οτιδήποτε! Οτιδήποτε!
Παπαχελάς: Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να έχουμε και νεκρούς...
Μητσοτάκης: Να έχουμε και νεκρούς! Τι θα πει αυτό να έχουμε και νεκρούς ; !
Εάν δηλαδή οι άλλοι πάνε να καταλάβουν τα Παλιά Ανάκτορα...

δειτε απο το 39:45 του video


http://antikatoxiko.blogspot.com/2011/06/video_16.html

"Η κυβέρνηση επέλεξε να συμπαραταχθεί με τους πιστωτές και τους δανειστές και όχι με το λαό."

Ο καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, 

Κώστας Λαπαβίτσας, μιλά στο Κόκκινο για τις οικονομικές 

εξελίξεις αλλά και για τις συγκεντρώσεις των πολιτών στο Σύνταγμα. 

Νόαμ Τσόμσκι: Τρεις επιλογές έχει η Ελλάδα

της Μαρίας Ρηγούτσου
πηγή: Deutsche Welle

Ο Νόαμ Τσόμσκι βρίσκεται στην Κολωνία, όπου δίνει μια σειρά διαλέξεων ως επίτιμος καθηγητής στην έδρα Albertus Magnus, διάκριση την οποία απονέμει το πανεπιστήμιο σε εξέχουσες προσωπικότητες του πνεύματος.

Ακριβής στο ραντεβού του με τους δημοσιογράφους ο Νόαμ Τσόμσκι εμφανίστηκε χθες το μεσημέρι στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας και απάντησε με σαφήνεια και γενναιοδωρία χρόνου σε κάθε ερώτηση που του ετέθη. Η πλειονότητα των ερωτήσεων δεν στράφηκε πάντως γύρω από το γλωσσολογικό του έργο, το οποίο τον έχει καθιερώσει ως θεμελιωτή της λεγόμενης «γενετικής-μετασχηματιστικής γραμματικής», αλλά γύρω από τα μεγάλα σύγχρονα πολιτικοκοινωνικά ζητήματα. Ο Νόαμ Τσόμσκι έχει συγγράψει περισσότερα από 70 βιβλία και 1.000 άρθρα. Για μια περίοδο υπήρξε ο συγγραφέας με τις περισσότερες αναφορές στο όνομά του παγκοσμίως ενώ είναι πολυμεταφρασμένος και στην Ελλάδα.

Με την οικονομική κρίση στην Ελλάδα ξεκίνησε και η συνέντευξη τύπου, μετά την ερώτηση που του θέσαμε για το ποια λύση θα προσέφερε μια πιθανή διέξοδο της χώρας από την κρίση. Υπάρχει άμεσα το ενδεχόμενο η Ελλάδα να πάρει ένα νέο δάνειο από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ. Είναι όμως τα συνεχή δάνεια μια πραγματική λύση; Με χαμηλή φωνή, ο 83χρονος καθηγητής του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης (MIT) απάντησε χωρίς περιστροφές:

«Υπάρχουν λίγες μόνο επιλογές. Η μια επιλογή είναι πλούσια κράτη όπως η Γερμανία να αναλάβουν τα χρέη και να τα πληρώσουν. Η άλλη επιλογή είναι η Ελλάδα να αρνηθεί να πληρώσει τα χρέη της. Δεν είναι αδύνατον κάτι τέτοιο. Υπάρχουν κράτη που το έχουν κάνει στο παρελθόν με επιτυχία. Πριν από περίπου δέκα χρόνια το έκανε η Αργεντινή. Ήταν η ‘αγαπημένη’ του ΔΝΤ. Όμως κάποια στιγμή κατέρρευσε και αρνήθηκε να πληρώσει τα χρέη της. Το ΔΝΤ και διάφοροι οικονομολόγοι απειλούσαν πως θα επερχόταν η καταστροφή αλλά στην πραγματικότητα λειτούργησε πολύ καλά. Αργότερα υπήρξε μια μεγάλη ανάπτυξη. Αυτή είναι μια πιθανότητα αλλά δεν είναι η μοναδική. Φυσικά είναι σκληρό για τις τράπεζες και τους επενδυτές γιατί θα χάσουν τα χρήματά τους αλλά πρέπει κανείς να επιλέξει. Και η τρίτη επιλογή θα ήταν η Ελλάδα να βγει από την Ευρωζώνη ώστε να έχει την ευκαιρία να κάνει τη δική της οικονομική πολιτική, να υποτιμήσει το νόμισμα και να βγει από την κρίση. Υπάρχουν μόνο αυτές οι τρεις επιλογές και καμία από αυτές δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστική».
Βέλη στα μίντια

Ο Νόαμ Τσόμσκι θέλησε να μιλήσει και για τον ελληνικό λαό και τις κινητοποιήσεις που γίνονται αυτή την περίοδο:
«Πριν από δύο περίπου εβδομάδες υπήρξε μια πολύ μεγάλη διαδήλωση, άνθρωποι που ήταν στους δρόμους και απεργούσαν. Όμως τα μίντια δεν μιλούν πολύ για αυτό. Το ενδιαφέρον τους δεν είναι μεγάλο για τις απεργίες. Η εφημερίδα Γκάρντιαν του Λονδίνου, η οποία θεωρείται μια προοδευτική εφημερίδα, είχε την επόμενη μέρα μια φωτογραφία μπροστά από το κοινοβούλιο, μπροστά από το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Η φωτογραφία ήταν όμως έτσι τραβηγμένη ώστε να μην φαίνεται το πλήθος».
Είναι γνωστή η επικριτική στάση του Αμερικανού γλωσσολόγου και πολιτικού στοχαστή απέναντι στα μίντια, κυρίως στα αμερικανικά και στη λεγόμενη "αντικειμενικότητα", την οποία προσπαθούν να διδάξουν στις σχολές αλλά κατά τη γνώμη του δεν υπάρχει καν.

Δραματικές κλιματικές αλλαγές και οικονομικά συμφέροντα

Ο Νόαμ Τσόμσκι μίλησε στη συνέντευξη τύπου και για τις δραματικές κλιματικές αλλαγές και πως τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα, όπως των πετρελαϊκών εταιρειών, εμποδίζουν τη λήψη μέτρων, ούτως ώστε αυτά να μη θιγούν, παραπλανώντας την κοινή γνώμη και κάνοντάς την να πιστέψει πως δεν υπάρχει άμεσο πρόβλημα. Την κοινή γνώμη εξαπατούν όμως και οι τράπεζες επιστρατεύοντας ως όπλο τα οικονομικά μαθηματικά και σπουδαίους μαθηματικούς, οι οποίοι ‘παίζουν΄ με τα στοιχεία. Στόχος η αύξηση της παραγωγικότητας, μέσα όμως από εξουθενωτικά ωράρια για τους εργαζόμενους ενώ ο πλούτος συσσωρεύεται ολοένα και σε λιγότερους..

Τα βέλη του έστρεψε ο Νόαμ Τσόμσκι και κατά του Αμερικανού προέδρου Ομπάμα, του οποίου τις δηλώσεις για λύση του Μεσανατολικού και δημιουργία παλαιστινιακού κράτους θεωρεί προπαγάνδα λέγοντας πως η αμερικανική πολιτική παραμένει στο πλευρό των Ισραηλινών και αμετακίνητη από το 1967. Αναφερόμενος στην αμερικανική οικονομία δήλωσε πως κυρίως οι εξοπλισμοί είναι αυτοί που δημιουργούν τα τεράστια ελλείμματα.

Ο λόγος του Αμερικανού διανοητή χειμαρρώδης και μεστός προσφέρει αν μη τι άλλο μια διαφορετική ανάγνωση όσων συχνά είθισται να θεωρούνται δεδομένα και αδιαφιλονίκητα.

http://rigasili.blogspot.com/2011/06/h.html

O Roger Waters (Pink Floyd) μιλάει για το χρέος και την κατάσταση στην Ελλάδα - Video

"Κάθε μέρα έρχονται σε εμάς, τραυματισμένοι απο τα συνεχή πογκρόμ στο κέντρο της Αθήνας."

Ο πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου, Νικήτας Κανάκης, μιλά στον Κοκκινο 105,5  για την κατάσταση που επικρατεί στο κέντρο της Αθήνας.

03:54 (mm:ss)


http://stokokkino.gr/kathe-mera-erchontai-se-emas-traymatismenoi-apo-ta-synechi-pogkrom-sto-kentro-tis-athinas./view

«Το ΔΝΤ παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα» από την συνέντευξη των δημιουργών του Debtocracy

Την τελευταία εβδομάδα προβάλλεται στο Διαδίκτυο, στη διεύθυνση www.debtocracy.gr, ένα ντοκιμαντέρ για την ελληνική κρίση με τον τίτλο «Debtocracy», ή αλλιώς «Χρεοκρατία». Προκαλεί έντονες θετικές και αρνητικές αντιδράσεις και αποτελεί αφορμή για διάλογο στο Διαδίκτυο και όχι μόνο. Ηδη περισσότεροι από 600.000 χρήστες του Διαδικτύου έχουν επισκεφθεί την ιστοσελίδα που προβάλλεται.

Μέσα από συνεντεύξεις με προσωπικότητες από Ελλάδα και εξωτερικό παρουσιάζεται η πρόταση για τη σύσταση μιας διεθνούς Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, η οποία θα κάνει τον ακριβή «λογαριασμό» του ελληνικού χρέους. Υποστηρίζεται η άποψη ότι μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι «απεχθές» καθώς δημιουργήθηκε σε συνθήκες διαφθοράς και επομένως το ελληνικό κράτος μπορεί να προβεί σε μονομερή στάση πληρωμών.

Οι δημιουργοί του «Debtocracy» Άρης Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη μιλούν στο «Βήμα» για το ντοκιμαντέρ και την υποδοχή του από τους θεατές.

-Πιστεύετε ότι μπορείτε να δώσετε τις λύσεις στην αντιμετώπιση του χρέους; Ποιες θα μπορούσαν να είναι αυτές;

«Καλούμε τον κόσμο να ξεφύγει από τον υποτιθέμενο «μονόδρομο» τον οποίο παρουσιάζουν κυβέρνηση και ΜΜΕ. Προσπαθούμε να φέρουμε εικόνες από χώρες όπως η Αργεντινή και ο Ισημερινός, οι οποίες σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές είπαν όχι στο ΔΝΤ και τους ξένους δανειστές και έφεραν έστω και προσωρινά τον πολίτη στο προσκήνιο. Γι’ αυτό συνομιλούμε, λόγου χάρη, με τους ανθρώπους που καθόρισαν τη συγκεκριμένη πολιτική στον Ισημερινό δημιουργώντας επιτροπές λογιστικού ελέγχου και αποδεικνύοντας ότι μεγάλο τμήμα του χρέους είναι παράνομο ή μη νομιμοποιημένο».

-Στο ντοκιμαντέρ επιλέξατε να έχετε μια πολύ συγκεκριμένη κατεύθυνση, αποφεύγοντας να θίξετε την «άλλη πλευρά». Γιατί;

«Αυτή είναι μία ερώτηση η οποία θα έπρεπε να απευθυνθεί σε πολλά μέσα ενημέρωσης, τα οποία τον τελευταίο χρόνο προβάλλουν συστηματικά μόνο τη μία άποψη των πραγμάτων. Θεωρούμε απλώς, ότι αυτό που παρουσιάζουμε είναι μία διαφορετική προσέγγιση, που έλειπε τόσο καιρό».

-Πως ορίζετε την κρίση στην Ελλάδα;

«Είναι απόρροια της παγκόσμιας κρίσης, που έχει τις ρίζες της στη δεκαετία του 1970, η οποία χτύπησε την ευρωπαϊκή περιφέρεια με ιδιαίτερη οξύτητα, λόγω της δομής της Ευρωζώνης και λόγω του ρόλου του ευρώ. Ωστόσο, τα μέτρα που λαμβάνονται για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης επιδεινώνουν τα προβλήματα σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής. Μειώνοντας το βιοτικό επίπεδο και αυξάνοντας την ανεργία, διαρρηγνύουν ολόκληρο τον κοινωνικό ιστό, καταστρέφουν την όποια εμπιστοσύνη υπήρχε στο πολιτικό σύστημα, φέρνουν στην επιφάνεια την ανεπάρκεια των θεσμών. Η κρίση, λοιπόν, δεν περιορίζεται στον τομέα της οικονομίας, αλλά είναι κρίση γενική».

-Στο ντοκιμαντέρ περιλαμβάνετε δηλώσεις του επικεφαλής της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του Ισημερινού Ούγκο Αρίας. Τι λέει για την Ελλάδα;

«Ενα απ’ τα πρώτα πράγματα που δήλωσε ο Ούγκο Αρίας ήταν η έκπληξή του επειδή η Ελλάδα δέχεται σήμερα μέτρα παρόμοια με αυτά που ελήφθησαν στον Ισημερινό τη δεκαετία του 1980, όταν την απόλυτη εξουσία είχαν οι πιστωτές. Μάλιστα, οι ελληνικές αρχές γνωρίζουν πως οι διαδικασίες που εφαρμόζει το ΔΝΤ στη χώρα παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, ότι μεγάλο μέρος του χρέους επιβλήθηκε χωρίς τη δική μας συνυπευθυνότητα (όπως για τους εξοπλισμούς ή τους Ολυμπιακούς) και πως η διαφθορά έπαιξε σαφή ρόλο. Ο ίδιος δεν έκανε τόσο προβλέψεις, όσο μία προτροπή: Να γίνει λογιστικός έλεγχος για να διαπιστωθεί ακριβώς «πώς φτάσαμε ως εδώ», με πρωτοβουλία και υπό την ηγεσία της κοινωνίας των πολιτών, των κοινωνικών οργανώσεων».

-Πως ερμηνεύουν την κρίση στην Ελλάδα οι ξένοι ακαδημαϊκοί και οικονομολόγοι που μιλούν στο «Debtocracy»;

«Οι άνθρωποι με τους οποίους μιλήσαμε εμείς φαίνεται να συμφωνούν ότι η ελληνική κρίση είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της δομικής κρίσης του καπιταλισμού η οποία μετουσιώθηκε σε κρίση της ευρωζώνης και στη συνέχεια μετεξελίχθηκε σε κρίση χρέους στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Αυτό δεν σημαίνει ότι αμφισβητούν δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, όπως η αδυναμία αποτελεσματικής και δίκαιης φορολόγησης, η διαφθορά κ.ο.κ. Αν όμως χάσεις την ουσία του προβλήματος θα καταλήξεις σε διαχειριστικές λογικές που απλώς κρύβουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί – αν δεν το γιγαντώνουν κιόλας, όπως συμβαίνει στην τρέχουσα φάση».

-Πώς θα μπορούσαν να συμβάλλουν θετικά στην έξοδο από την κρίση τα «κυρίαρχα ΜΜΕ»;

«Για να συμβάλλουν θετικά στην έξοδο από αυτή, το πρώτο βήμα ίσως θα ήταν να... αφήσουν όλα τα λουλούδια να ανθίσουν».

-Η διανομή του ντοκιμαντέρ διατίθεται χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης από το Ίντερνετ, παρόλο που η παραγωγή κόστισε αρκετά. Γιατί το αποφασίσατε αυτό;

«Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά διότι δεν μπορούσαμε να θέσουμε περιορισμούς στη χρήση και την αναμετάδοση, δεδομένου ότι το ντοκιμαντέρ ανήκει στο κοινό. Προκειμένου να αποφύγουμε δεσμεύσεις στο περιεχόμενο, τις οποίες ίσως να απαιτούσε η χρηματοδότηση από εταιρείες, φορείς ή κόμματα, στραφήκαμε στον κόσμο για να καλύψουμε το κόστος της παραγωγής. Στους «συμπαραγωγούς» μας λοιπόν ανήκει το ντοκιμαντέρ, γι’ αυτό και δεν εγείρεται κανένα ζήτημα δικαιωμάτων. Εξάλλου, στόχος μας είναι το ντοκιμαντέρ να φτάσει σε όσο το δυνατόν περισσότερους αποδέκτες…»

-Το ντοκιμαντέρ ντύνει μουσικά ο Γιάννης Αγγελάκας. Πιστεύετε ότι εν έτει 2011 υπάρχει μουσική σκηνή με ελεύθερο κοινωνικο-πολιτικό στίχο; Μπορεί η τέχνη σήμερα να επηρεάσει την κοινή γνώμη πολιτικά;

«Υπάρχει σίγουρα μουσική σκηνή με αυτά τα χαρακτηριστικά ακόμη και αν δεν έχει αμιγώς πολιτικό στίχο, όπως τον κατανοούσαν τη δεκαετία του 1960 ή του 1970. Και ο Αγγελάκας είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της σκηνής. Το τραγούδι «Σιγά μην κλάψω» ήταν για εμάς η πιο «πολιτικά» φορτισμένη φράση της τελευταίας δεκαετίας. Αισθανόμαστε όμως ότι ακόμη και η συμμετοχή του στο ντοκιμαντέρ ήταν μια πράξη πολιτική. Από τις συζητήσεις που κάναμε καταλάβαμε ότι τον συγκινούσε η ιδέα μιας ανεξάρτητης δημοσιογραφικής παραγωγής με άποψη - μιας «πειρατείας» στα μεγάλα μέσα ενημέρωσης όπως μας έλεγε. Και το ίδιο μας έλεγαν και τα άλλα δυο παιδιά που μας βοήθησαν στο soundtrack ο Aris RSN και ο Ερμής Γεωργιάδης».

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=396187

" Η ζωή έχει όλα τα δικαιώματα, η αρπακτικότητα δεν έχει κανένα, η μάχη μόλις ξεκινάει"

Συνέντευξη του Ραούλ Βάνεγκεμ στην εφημερίδα Libre Belgique στον Guy Deplat.

Ερώτηση: Τα 40 χρόνια από το Μάη του 68 γιορτάζονται μέσα σε μια ατμόσφαιρα παλινόρθωσης. Εσείς, αντίθετα, ισχυρίζεστε ότι ο Μάης του ʼ68 ήταν «μια πρώτη κραυγή συναγερμού» που άλλαξε τον κόσμο με μόνιμο τρόπο. Τι απομένει από το Μάη του 68;

Απάντηση: Τίποτα για τους εξηνταοχτάρηδες τροτσκιστο-μαοϊκούς που είχαν ήδη από εκείνη την εποχή τις απαιτούμενες ικανότητες για να επανέλθουν στην πολιτική αισχροκέρδεια. Τα πάντα, αντίθετα, για εκείνους που αντιλαμβάνονται στο κίνημα των καταλήψεων του Μάη 1968 την έναρξη μιας επανάστασης που ψελλίζει ακόμα τις πρώτες της λέξεις. Δεν έχει μετρηθεί ακόμα σε ποιο σημείο βρισκόμαστε στην καρδιά μιας μετάλλαξης, όπου διενεργείται το επικίνδυνο πέρασμα από έναν χιλιαστικό εμπορευματικό πολιτισμό σε έναν πολιτισμό ανθρώπινο, που συχνά σκιαγραφήθηκε αλλά πάντα καταπνίγηκε (η Γαλλική Επανάσταση, η Κομμούνα του Παρισιού, τα εργατικά συμβούλια του 1917, οι ισπανικές ελευθεριακές κολλεκτίβες του 1936). Αυτό που το 1968 εκφράστηκε με τη διαύγεια μιας απότομης και σκληρής αποκάλυψης, δεν είναι τίποτα λιγότερο από την άρνηση της επιβίωσης στο όνομα της ζωής. Η ιερή τράπεζα των πατριαρχικών αξιών θρυμματίστηκε οριστικά, έτσι ώστε να επέλθει το τέλος της εργασίας, της εκμετάλλευσης της φύσης, της ανταλλαγής, της αρπακτικότητας, του διαχωρισμού από τον εαυτό, της θυσίας, της ενοχής, της αποκήρυξης της ευτυχίας, του φετιχισμού του χρήματος, της ιεραρχικής εξουσίας, της περιφρόνησης και του φόβου απέναντι στη γυναίκα, της εξαγοράς του παιδιού, των πνευματικών αρχαϊσμών, του στρατιωτικού και αστυνομικού δεσποτισμού, των θρησκειών, των ιδεολογιών, της πνευματικής καταπίεσης και των θανατηφόρων εκτονώσεών της. Δεν είναι μια σταθερά, αλλά μια εμπειρία που βρίσκεται σε εξέλιξη. Απαιτεί περισσότερη εγρήγορση, περισσότερη συνείδηση, περισσότερη αλληλεγγύη με το ζων. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια νέα θεμελίωση του εαυτού, προκειμένου να οικοδομηθεί ξανά σε ανθρώπινες βάσεις ένας κόσμος ερειπωμένος από την απανθρωπιά που διαδίδουν παντού το εμπορευματικό πνεύμα και η λατρεία του βραχυπρόθεσμου κέρδους.

Ε: Αλλά η εμπορευματική κοινωνία, η «πλύση εγκεφάλου», η «κοινωνία του θεάματος» κέρδισαν τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων των παλιών εξηνταοχτάρηδων. Αυτό που υπάρχει είναι το βασίλειο του χρήματος.

Α: Είμαστε μάρτυρες της κατάρρευσης ενός συστήματος θεμελιωμένου στην ακόρεστη εκμετάλλευση του ανθρώπου και της φύσης. Βρισκόμαστε σε μια οικονομία που καταστρέφεται καταστρέφοντας τον πλανήτη. Ο καπιταλισμός, αντί να επενδύει στον εκσυγχρονισμό των τομέων προτεραιότητας, θυσιάζει στο βωμό της χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας τη βιομηχανία και τις δημόσιες υπηρεσίες για την προώθηση των οποίων μέχρι χτες αυτοεξυμνούνταν. Η κυριαρχία της σπουδής για το κέρδος διέδωσε ένα μηδενισμό, όπου το αντεστραμμένο λογίζεται σαν να είναι θεμιτό, και μια απελπισία την οποία συσσωρεύει και ξορκίζει η καταναλωτική φρενίτιδα, ενώ την ίδια στιγμή η αγοραστική δύναμη μειώνεται. Η λατρεία του χρήματος εδραιώνει, πέρα από τη συνενοχή, μια πνευματική κοινότητα ανάμεσα στο κάθαρμα που επιτίθεται στους φτωχούς, που καίει ένα σχολείο ή μια βιβλιοθήκη και τον στυγνό κερδοσκόπο που συσσωρεύει τα οφέλη του καταστρέφοντας το δημόσιο καλό και τα κοινωνικά κεκτημένα. Ποτέ άλλοτε εκείνοι που αναλαμβάνουν το ρόλο του ηγέτη δεν είχαν φτάσει σε τέτοιο βαθμό ανικανότητας και ανοησίας, και ποτέ άλλοτε αυτό το «λιγότερο από το τίποτα» από το οποίο γοητεύονται δε θεωρήθηκε τόσο σαν να είναι «κάτι», στο βαθμό που διαιωνίζεται η προκατάληψη ότι ο άνθρωπος δεν είναι ικανός να δράσει με αυτόνομο τρόπο και να δημιουργήσει τη δική του μοίρα. Οι πελατειακές σχέσεις στην πολιτική διέφθειραν τις δημοκρατίες, που βρίσκονται πλέον κάτω από την μπότα των πολυεθνικών. Δεν υπάρχουν πια ούτε ιδέες ούτε πεποιθήσεις που να μην είναι κενές νοήματος, ξεκοιλιασμένες, υποβιβασμένες σε κουφάρια που συναρπάζουν πλήθη τυφλωμένα από την απελπισία, τη δυσφορία, την ύστατη αρπακτικότητα, την αγωνιώδη αναζήτηση μιας δουλικής απασχόλησης και την εντύπωση μιας παράλογης ύπαρξης που οδηγεί σε μια ευρεία ποικιλία αυτοκτονικών συμπεριφορών (όπως οι δολοφονίες στο γυμνάσιο Κολουμπάιν (1), οι σφαγές στη Ρουάντα και στην πρώην Γιουγκοσλαβία, η ισλαμική βαρβαρότητα). Αλλά, μολονότι ο σκοταδισμός που είναι στη μόδα σήμερα διαδίδει την αναισθησία, την υποταγή, τη μοιρολατρία, το νόμο του πιο ισχυρού και του πιο πανούργου, τίποτα δε θα εμποδίσει τη ριζοσπαστική σκέψη να προοδεύσει υπογείως και να υπονομεύσει το θέαμα μέσω του οποίου εδραιώνεται η αθλιότητα της ύπαρξης. Πώς θα μπορούσε εκείνο που ήταν ανυπόφορο το 1968, ενώ η οικονομία ανθούσε, να μην είναι ακόμα πιο ανυπόφορο σήμερα; Χρειάζεται να παραστήσει κανείς τον προφήτη για να προβλέψει ότι η επιθυμία για ζωή θα σαρώσει σαν κύμα αυτόν τον ερειπωμένο κόσμο όπου ο καθένας έχει την αίσθηση ότι ωθείται στον παραλογισμό της ανυπαρξίας του; Τα κριτήρια της ζωής (η αγάπη, η φιλία, η συντροφικότητα, η γενναιοδωρία, η επιθυμία για ευτυχία και απόλαυση, η απληστία για γνώση) θα πρέπει να αντικαταστήσουν τα παλιά κριτήρια της πατριαρχικής εξουσίας.

E: Είναι δυνατή η αποφυγή της αφομοίωσης; Ποια είναι σήμερα η συμβολή του σιτουασιονισμού [sic];

A: Ο σιτουασιονισμός είναι μια ιδεολογία. Οι καταστασιακοί πάντα αποκήρυσσαν αυτόν τον όρο. Αυτός που αρνείται κάθε εξουσία, που δε δέχεται να κυβερνά ούτε να κυβερνιέται, που δεν εισέρχεται σε αυτό «το θέαμα της ζωής που αρνείται τη ζωή», που δε διαχωρίζει τις ιδέες του από τη δική του καθημερινή ύπαρξη, που προτιμά το είναι από το έχειν και την αυθεντικότητα των επιθυμιών του από την καταναλωτική τους διαστρέβλωση, αυτός δεν μπορεί να αφομοιωθεί.

(...)

Ε: Περισσότερο από ποτέ, οι άνθρωποι επιδιώκουν να επιβιώσουν μάλλον παρά να ζήσουν, ή – τουλάχιστον – επιδιώκουν να συγχωνεύσουν τις δύο αυτές έννοιες.

Α: Η επιβίωση αντιστοιχεί στην κατάσταση του ζώου. Η ζωή αποτελεί χαρακτηριστική ιδιότητα του ανθρώπου. Καθώς απελευθερώνεται από τη ζωώδη κατάσταση, ο άνθρωπος αποκτά την ικανότητα να δημιουργεί τη δική του μοίρα και να αναδημιουργεί αδιάκοπα τον κόσμο. Σήμερα, ωστόσο, η αναγκαιότητα να εργάζεται τον υποβιβάζει στην κατάσταση του υποζυγίου.

Ο καταναλωτισμός τού επέτρεψε να επιβιώνει καλύτερα ζώντας λιγότερο. Ωστόσο, η τιμή των καταναλωτικών αγαθών αυξάνεται συνεχώς. Η επιβίωση των ειδών του πλανήτη, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου, απειλείται. Νά γιατί στηρίζομαι σε ένα άλμα της θέλησης για ζωή. Δεν υπάρχει κανένα παράδειγμα στην ιστορία μιας κοινωνίας που, οσοδήποτε ερημωμένη κι αν ήταν, να μην κατάφερε να εγερθεί ξανά μέσα από τα ερείπιά της.

Ε: Η εξέγερση έγινε δύσκολη, ενώ οι εξουσίες μοιάζουν ήδη πολύ κλονισμένες. Η αλλοτρίωση – για να πάρουμε μια μαρξιστική έννοια – εσωτερικεύτηκε. Ακόμα και χωρίς ηγέτες, παπάδες, γκουρού ή «δεσπότες», καθένας φαίνεται να θεωρεί ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση» απέναντι σε έναν κόσμο του οποίου, ωστόσο, όλοι αντιλαμβάνονται τις θανατηφόρες διολισθήσεις (περιβάλλον, ανισότητες, πίεση για εργασία, κ.λ.π).

Α: Πράγματι, ποτέ η εθελοντική υποταγή δεν ήταν τόσο διευρυμένη. Οι κερδοσκοπικές μαφίες εκμεταλλεύονται αυτόν τον ενστικτώδη φόβο που οι ίδιες συντηρούν, εξαιτίας του οποίου τα πλήθη υποτάσσονται σαν να απειλούνταν από τα όπλα ενός φανταστικού στρατού. Υπάρχουν, ωστόσο, συλλογικότητες, υπάρχουν ατομικές πρωτοβουλίες που επιβεβαιώνουν την παρουσία δημιουργικών δυνάμεων, αλλά η πληροφόρηση που υπηρετεί έμμισθα τα συμφέροντα των εμπόρων τις καταπνίγει κάτω από το βάρος της σιωπής. Από την ατομική δημιουργικότητα και την επιθυμία για καλύτερη ζωή μπορεί να γεννηθεί μια αυτοδιευθυνόμενη δημοκρατία ικανή να καταργήσει αυτή τη δημοκρατική απάτη που τολμάει να αποκαλεί ελευθερία την τυραννία της ελεύθερης ανταλλαγής, το δικαίωμα της κατάχρησης του δημόσιου καλού και την πελατειακή χειραγώγηση των ψηφοφόρων. Πάνω στους τοίχους της γκρίζας ύπαρξης που υψώνουν γύρω μας οι εμπορικοί ταξιδιώτες της παγκόσμιας κερδοσκοπίας, εύχομαι να ανθίσουν ξανά εκείνα τα λόγια του Λουσταλό (2) που, αν και χρονολογούνται από την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης, δεν έχουν χάσει τίποτα από την προκλητική πρωτοτυπία τους: «Οι μεγάλοι δε μας φαίνονται μεγάλοι παρά μόνο επειδή εμείς γονατίζουμε. Ας εγερθούμε!»

Ε: Μπορούμε να αποφύγουμε την εμπορευματική εργασία;

Α: Θα πρέπει να το κάνουμε, διότι η ίδια η εργασία μάς αποφεύγει ολοένα και περισσότερο. Αυτοί που απευθύνουν εκκλήσεις για περισσότερη εργασία είναι οι ίδιοι που κλείνουν τα εργοστάσια για να τα παίξουν στο Χρηματιστήριο. Πριμοδοτούν την παρασιτική εργασία πολλαπλασιάζοντας τις άχρηστες υπηρεσίες και θέτουν σε αχρηστία τους τομείς προτεραιότητας (σχολεία, νοσοκομεία, μεταλλουργία, υφαντουργία, στέγαση, μεταφορές). Μόνο μια δημιουργικότητα που θα αναπτύξει τις φυσικές ενέργειες στην υπηρεσία των πολιτών, στη βάση ενός δικτύου που θα αποτελείται από αυτοδιευθυνόμενες κοινότητες, θα καταστήσει δυνατό το τέλος της εργασίας της εκμετάλλευσης και της λεηλασίας της γήινης και ανθρώπινης φύσης.

Ε: Ποια είναι η ελπίδα σας; Ένας καινούριος Μάης του 68; Τι θα έπρεπε να κάνουν οι σημερινοί νέοι;

Α: Να μάθουν να ζουν, και όχι να πουλάνε τον εαυτό τους. Θα φτάσουν σε αυτό το σημείο μόνοι τους όταν θα καταλάβουν ποια σκλαβιά τους περιμένει στην αγορά της απάτης της εργασίας. Όταν, αρνούμενοι τον ανταγωνισμό (τους οικονομικούς μηχανισμούς που μας μετατρέπουν σε ρομπότ), τον αρριβισμό, τη λατρεία του χρήματος με κάθε τίμημα, θα αποδώσουν επιτέλους προτεραιότητα στην αγάπη για τη ζωή και στη δική τους ζωή που θα είναι γεμάτη με αγάπη, στη γνώση του ζώντος, στη βελτίωση του περιβάλλοντός τους, στην προσωπική άμιλλα, στον μοναδικό πλούτο που υπάρχει: τον πλούτο τού είναι και όχι του έχειν. Όταν θα αντιληφθούν ότι το ζήτημα δεν είναι για κάποιον να είναι ο καλύτερος αλλά να ζει καλύτερα. Όταν θα αρνηθούν να υποστηρίζουν κυβερνήτες που κατασκευάζουν φυλακές και καταστρέφουν σχολεία αντί να τα πολλαπλασιάζουν. Όταν θα εξεγερθούν ενάντια σε μια συγκεντρωτική εκπαίδευση που ευνοεί τη βία και εναντιώνεται στην ίδια την έννοια μιας αληθινά ανθρώπινης εκπαίδευσης, στο πλαίσιο της οποίας κάποιος μαθαίνει για να δώσει τη γνώση του στους άλλους. Η ζωή έχει όλα τα δικαιώματα• η αρπακτικότητα δεν έχει κανένα. Μην εκπλήσσεστε, η μάχη μόλις ξεκινάει.

http://aftapatesnoishs.blogspot.com/2011/04/libre-belgique.html?spref=fb

Ο Richard Dawkins για τις θρησκείες - Συνέντευξη

Ο Richard Dawkins, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του «Το μεγαλύτερο θέαμα στη Γη: Η απόδειξη για την εξέλιξη» στα γερμανικά, παραχώρησε συνέντευξη στο Spiegel Online.

Τι είχατε στο μυαλό σας για το βιβλίο;

Μια θετική, σχεδόν ρομαντική αντίληψη της ζωής ως κάτι που είναι πανέμορφο και ερμηνεύσιμο και πανέμορφο διότι είναι ερμηνεύσιμο. Αλλά, υπάρχει και η αρνητική πλευρά. Είναι μια απόπειρα να διαφωτίσει τους ανθρώπους, ειδικά στην Αμερική, αλλά και σε άλλα τμήματα του κόσμου, που έχουν επηρεαστεί από τη δογματική θρησκεία και σκέφτονται ότι η ζωή μπορεί και πρέπει να εξηγηθεί όπως έχει σχεδιαστεί. Τη θεωρώ αυτή τεμπέλικη και μη χρήσιμη εξήγηση, καθώς και μη αληθινή.

Δεν βιώσατε ποτέ μια θρησκευτική φάση στη ζωή σας;

Βεβαίως. Ήμουν παιδί, δεν ήμουν;

Θεωρείτε ότι η θρησκεία είναι κάτι που πρέπει να αφήσουμε πίσω καθώς προχωρούμε στην ενηλικίωση;

Ξέρετε τι είπε ο Απόστολος Παύλος: Όταν ήμουν παιδί, μιλούσα σαν παιδί. Αλλά όταν έγινα άντρας, έβαλα στην άκρη τα παιδιάστικα πράγματα.

Ο Αμερικανός γενετιστής Ντιν Χάμερ διατύπωσε την υπόθεση για το Γονίδιο του Θεού, προτείνοντας ότι οι άνθρωποι έχουν μια γενετική προδιάθεση για τη θρησκευτική πίστη.

Θα προτιμούσα να πω ότι έχουμε πολλές γενετικές προδιαθέσεις για πολλά ψυχολογικά ιδιοχαρακτηριστικά, τα οποία μπορούν υπό τις σωστές προϋποθέσεις να καταλήξουν στη θρησκεία. Αλλά σκέφτομαι και πράγματα όπως η προδιάθεση να είναι κάποιος πειθήνιος απέναντι στις αρχές, μπορεί να είναι χρήσιμη υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Ή μια προδιάθεση να φοβάσαι το θάνατο, όταν είσαι φοβισμένος, και να τρέχεις σε μια γονική φιγούρα. Αυτές είναι όλες ξεχωριστές προδιαθέσεις, που υπό τις κατάλληλες πολιτιστικές συνθήκες καταλήγουν να σπρώχνουν κάποιον προς τη θρησκεία, οποιαδήποτε κι αν είναι η θρησκεία ενός κατά την πολιτιστική του ενηλικίωση. Δεν θα το αποκαλούσα αυτό Γονίδιο του Θεού.


Η θρησκεία δεν έχει υπάρξει πολύ επιτυχής υπό μια εξελικτική έννοια;

Η σκέψη ότι οι ανθρώπινες κοινωνίες κέρδισαν δύναμη από τις θρησκείες τους στον ανταγωνισμό τους με άλλους είναι πραγματικότητα σε κάποιο βαθμό. Αλλά είναι περισσότερο σαν οικολογική πάλη: μου θυμίζει την αντικατάσταση του κόκκινου από τον γκρι σκίουρο στη Βρετανία. Δεν είναι καθόλου μια φυσική διαδικασία επιλογής, είναι μια οικολογική διαδοχή. Οπότε όταν μια φυλή έχει έναν πολεμοχαρή θεό, όταν οι νεαροί άντρες μεγαλώνουν με τη σκέψη ότι η μοίρα τους είναι να βγουν έξω και να πολεμήσουν ως πολεμιστές και πως ο θάνατος ως μάρτυρας σε στέλνει κατευθείαν στον παράδεισο, βλέπεις μια σειρά από ισχυρά, κοινώς επιβεβλημένα δόγματα σε ισχύ. Αν η αντίπαλη φυλή έχει έναν ειρηνικό θεό που πιστεύει στο να γυρίζει το άλλο μάγουλο, αυτό μπορεί να μην υπερισχύσει.

Αλλά το να ακολουθείς μια θρησκεία που δεν προωθεί τις ευκαιρίες για επιβίωση μοιάζει να έρχεται σε αντίθεση με τη λογική της εξέλιξης...

Ναι, ξεκάθαρα υπάρχει διαμάχη επιβίωσης δόγματος και γονιδίων. Είμαστε εξοικειωμένοι με τέτοιες διαμάχες. Κάποιες φορές λειτουργούν με τον ένα τρόπο, άλλες με άλλο.

Αλλά η θρησκεία δεν είναι πάντα επιθετική, έχει και μια απαλή πλευρά. Προσφέρει άνεση και παρηγοριά. Σε κάποιο σημείο στο βιβλίο σας, επικαλείστε έναν επίσκοπο για να στηρίξετε το επιχείρημά σας.

«Το μεγαλύτερο θέαμα στη Γη» είναι ένα βιβλίο κατά του δόγματος του Δημιουργού των ειδών. Συνεπώς, δεν με πειράζει να συντάσσομαι με έναν επίσκοπο, που είναι επίσης κατά αυτού του δόγματος – και για το καλό λόγο ότι δίνει στη θρησκεία ένα κακό όνομα. Δεν με πειράζει να συνάπτω μια προσωρινή συμμαχία κατά ενός κοινού εχθρού.

Φαίνεται απίθανο ένας πραγματικός υπέρμαχος του δόγματος του Δημιουργού των ειδών να διαβάσει το νέο σας βιβλίο, πόσο μάλλον να εξελιχθεί σε οπαδό της εξελιξιαρχίας. Επιπλέον, οι συνήθεις αναγνώστες σας χρειάζεται ελάχιστα να πειστούν ότι η εξέλιξη είναι γεγονός. Για ποιον γράψατε «Το μεγαλύτερο θέαμα στη Γη»;

Κυρίως για τους αναποφάσιστους. Υποτίθεται ότι αφορά στην απόδειξη της εξέλιξης. Δεν πιστεύω σοβαρά ότι μπορώ να αλλάξω τα μυαλά των δογματικών. Εκείνοι δεν θα το διάβαζαν ούτως ή άλλως. Αλλά υποπτεύομαι ότι θα υπάρχουν πολλές χιλιάδες άνθρωποι που θα ενδιαφερθούν πραγματικά. Άνθρωποι που δεν χρειάζεται να αλλάξουν σε μεγάλο βαθμό άποψη αλλά απλώς να περάσουν από τη μία ή την άλλη πλευρά, επειδή δεν το έχουν πολυσκεφτεί.

Δεν ανησυχείτε ότι ορισμένοι άνθρωποι μπορεί να αποξενωθούν από την ορισμένες φορές ισχυρή γλώσσα του βιβλίου;

Ποια ισχυρή γλώσσα εννοείται;

Αποκαλείται τους αντιπάλους σας «αρνητές του Ολοκαυτώματος», «αδαείς», «γελοίους», που «αυταπατώνται σε βαθμό διαστροφής».

Η υποψία μου είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θα το βρουν διασκεδαστικό. Αν διαβάσω ένα συγγραφέα που γελοιοποιεί κάποιον ανόητο, προσωπικά είμαι αρκετά ευχαριστημένος. Θα υπάρξουν κάποιοι που θα δυσαρεστηθούν και θα τους χάσω σε αυτά τα σημεία. Αλλά πιστεύω ότι θα είναι πολύ λιγότεροι από εκείνους που θα το βρουν ευχάριστο.

Στο βιβλίο σας, υποστηρίζεται ότι η θεωρία της εξέλιξης βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με ένα μαθηματικό θεώρημα. Δεν είστε κι εσείς το ίδιο δογματικοί όσο οι θρησκευόμενοι συντηρητικοί που βρίσκονται μεταξύ των ατόμων που διαφωνείτε, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι επικριτές σας;

Υπήρχε μια περίοδος που οι άνθρωποι πίστευαν ότι η Γη είναι επίπεδη. Τότε, διατυπώθηκε μια υπόθεση ότι ο Ήλιος είναι το κέντρο του σύμπαντος και μετά υπήρξε η υπόθεση ότι ακόμη κι ο Ήλιος δεν ήταν το κέντρο του σύμπαντος. Στην καθημερινή έννοια της λέξης «γεγονός», είναι γεγονός ότι η Γη περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο και πως ο Ήλιος είναι μέρος του γαλαξία μας. Δεν υπάρχει ποτέ ένα απόλυτο και άμεσο όριο, όπου κάτι σταματά να είναι υπόθεση και γίνεται γεγονός. Συνειδητοποιείς βάση της εμπειρίας ότι κάτι έχει μετατραπεί σε γεγονός. Φιλόσοφοι της επιστήμης, φυσικά, θα πουν πως τίποτε ποτέ δεν γίνεται πραγματικό γεγονός, πως όλα είναι απλώς υπόθεση που δεν μπορεί ποτέ να αποδειχθεί επαρκώς και πως όλοι μπορεί να ξυπνήσουμε μια μέρα και να συνειδητοποιήσουμε ότι όλα ήταν ένα όνειρο. Αλλά βάσει της μέχρι σήμερα χρήσης της έννοιας «γεγονός» από την κοινή γνώμη, η εξέλιξη είναι ένα από αυτά.

Χωρίς κανένα ερωτηματικό; Δεν είναι η θεωρία της εξέλιξης ακόμη ανοιχτή σε τροποποιήσεις;

Εννοείται! Βεβαίως υπάρχει μια γνήσια διαμάχη για παράδειγμα για το κομμάτι της εξέλιξης που καθοδηγείται από τη φυσική επιλογή και για εκείνο που καθοδηγείται από τυχαία εξέλιξη. Είναι μια ανοιχτή συζήτηση σε νέα στοιχεία.

Βλέπετε κάποια πιθανότητα η θεωρία της εξέλιξης, όπως τη βλέπουμε σήμερα, να αποτελέσει συστατικό ενός ευρύτερου συστήματος σκέψης αν, για παράδειγμα, διαπιστώσουμε ύπαρξη ζωής σε κάποιο πλανήτη εκτός ηλιακού συστήματος;

Υπάρχει, βεβαίως, ιεράρχηση για καλά καθιερωμένες ιδέες στην επιστήμη να περικλείονται σε ένα μεγαλύτερο σχήμα. Ενδιαφέρομαι πολύ για την πιθανότητα εξωγήινης ζωής. Υπάρχουν πολλά ερωτήματα που πρέπει να σκεφτούμε περισσότερο: Ποιο μέρος της γνώσης μας για τη ζωή σε αυτό τον πλανήτη πρέπει να είναι αλήθεια, διότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος ύπαρξης της ζωής; Και πόσο από αυτό είναι μια τοπικιστική αντίληψη για τη ζωή σε αυτό τον πλανήτη;

Πως το εννοείται;

Δεν θα ήταν πολύ τολμηρό να υποστηρίξουμε ότι όλη η ζωή στηρίζεται στο DNA; Αλλά ίσως θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάθε μορφή ζωής πρέπει να βασίζεται σε κάτι επαρκώς κοντινό προς το DNA. Σε αυτό τον πλανήτη η λειτουργία της αντιγραφής ανήκει στο DNA, η εκτελεστική λειτουργία στις προτεΐνες, είναι αυστηρά διαχωρισμένες. Έπρεπε αυτό να είναι πραγματικό, είναι καθολικό; Ή μπορεί να υπάρχουν άλλες μορφές ζωής, όπου ένα μόριο κάνει και τα δύο; Όλα αυτά είναι στην πραγματικότητα ανοιχτά ερωτήματα, γιατί έως τώρα έχουμε μόνο ένα δείγμα ζωής.

Κ. Dawkins, πως θα θέλατε να σας θυμούνται σε 60 χρόνια από τώρα; Ως επιστήμονα που άφησε το στίγμα του με βιβλία όπως «Το εγωιστικό γονίδιο»; Ή ως έναν ευθαρσή, ένθερμο επικριτή της θρησκείας;

Και τα δύο στην πραγματικότητα. Δεν τα αντιλαμβάνομαι ως ξεχωριστά. Αλλά θα λυπόμουν αν η επίθεση κατά της θρησκείας επισκιάσει αυτά που ελπίζω ότι συνεισέφερα στην επιστήμη. Νομίζω ότι θα ήταν πραγματικά κρίμα. Αλλά δεν βλέπω κάποια αντίκρουση μεταξύ των δύο πτυχών. Θεωρώ ότι ανήκουν μαζί.

Τι θα δούμε από εσάς στη συνέχεια;

Βρίσκομαι στα μισά ενός παιδικού βιβλίου με τίτλο «Η Μαγεία της Πραγματικότητας». Κάθε κεφάλαιο είναι μια ερώτηση όπως: Τι είναι ο σεισμός; Τι είναι το ουράνιο τόξο; Τι είναι ο Ήλιος; Κάθε κεφάλαιο ξεκινά με μια σειρά από μύθους που μοιάζει να απαντούν σε αυτές τις ερωτήσεις κι έπειτα ανταπαντώ σε αυτά με εξηγήσεις για την πραγματική φύση των πραγμάτων. Υπάρχει κάτι πολύ φθηνό σχετικά με τη μαγεία με την υπερφυσική έννοια, όπως ένας βάτραχος που γίνεται πρίγκιπας με ένα μαγικό ραβδί. Η πραγματικότητα έχει μια μεγαλύτερη, ποιητική μαγεία από μόνη της, που ελπίζω ότι μπορεί να καταφέρω να περάσω.

http://www.tvxs.gr/news/%CE%AD%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%88%CE%B1%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CF%80%CE%B1%CE%BD/richard-dawkins-%C2%AB%CE%B8%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%B7-%CF%80%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%B5%CE%AF%CE%B1%C2%BB

Συνεντεύξεις των συνοδών των 50 απεργών πείνας της Θεσσαλονίκης

http://allilmap.wordpress.com/2011/03/02/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%8D%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%BF%CE%B4%CF%8E%CE%BD-%CF%84%CF%89%CE%BD-50-%CE%B1%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B3%CF%8E%CE%BD/

Συνέντευξη απεργού πείνας στην Ελληνοφρένεια (28/02/2011)

"αν θα πεθάνουμε εδώ, γιατί έτσι είναι η ζωή, καμιά μέρα κάποιος θα πεθάνει, θέλουμε να μας στείλουν στην πατρίδα μας, κοντά οικογένεια μας, δε θέλουμε να κάτσουμε στα ψυγεία με αριθμό"

πηγή: ελληνοφρένεια 28/2/2011

http://tongue-in-cheek.tumblr.com/post/3582573155

Hellcome to greece - Βίντεο συνεντεύξεων μεταναστών στην Ηγουμενίτσα

άνθρωποι ενός κατώτερου θεού στην Ευρώπη της
υποτιθέμενης ισότητας.....

Η Κωνσταντίνα Κούνεβα και εκπρόσωποι μεταναστευτικών κοινοτήτων στο πλευρό των 300 απεργών πείνας

Συνέντευξη τύπου – τρίτη 8/2 13:00 στο κτίριο της υπατίας

Η συνέλευση των μεταναστών απεργών πείνας και η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης, θα πραγματοποιήσουν Συνέντευξη Τύπου, στο χώρο της απεργίας (κτίριο Υπατία, Πατησίων και Ηπείρου) την Τρίτη 8 Φεβρουαρίου στη 13:00 το μεσημέρι.

Θα υπάρξει ενημέρωση για την εξέλιξη του αγώνα, τις τελευταίες αποφάσεις των απεργών και τις επόμενες κινήσεις του κινήματος αλληλεγγύης.

Θα τοποθετηθούν οι:

- Κωνσταντίνα Κούνεβα, συνδικαλίστρια μετανάστρια

- Απεργοί πείνας

- Εκπρόσωποι μεταναστευτικών κοινοτήτων (Ένωση Φιλιππινέζων Εργαζομένων ΚΑΣΑΠΙ, Μαροκινή Κοινότητα, Ένωση Αφρικανών Γυναικών, κίνηση Action Congo, Πολιτιστικός Σύλλογος Μπανγκλαντές Ντοέλ, Πολιτιστικό Κέντρο Κουρδιστάν, Κέντρο Αγωνιστικής και Πολιτιστικής Αλληλεγγύης των λαών Ελλάδας-Τουρκιας ‘ΚΑΠΑ’, Επιτροπή Ιρανών Προσφύγων, Στέκι Αλβανών Μεταναστών κ.α.)

http://hungerstrike300.espivblogs.net/2011/02/07/%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%83%CE%B5-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CF%84%CF%8D%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%84%CF%81%CE%AF%CF%84%CE%B7-82-13/

Video & συνεντεύξεις από το κτίριο της πανελλαδικής απεργίας πείνας μεταναστών εργατών, Αθήνα

9η μέρα της πανελλαδικής απεργίας πείνας μεταναστών εργατών. Video & συνεντεύξεις από το κτίριο της Ηπείρου & Πατησίων,Αθήνα.

Ο Noam Chomsky μιλάει για την απληστία - Βιντεοσκοπημένη συνέντευξη

Ο Noam Chomsky μιλάει για την απληστία και την παθολογία του καταναλωτισμού κάνοντας ταυτόχρονα μια σύντομη ιστορική αναδρομή.




http://alithinapsemata.wordpress.com/2011/01/31/%CE%BF-noam-chomsky-%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AC%CE%B5%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CE%BB%CE%B7%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%B1/

"Η οικονομία της χώρας είναι υποταγμένη", συνέντευξη του Μανώλη Γλέζου

Συνέντευξη του Μανώλη Γλέζου στον Μιχάλη Σιάχο.


Η οικονομία σε βαθιά κρίση, λοιπόν; Τι εκτιμά ο Μανώλης Γλέζος;
Αρχικά να πω ότι από τη διάρκεια της κατοχής επιστήμονες, ειδικοί οικονομολόγοι, είχαν αρχίσει και δημιουργούσαν πρόγραμμα το οποίο εμφανίστηκε στη δημοσιότητα το 1945 και έδειχνε πώς μπορεί η χώρα να σωθεί από το ξένο κεφάλαιο. Δηλαδή, για μας η οικονομία συνδέεται με το πρόβλημα της εθνικής ανεξαρτησίας. Το 1821-28 απελευθερωθήκαμε, κερδίσαμε τη λευτεριά μας, αλλά δεν κερδίσαμε την εθνική μας ανεξαρτησία. Οικονομικά η χώρα ήταν υποταγμένη στους ξένους και συνεχώς δανειζόταν. Η οικονομία της χώρας είναι υποταγμένη, δεν μας αφήνουν να δημιουργήσουμε ούτε βαριά βιομηχανία, ούτε αξιοποίηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας μας επιτρέπουν. Συνεπώς, όταν μιλάμε εδώ για την οικονομία της χώρας, το βασικό θέμα είναι η εθνική ανεξαρτησία. Θα αποκτήσουμε εθνική ανεξαρτησία ή δεν θα αποκτήσουμε;
Ας πάμε στα δημόσια οικονομικά. Τα δημόσια οικονομικά είναι έσοδα και έξοδα. Να δούμε τα έξοδα. Για ποιο λόγο η Ελλάδα να πληρώνει για εξοπλιστικές δαπάνες ένα τεράστιο ποσό, όταν όλες οι άλλες χώρες της Ευρώπης, έχουν το μισό και πιο κάτω; Λένε πολλοί ότι είναι η απειλή της Τουρκίας. Αν είναι δυνατόν. Και τονίζω: ο στρατός της Ιταλίας ήταν 8 εκατ. λόγχες, όπως έλεγε ο Μουσολίνι, ενώ ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν τότε 7.335.000. Δεν είχαμε αεροπλάνα και άρματα μάχης. Τελικά τους νικήσαμε ή όχι; Σημασία έχει η απόφαση. Εδώ μπαίνει και το άλλο θέμα. Τα σύνορα της Ε.Ε. πού είναι; Και γιατί να προσβάλει η Τουρκία τα σύνορα της Ε.Ε.; Πού είναι οι άλλες χώρες; Έτσι αποκαλύπτεται ολόκληρη η συμπαιγνία. Άρα, πρώτο δραστικό μέτρο η απόφαση για μια 5ετία να μην κάνουμε κανένα εξοπλιστικό πρόγραμμα.
Επίσης, το ΔΝΤ εστίασε πολύ την προσοχή του στο θέμα του διογκωμένου αριθμού των υπαλλήλων του κρατικού μηχανισμού. Εδώ γίνεται μία απάτη και μια συμπαιγνία ανάμεσα στο ΔΝΤ και στην κυβέρνηση. Άλλο είναι οι τομείς της Υγείας, της Παιδείας, της Έρευνας και της Ανάπτυξης, που έχουν κενά και παίρνουν τα λιγότερα κονδύλια του προϋπολογισμού και στους οποίους δεν μπορεί να γίνει καμιά περικοπή και άλλο είναι το ζήτημα των διογκωμένων υπουργείων, όπου ο κρατικός μηχανισμός πλεονάζει από τους αργόμισθους, τους υψηλόμισθους, τους πολυθεσίτες και όλο αυτόν τον εσμό των συμβούλων, οι οποίοι δεν έχουν άλλο στόχο από το πώς θα ξαναβγάλουν βουλευτή τον υπουργό τους για να διατηρήσουν τις θέσεις τους. Δεν μπορούμε συνεπώς να τα συγχέουμε.
Επίσης, το θέμα των εξόδων μπορεί να αντιμετωπιστεί αν κοπούν αποφασιστικά οι προκλητικές φοροαπαλλαγές του κεφαλαίου.
Η Αριστερά, λοιπόν, έχει προτάσεις και στους νεοφώτιστους φωστήρες που λένε ότι θέλουμε να καταστρέψουμε την οικονομία της χώρας, απαντάμε ότι δεν θέλουμε να καταστρέψουμε την οικονομία του ελληνικού λαού, αλλά θέλουμε να καταστρέψουμε την οικονομία των μονοπωλίων. Θέλουμε να καταστρέψουμε την απληστία της κερδοφορίας, όχι τα πραγματικά συμφέροντα της χώρας. Πρέπει να γίνει συνείδηση στον ελληνικό λαό ότι μπορούσαμε να βγούμε από το αδιέξοδο, εάν είχαμε μια κυβέρνηση πραγματικά λαϊκή, πατριωτική και όχι υποταγμένη στους ξένους. Αυτό είναι το κύριο πρόβλημα. Η υποταγμένη στα συμφέροντα των ξένων κυβέρνηση δημιουργεί όλα τα ζητήματα.
Συνεπώς, δεν μιλάμε μόνο για οικονομική εξάρτηση. Η εθνική κυριαρχία έχει καταλυθεί. Όποιος δεν δει, ότι το υπόβαθρο όλης της υπόθεσης είναι η εθνική ανεξαρτησία, αποπροσανατολίζει το λαό.

Είδαμε από τη Βουλή και το Μέγαρο Μαξίμου το διευθυντή του ΔΝΤ να μιλά στον ελληνικό λαό για «γιατρούς και θεραπείες»…
Σ’ όλο τον ελληνικό λαό θύμισε αμέσως την πρόσφατη δικτατορία και το δικτάτορα, που έβαλε σε γύψο τον ελληνικό λαό, γιατί αποφάσισε ότι είναι άρρωστος.
Το θέμα, όμως, που προκύπτει απ’ αυτού του είδους τη συμπεριφορά είναι: με ποιο δικαίωμα κλήθηκε να μιλήσει στο ελληνικό Κοινοβούλιο ο διευθυντής τους Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου; Ποιος του έδ ωσε τη δυνατότητα να αποφαίνεται μ’ αυτόν τον τρόπο και να μιλάει μ’ αυτό το ύφος; Δυστυχώς η σημερινή κυβέρνηση, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Οπότε ανακύπτει και πάλι το θέμα της Εθνικής Ανεξαρτησίας και ο αγώνας για να την αποκτήσουμε.

Συνδέονται τα προηγούμενα με το γεγονός ότι ξανανοίγει πάλι η κουβέντα για τα ελληνοτουρκικά;
Υπάρχει η λεγόμενη απειλή του casus belli σε πιθανή επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 μίλια. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το Αιγαίο είναι ελληνική θάλασσα και δεν είναι ζήτημα σωβινισμού, αλλά διεθνούς δικαίου. Δεν ξεκινάω από καμιά αντίληψη εθνικιστική. Ξεκινάω από μια αντίληψη ουσιαστική. Γιατί ζητάω τα 12 μίλια; Ακριβώς για να σταματήσει η Τουρκία (όπου τα 6 μίλια αφήνουν κενά στο Αιγαίο) να διεκδικεί. Επίσης, να ρωτήσω, γιατί η Τουρκία εφαρμόζει τα 12 μίλια και στον Εύξεινο Πόντο και στη Μεσόγειο και δεν έχουμε δικαίωμα εμείς; Γιατί δύο μέτρα και δύο σταθμά; Γιατί εκείνοι και όχι εμείς; Συνεπώς, η όλη ιστορία είναι φανερή. Από χρόνια θέλουν τη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου. Και φυσικά το σχέδιο υπάρχει και οι εταιρίες είναι έτοιμες να ’ρθουν για να κάνουν τη συνεκμετάλλευση, με στόχο να δίνουν ένα ποσοστό στην Τουρκία, ένα ποσοστό στην Ελλάδα και το υπόλοιπο να το κρατάνε αυτές.

Άρα, λέτε, ότι δεν είναι τυχαίο που αυτή την περίοδο ξανανοίγει το θέμα;
Είναι ένας ακόμα παράγοντας καταπίεσης και υποταγής της Ελλάδας. Με την Τουρκία είμαστε γείτονες και θα παραμείνουμε. Δεν μας χωρίζει τίποτε με τον τουρκικό λαό. Η φιλία των λαών πρέπει να παραμερίσει τις σοβινιστικές αντιλήψεις και να διώξει τους ξένους παράγοντες που για τα δικά τους συμφέροντα εξωθούν σε διχόνοιες.

Να περάσουμε στο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων που εσείς το βάζετε εδώ και πολλές δεκαετίες…
Έχουμε πει και το έχουμε αποδείξει ότι στόχος μας είναι η φιλία ανάμεσα στον ελληνικό και τον γερμανικό λαό. Αλλά δεν μπορεί η Ελλάδα να στραγγαλίζεται σήμερα γιατί χρωστάει και ο άλλος που μας υποχρέωσε να του δανείσουμε στη διάρκεια της κατοχής να μην πληρώνει. Σε όλη την ιστορία της η Ελλάδα δανείζεται. Γιατί εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να πληρώσουμε και δεν είναι υποχρεωμένη η Γερμανία; Το 1946 συνήλθε στο Παρίσι η διάσκεψη των 19 χωρών που πολέμησαν στην Ευρώπη το ναζισμό και υποβάλαμε ένα αίτημα 13 δισ. Τα κατεβάσαμε σε 11,5 δισ. δολάρια και τελικά αποφάσισαν 7,1. Βλέπεις ότι πάντα -χωρίς να υπάρχει Ε.Ε. και διευθυντήριο- οι ισχυροί καταπίεζαν την Ελλάδα. Επίσης, αποφασίστηκε να μας πληρώσουν –έστω και με λίγα- η Ιταλία και η Βουλγαρία, οι οποίες και πληρώσανε. Θα βλέπανε ποτέ οι Ιταλοί και οι Βούλγαροι ελληνικό χώμα αν δεν ήταν η Γερμανία; Όχι. Ε, πώς γίνεται να πληρώνουν αυτοί και η Γερμανία να αρνείται; Δηλαδή ποια λογική, ποια νομιμοποίηση αυτοεξαίρεσης έχει η Γερμανία; Να σημειώσω, επίσης, ότι εάν δεν υπάρχει σήμερα Χίτλερ στη Γερμανία, αυτό σ’ ένα μεγάλο βαθμό οφείλεται και στον ελληνικό λαό. Για λόγους ευγνωμοσύνης και μόνο θα ’πρεπε σήμερα η Γερμανία όχι μόνο να ’χει πληρώσει, αλλά να στέκεται και φύλακας, να λέει μην πειράζετε την Ελλάδα. Αυτό περιμένω από τη Γερμανία σήμερα. Και το πνεύμα το δικό μας και του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των οφειλών μας από τη Γερμανία προς την Ελλάδα είναι αυτό.
Το θέμα, λοιπόν, των γερμανικών επανορθώσεων αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Τα χρήματα αυτά είναι ιερά. Και μιλάμε για τεράστια ποσά. Τα 7 δισ. 100 εκατομμύρια δολάρια, αγοραστικής αξίας του 1938, σήμερα είναι 108 δισ. ευρώ χωρίς τους τόκους. Για βάλε 108 με 3% από το 1945 και δώθε. Για βάλε και 54 δισ. το αναγκαστικό δάνειο, πάμε στα 162 δισ. ευρώ χωρίς τους τόκους.


Πώς θα σχολιάζατε την κίνηση του Μίκη Θεοδωράκη;
Ο κόσμος της Αριστεράς απογοητευμένος από την πολυδιασπασμένη Αριστερά αποζητά αποκούμπι να στηριχτεί και δεν βρίσκει. Από καιρό υψώνονται κραυγές αγωνίας για ένα κίνημα σαν το ΕΑΜ και σαν την ΕΔΑ. Ο Μίκης, με το πολιτικό αισθητήριο που έχει, έπιασε τον παλμό και διείδε από τι έχει ανάγκη ο τόπος.
Το επόμενο βήμα, είναι όχι βέβαια να δημιουργηθεί το 51ο κόμμα της Αριστεράς, αλλά να κληθούν όλοι, χωρίς εξαιρέσεις και ηγεμονισμούς, σε μια κοινή σύσκεψη ευθύνης για την εξεύρεση της καλύτερης λύσης.

http://capinero.blogspot.com/2010/12/n.html

Τέχνη και ακτιβισμός, Voina μια ριζοσπαστική καλλιτεχνική ομάδα (συνέντευξη)

Συνέντευξη με τους αναρχικούς καλλιτέχνες Voina απ’ τη Ρωσία

Οι Voina (που σημαίνει «πόλεμος») είναι μια ριζοσπαστική καλλιτεχνική ομάδα που ασχολείται με την αμφισβήτηση του ρωσικού κατεστημένου σε σημαντικά πολιτικά θέματα, όπως στάσεις απέναντι στην ομοφοβία, στο ρατσισμό και στις ολοκληρωτικές δράσεις του κράτους, μέσω της δημιουργίας εξωφρενικών και προκλητικών καλλιτεχνικών παραστάσεων στη Ρωσία. Δύο από τα μέλη τους, ο Oleg Vorotnikov και ο Leonid Nikolayev, είναι υπό κράτηση για περισσότερο από ένα μήνα στη φυλακή της Αγίας Πετρούπολης, με ψευδείς κατηγορίες εναντίον τους. Η σελίδα Don’t Panic μίλησε με την ομάδα

σεξ πάρτυ μέσα στο κρατικό βιολογικό μουσείο στην αίθουσα “μεταβολισμός, ενέργεια, διατροφή, χώνευση” 2 μέρες πριν τις εκλογές

.

Ο Oleg Vorotnikov και ο Leonid Nikolayev, οι καλλιτέχνες απ’ την ομάδα Voina, έδωσαν τις απαντήσεις τους από τη φυλακή της Αγίας Πετρούπολης, αναμένοντας τη δίκη τους με την κατηγορία του χουλιγκανισμού για μια απ’ τις προηγούμενες παραστάσεις τους. Ο Alex Plutser-Sarno και η Natalia Sokol έστειλαν τις απαντήσεις τους από το μυστικό διαμέρισμα, όπου κρύβονται από την αστυνομία.

Μπορείτε να μας μιλήσετε για σας και τη δομή πίσω από την ομάδα σας;

Alex Plutser-Sarno: Αυτήν τη στιγμή στο κέντρο της δομής βρίσκεται ο ψηλός αδιαπέραστος τοίχος της φυλακής της Αγίας Πετρούπολης, πίσω από τον οποίον 2 καλλιτέχνες, οι Oleg Vorotnikov και Leonid Nikolayev, εξασθενούν σιγά σιγά. Πρέπει να καταλάβετε πως οι ρώσικες φυλακές είναι σκέτη κόλαση. Ως επί το πλείστον, η Natalia Sokol συνεχίζει να συντονίζει το έργο της ομάδας. Συνεχίζω να κάνω μίντια-αρτ, γράφοντας ιδέες και συντάσσοντας κείμενα. Οι δράσεις δημοσιεύονται στο μπλογκ μου. Υπάρχουν κάποιοι ακόμα ακτιβιστές στην ομάδα, που επιτελούν σημαντικό έργο, αλλά χωρίς να αποκαλύπτονται τα ονόματά τους, αλλιώς η παρανοϊκές δεξιές αρχές της Ρωσίας θα τους συλλάβουν κι αυτούς/-ές.

Natalia Sokol: Η βάση της δομής της ομάδας είναι η πλήρης ισότητα των δικαιωμάτων των ακτιβιστών και η ανοιχτή φόρμα για τη συμμετοχή νέων ακτιβιστών. Η ομάδα μας είναι μια αναρχοπάνκικη συμμορία τεχνών.

Ποια είναι η βασική φιλοσοφία της ομάδας;

φαγοπότια σε βαγόνια του μετρό στη μνήμη ενός Ρώσου ποιητή αλλά και ενάντια στις αρχές και στις απαγορεύσεις στους δημόσιους χώρους

AP-S: Κάθε ακτιβιστής μέσα στην ομάδα έχει τη δικιά του/της φιλοσοφία. Στο πολιτικό ζήτημα, φυσικά, είμαστε φιλοαναρχικοί, φιλοσοσιαλιστές και γενικώς υπέρ της ριζοσπαστικής αριστεράς. Αλλά πρώτα απ’ όλα είμαστε καλλιτέχνες και όχι πολιτικοί φιλόσοφοι. Χρησιμοποιώντας τις καλλιτεχνικές μας μεθόδους, αποδομούμε τα ξεπερασμένα καταπιεστικά-πατριαρχικά σύμβολα και ιδεολογήματα.

Oleg Vorotnikov: Στη Ρωσία έχουμε δημιουργήσει το αριστερό μέτωπο της τέχνης. Στόχος μας είναι να ξαναδώσουμε ζωή στην πολιτική τέχνη της διαμαρτυρίας.

Leonid Nikolayev: Η καλλιτεχνική ομάδα μας αγωνίζεται ενάντια στον κοινωνικοπολιτικό σκοταδισμό και στη δεξιά αντίδραση.

Τι σημαίνει αναρχία για σας, και πώς μπορεί να κάνει τη Ρωσία ένα καλύτερο μέρος να ζει κανείς;

N.S.: Ο αναρχισμός, με τον ουτοπικό χαρακτήρα των ιδεών του, είναι η μόνη συνεκτική, ειλικρινής και ατρόμητη δύναμη.

A.P-S: Ακριβώς! Σεβασμός στους αναρχικούς. Αλλά η Ρωσία δε θα είναι μέρος να ζει κανείς για όσο διάστημα τα λεφτά για το πετρέλαιο και το αέριο εισρέουν σ’ αυτή. Μέσα στα επόμενα χρόνια θα είναι ο τόπος της λεηλασίας των φυσικών πόρων, που διαπράττεται από τους διπρόσωπους γραφειοκράτες και άλλους λυκάνθρωπους που φοράνε τιράντες.

Πώς σχετίζονται οι Voina με τις τάσεις της σύγχρονης τέχνης, καθώς και με την πολιτική επιστήμη και τα ανθρώπινα δικαιώματα;

A.P-S: Η τέχνη είναι, πρώτα απ’ όλα, ένας τρόπος σκέψης, η ικανότητα να βλέπουμε αυτόν τον τρελό κόσμο από μία εντελώς νέα οπτική γωνία. Για να μην αναφερθούμε και στ’ ανθρώπινα δικαιώματα, που αυτήν τη στιγμή βιάζονται και καταπατώνται σε όλο τον κόσμο… γι’ αυτό δε θα θίξουμε το θέμα περαιτέρω.

O.V.: Σήμερα η καινοτόμος γλώσσα της τέχνης είναι το μόνο μέσο κατανόησης της ξενοφοβικής ανοησίας και του χάους που υπάρχουν γύρω μας. Με τις πράξεις μας, απεικονίζουμε το πορτρέτο αυτού του τρελού κόσμου. Και κάνουμε τον κόσμο να το δει και να πάθει φρίκη. Για παράδειγμα, το «Γαμηθείτε για τον κληρονόμο» -η μικρή άρκτος του Medved!- την παραμονή της εκλογής του Μεντβέντεφ, ήταν ένα πορτρέτο της προεκλογικής Ρωσίας όπου μεταφορικά ο ένας γαμάει τον άλλον.

L.N.: Η γλώσσα της τέχνης μας είναι πραγματικά σε θέση να αντισταθεί στις επερχόμενες δεξιές αντιδράσεις. Όταν το «Πέος» μας στη γέφυρα Liteyniy -65 μέτρα ύψος, 26 μέτρα πλάτος, βάρος 4 τόνοι- υψώθηκε απειλητικά στα παράθυρα των κεντρικών γραφείων της FSB-KGB, οι αρχές δεν μπορούσαν να βρουν άλλη απάντηση απ’ το να μας απομακρύνουν παράνομα με ψευδείς κατηγορίες.

Θα μπορούσατε να περιγράψετε τις ιδέες που βρίσκονται πίσω από μερικές απ’ τις αντιλήψεις σας;

L.N.: Το βασικό καθήκον για τους καλλιτέχνες είναι να είναι ειλικρινείς και να μην κάνουν συμβιβασμούς. Στη Ρωσία βασανίζουν και εκτελούν ανθρώπους, οι φυλακές είναι και πάλι γεμάτες διαφωνούντες. Η ξενοφοβία και η ομοφοβία βασιλεύουν. Μια νέα κοινωνία σκλάβων οικοδομείται. Οι μπάτσοι χτυπούν και σκοτώνουν ανθρώπους. Κι εδώ ερχόμαστε εμείς, κάνοντας τη δράση«επανάσταση στο παλάτι», αναποδογυρίζοντας περιπολικά. Αυτή ήταν η καλλιτεχνική μας παρέμβαση στο υπουργείο Εσωτερικών.

O.V.: Ή, για παράδειγμα, την Ημέρα της Μόσχας, ως ένδειξη διαμαρτυρίας, η ομάδα Voina πήγε στο μεγαλύτερο σούπερ μάρκετ της πόλης, το Auchan, όπου στο διάδρομο με τα φωτιστικά οργάνωσε μια εκτέλεση με απαγχονισμό 3 παράνομων μεταναστών εργατών από την Κεντρική Ασία, ενός Εβραίου κι ενός ομοφυλόφιλου. Οι εκτελέσεις ήρθαν ως δώρο στον διεφθαρμένο δήμαρχο της Μόσχας Luzhkov, ο οποίος ακολουθούσε μια πολιτική μισανθρωπίας και παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Κάναμε αυτήν τη δράση για να τιμήσουμε τη μνήμη 5 Ρώσων επαναστατών, που απαγχονίστηκαν το 1826. Γι’ αυτό η δράση ονομάζεται «μνημόσυνο των Δεκεμβριστών». Θέλαμε να κάνουμε τους Ρώσους να θυμηθούν τα ελευθεριακά ιδεώδη των πρώτων επαναστατών της χώρας (το βίντεο εδώ).

A.P-S: Όταν ο εξέχων έφορος μουσείου Andrei Yerofeyev κατηγορήθηκε για υποκίνηση εθνικού και θρησκευτικού μίσους και για «προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας» για τη διοργάνωση μιας έκθεσης, και οδηγήθηκε στο δικαστήριο, η καλλιτεχνική κολεκτίβα Voina διέκοψε τη δίκη τραγουδώντας ένα νέο τραγούδι, το  All Cops Αre Bastards (ACAB: Όλοι οι μπάτσοι είναι μπάσταρδοι) από το άλμπουμ Fuck the Police Those Motherfucking Bosses μέσα στη δικαστική αίθουσα. Η ιδέα ήταν απλή, η εφαρμογή της ειλικρινής και ασυμβίβαστη.

Τι πιστεύετε για τα σχόλια σχετικά με τον ακτιβισμό και τη ριζοσπαστική τέχνη στη Ρωσία;

N.S.: Η σύγχρονη τέχνη είναι πρώτα απ’ όλα ένας καλλιτεχνικός ακτιβισμός για μας, κι όχι οι σωροί της τέχνης-σκουπίδια που υπάρχουν στις γκαλερί. Σήμερα ο ακτιβισμός είναι η μόνη μορφή ριζοσπαστικής αριστερής τέχνης, την οποία προσπαθούμε να αναβιώσουμε στη Ρωσία.  Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχει καμία άλλη ριζοσπαστική τέχνη στη Ρωσία, εκτός από εκείνη που εκπροσωπείται από μια δωδεκάδα καλλιτεχνών ακτιβιστών.

A.P-S: Ο αναρχοκαλλιτεχνικός ακτιβισμός είναι η μόνη ζωντανή δραστηριότητα στη Ρωσία. Στις μέρες μας, όταν ακόμα και η ελπίδα για δημοκρατία στη Ρωσία έχει καταστραφεί, το να ζωγραφίζεις λουλούδια και γάτες ή να κάνεις οποιαδήποτε άλλη «καθαρή» τέχνη, χωρίς ένα κοινωνικοπολιτικό περιεχόμενο, σημαίνει ότι υποστηρίζεις τις δεξιές αρχές. Το σύμβολο της αναρχίας (ένα κρανίο και οστά) πρέπει να είναι ζωγραφισμένο στο κτήριο του Κοινοβουλίου της Ρωσίας. Αυτός είναι ο λόγος που κάναμε την προβολή με λέιζερ του Jolly Roger με ύψος σχεδόν 50 μέτρων, καλύπτοντας σχεδόν ολόκληρο το μπροστινό μέρος του Λευκού Οίκου στη Μόσχα.

Μιλήστε μας για την εμπειρία της σύλληψής σας απ’ τη ρωσική αντι-εξτρεμιστική αστυνομία.

O.V.: Μπορούμε να πούμε χωρίς δισταγμό ότι η ρεβάνς της δεξιάς είναι σε πλήρη εξέλιξη. L.N.: Η καλλιτεχνική ομάδα Voina έκανε στις αρχές ένα τεστ για να τις δοκιμάσει, και οι Αρχές τσίμπησαν.

Ποια είναι η κατηγορία εναντίον του Oleg Vorotnikov και του Leonid Nikolayev;

N.S.: Ο Oleg Vorotnikov και ο Leonid Nikolayev συνελήφθησαν παράνομα. Τα άτομα που διέρρηξαν το διαμέρισμα και το άφησαν άνω κάτω δεν είχαν ένταλμα σύλληψης. Όλα έγιναν στο στυλ της εποχής του Στάλιν του έτους 1937. Στη συνέχεια οι καλλιτέχνες, με χειροπέδες και με πλαστικές σακούλες στο κεφάλι τους, μεταφέρθηκαν από τη Μόσχα στην Αγία Πετρούπολη για 10 ώρες στο πάτωμα ενός λεωφορείου. Οι συλληφθέντες ξυλοκοπήθηκαν με κλοτσιές. Ο Oleg Vorotnikov έχει αιματώματα μέσα και γύρω από το κεφάλι και τα νεφρά. Το γεγονός αυτό καταγράφεται και από υποστηρικτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων οι οποίοι επισκέφθηκαν τους συλληφθέντες καλλιτέχνες στο θάλαμο ανάκρισης και απομόνωσης δύο εβδομάδες μετά τη σύλληψη. Οι μώλωπες και οι εκδορές ήταν τόσο σοβαρές, που ήταν εμφανείς ακόμα και 2 βδομάδες αργότερα.

AP.-S.: Και τώρα ο Oleg και ο Leonid κατηγορούνται για «υποκίνηση μίσους και εχθρότητας ενάντια σε μια κοινωνική ομάδα», δηλαδή την αστυνομία. Εγώ, ως κύριος καλλιτέχνης της ομάδας, κατηγορούμαι ως ο οργανωτής και αρχηγός μιας εγκληματικής κοινότητας – δηλαδή της καλλιτεχνικής κολεκτίβας Voina. Αυτή η κατηγορία συνεπάγεται ποινή φυλάκισης 12 έως και 20 ετών. Και οι δύο παππούδες μου ήταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης (γκούλαγκ) για 22 χρόνια κατά τη διάρκεια του σταλινικού καθεστώτος. Δεκάδες συγγενείς μου πέθαναν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς και στο γκέτο της Βαρσοβίας. Το να εκτίσω 20 χρόνια στη φυλακή για καλλιτεχνικό ακτιβισμό υπό τον Πούτιν, θα είναι πάρα πολύ για την οικογένειά μου.

Τι είναι το Free Voina και τι μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι για να βοηθήσουν στην απελευθέρωση των δύο μελών σας, Oleg Vorotnikov και Leonid Nikolayev;

N.S.: Το Free Voina είναι μια ομάδα ανεξάρτητων και έντιμων Ρώσων καλλιτεχνών, οι οποίοι άρχισαν να ενεργούν για την υποστήριξη της Voina. Έστησαν μια ιστοσελίδα όπου συλλέγονται χρήματα για τους συλληφθέντες. Πραγματοποιούν δράσεις διαμαρτυρίας. Οποιοσδήποτε/οποιαδήποτε μπορεί να ενωθεί μαζί μας σε αυτόν τον αγώνα για την ελευθερία.

ένα τεράστιο πέος σε μια κινητή γέφυρα στην Αγία Πετρούπολη. Η γέφυρα βρίσκεται απέναντι από τα γραφεία της τοπικής FSB, πρώην KGB (μυστικές υπηρεσίες)

Εδώ μπορείτε να δείτε το ημερολόγιο δράσεων της ομάδας (στα αγγλικά) με φωτογραφίες, βίντεο και ανάλυση:http://plucer.livejournal.com/266853.html

Για να βοηθήσετε τους Voina, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα free-voina.org

παλιότερη ανάρτησή μας για τους Voina Από http://gr.contrainfo.espiv.net/2010/12/30/sunenteuksh-me-tous-voina/#more-3964

ένα μεγάλο μπράβο από το active στα παιδιά του Contra info για την πολύ καλή  δουλεία των μεταφράσεων που κάνουν άλλα και για την επιλογή των αναρτήσεων τους. Καλή σας συνέχεια και πολλές εξεγερμένες ευχές :)

"Νέες και νέοι, εξοργιστείτε! Εξεγερθείτε" Στεφάν Εσέλ (συνέντευξη)

Ο Στεφάν Εσέλ αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ήταν μάλιστα και ένας από τους συντάκτες της Διακήρυξης Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. Σήμερα 93 χρονών είναι ακόμα πολιτικά ενεργός. Το βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε, με τον τίτλο «Εξοργιστείτε» προτρέπει τη νέα γενιά να εξεγερθεί. Ο Εσέλ δηλώνει βαθιά αριστερός άνθρωπος δίπλα στους άστεγους, τους μετανάστες, όσους αντιστέκονται και αγωνίζονται, σε κάθε χώρο, εναντίον των αδικιών του κόσμου. «Το χειρότερο από όλα είναι η αδιαφορία, να λέει κανείς πως δεν µπορεί να κάνει τίποτα, την ώρα που ξεθεµελιώνονται όλες οι κοινωνικές κατακτήσεις», λέει ο γάλλος αντιστασιακός και διπλωμάτης. «Το μέλλον είναι η νεολαία. Γι’ αυτό εξοργιστείτε. Εξεγερθείτε», φωνάζει από τα αμφιθέατρα. Σήμερα δημοσιεύουμε συνέντευξη που έδωσε στο περιοδικό «YO» (Youth Opinion), όπου δεν δίνει συμβουλές στους νέους αλλά εκφράζει τις ελπίδες του να αντισταθούν στις κυβερνητικές πολιτικές που υποκινούνται από οικονομικά συμφέροντα και ν’ ανατρέψουν αυτόν τον κόσμο.



Ποια είναι τα προβλήματα με τα οποία έρχεται αντιμέτωπη η νεολαία σήμερα;

Ο σημερινός κόσμος είναι γεμάτος κινδύνους για τη νεολαία. Οι αμφισβητήσεις των δικαιωμάτων είναι πολύ πιο δύσκολο να ανιχνευτούν πια. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, τότε που ανήκα κι εγώ στη νεολαία, βρισκόμασταν αντιμέτωποι μ’ έναν ορατό εχθρό. Και η επόμενη γενιά είχε να αντιμετωπίσει ορατές αμφισβητήσεις: άρση του αποικιακού καθεστώτος, ολοκληρωτισμός, απαρτχάιντ… Σήμερα ζούμε σ’ έναν κόσμο, όπου η βία είναι ακόμα παρούσα. Πρέπει, όμως, να λάβουμε υπόψη την απειλή του καπιταλισμού όπως αυτός εφαρμόζεται σήμερα. Η νεολαία πρέπει να αντιληφθεί την αναγκαιότητα που υπάρχει ν’ αντισταθεί ενάντια στη φτώχεια, την εκμετάλλευση και την περιφρόνηση των εργαζομένων από τους έχοντες. Τέλος, υπάρχει μία ακόμα αμφισβήτηση: η επιδείνωση του πλανήτη μας. Αν δεν λάβουμε δραστικά μέτρα, σε 50 χρόνια μπορεί να μην είναι βιώσιμος για τον άνθρωπο.


Ποιες είναι οι συνέπειες των προβλημάτων της νεολαίας;

Οι κυβερνήσεις προσπαθούν να επιβάλουν ορισμένες συμπεριφορές, που είναι μάλιστα αντίθετες με τις Διακηρύξεις και τις Συνθήκες των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Συγκεκριμένα φυλετικές, θρησκευτικές ή φτωχές μειονότητες παραμελούνται από την κυβέρνηση στο όνομα της εθνικής ασφάλειας. Αυτή είναι απαράδεκτη συμπεριφορά απέναντι στη νεολαία που έχει γαλουχηθεί με τη Διακήρυξη Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Κρύβουν πολλούς κινδύνους οι επιλογές που κάνουν οι κυβερνήσεις προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία ή να έχουν προνομιούχες σχέσεις με τους κεφαλαιοκράτες.


Θεωρείτε απαραίτητη τη δημιουργία Χάρτας Δικαιωμάτων Νεολαίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο;

Από το 1989 έχει ψηφιστεί η Συνθήκη Προστασίας Δικαιωμάτων του Παιδιού, ωστόσο δεν υπάρχει καμία για τη νεολαία. Η προστασία της νεολαίας πρέπει να κατοχυρωθεί από τα κράτη και τους διεθνείς οργανισμούς. Το ερώτημα είναι τι θα περιλαμβάνει. Σήμερα η πλειοψηφία των νέων σπουδάζει. Ωστόσο, οι κυβερνήσεις αμελούν ότι παιδεία δεν σημαίνει απλώς μετάδοση της γνώσης, αλλά και της ηθικής και των κοινωνικών αξιών.


Είναι απαραίτητη η εξασφάλιση της δυνατότητας των νέων για μια ανεξάρτητη ζωή;

Έχουμε την πολιτική ευθύνη να εξασφαλίσουμε τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που θα επιτρέπουν την υλική ανεξαρτησία των νέων. Οι μακροχρόνιες σπουδές και η υψηλή ανεργία των νέων, ωστόσο, αποτελούν εμπόδιο. Οι κυβερνήσεις παραμένουν αδιάφορες στα αιτήματα των φοιτητικών συλλόγων και των νεολαιίστικων οργανώσεων.



Θεωρείτε ότι δίνεται χώρος συμμετοχής στη νεολαία στα κέντρα λήψης αποφάσεων σ’ εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο;

Η αποπολιτικοποίηση της νεολαίας σήμερα είναι ένα τεράστιο σφάλμα. Οι νέοι δεν πρέπει να γυρίσουν την πλάτη στην πολιτική. Δεν πρέπει να πειστούν ότι η πολιτική είναι άχρηστη. Όποιος εμπλέκεται με την πολιτική -φοιτητικοί σύλλογοι ή κόμματα- δεν σημαίνει ότι ενδιαφέρεται για τα προσωπικά του συμφέροντα και ότι θα πρέπει να εγκαταλείψει το όραμά του για ένα καλύτερο μέλλον. Η ιστορία έχει δείξει ότι οι πιο κρίσιμες πολιτικές περίοδοι ήταν εκείνες που οι νέοι και νέες αναλάμβαναν σημαντικές ευθύνες. Μόνο η νεολαία μπορεί να φέρει την ελπίδα. Οι νέοι άνθρωποι που αγωνίζονται σήμερα θα αποτελέσουν τα καλύτερα στοιχεία της αυριανής κοινωνίας.


Γιατί να εμπλακούν οι νέοι με την πολιτική;

Η γενιά μου έμαθε τη λέξη «αντίσταση», λόγω της κατοχής. Πιστεύω ότι η λέξη αυτή έχει την ίδια αξία και για τη σημερινή νεολαία. Η μεγαλύτερη νίκη, που μπορεί να πετύχει, είναι να μάθει να αγωνίζεται ενάντια σ’ ό,τι την προσβάλλει και να μάθει να οργανώνεται και να αντιστέκεται. Θα πρέπει, επίσης, να μάθουν τη διαφορά του νόμου και της νομιμότητας. Πολλές φορές ο νόμος κρύβει μέσα του οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα. Η ανυπακοή σε αυτούς τους νόμους μπορεί να έχει την αστική νομιμότητα. Η νεολαία σήμερα έχει ένα ισχυρό εργαλείο, που εμείς δεν είχαμε: το διαδίκτυο, που διευκολύνει την οργάνωση εθνικών, ευρωπαϊκών και παγκόσμιων δικτύων αντίστασης.


Ποια η διαφορά της συμμετοχής της σημερινής νεολαίας στη πολιτική ζωή, με τη δική σας γενιά;

Μέχρι τα 20 μας δεν είχαμε καμία πολιτική συμμετοχή, πέρα των μαχών που δίναμε στο δρόμο, οι αριστεροί απέναντι στους δεξιούς. Η κατανόηση των πολιτικών προβλημάτων σήμερα γίνεται σε πιο μικρή ηλικία και αυτό είναι κάτι ελπιδοφόρο, γιατί έτσι η νεολαία μπορεί να καταφέρει περισσότερες ανατροπές. Όποτε μιλάω σε αμφιθέατρα, λέω στους φοιτητές: «Το πρώτο που πρέπει να καταλάβετε είναι τι σας εξεγείρει. Τι βρίσκετε δυσβάσταχτο στη ζωή σας, τη ζωή των φίλων σας, της οικογένειάς σας και των συνανθρώπων σας». Εκεί θα βρουν τις πρώτες πηγές για τα προβλήματα των πολιτών. Οι νέοι έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι από κάποια ηλικία και μετά. Ωστόσο είναι πολύ σημαντικό να συνειδητοποιήσουν όσο πιο νωρίς γίνεται την αναγκαιότητα της πολιτικοποίησής τους.


Ποιοι είναι οι μεγαλύτεροι φόβοι σας για το μέλλον;

Αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι η οικολογική καταστροφή. Ωστόσο δεν υποτιμώ την αναγκαιότητα αποδοχής των πολυπολιτισμικών κοινωνιών. Οι νέοι άνθρωποι πρέπει να μάθουν να συνυπάρχουν με όλους.


Ποιες είναι οι μεγαλύτερες ελπίδες σας;


Υπάρχει ελπίδα για το μέλλον, σήμερα που έχουμε τη γνώση για την εξέλιξη του ανθρώπου και για τη δημιουργία των ιδεών… Έτσι μπορούμε να χτίσουμε έναν περισσότερο αρμονικό κόσμο. Η αναζήτηση της αρμονίας μπορεί να βρεθεί στη νεολαία που είναι άγρυπνος φρουρός των δικαιωμάτων.


Τι μήνυμα στέλνετε στους νέους ανθρώπους;

Εξοργιστείτε! Εξεγερθείτε!

Μετάφραση - απόδοση από τα αγγλικά και τα γαλλικά: Ιωάννα Δρόσου



Ν’ αμφισβητήσουμε τη νομιμότητα της κυβέρνησης

Τον προηγούμενο μήνα κυκλοφόρησε το μόλις 32 σελίδων βιβλίο του Στεφάν Εσέλ, με τον τίτλο «Εξοργιστείτε», το οποίο έγινε ανάρπαστο. «Είμαι 93 χρονών. Το μέλλον μου δεν φαντάζει μακρύ. Η κινητήριος δύναμη της αντίστασης είναι η αγανάκτηση. Ψάξτε και θα βρείτε: την τεράστια απόσταση που χωρίζει τους πολύ φτωχούς με τους πολύ πλούσιους, τις διακρίσεις απέναντι στους μετανάστες χωρίς χαρτιά και τους Ρομά, την άθλια κατάσταση του πλανήτη, τη δικτατορία των χρηματοπιστωτικών αγορών», δηλώνει σε συνέντευξή του ο Στεφάν Εσέλ, στο εβδομαδιαίο γαλλικό περιοδικό «Ο πολίτης». Ο Στεφάν Εσέλ οραματίζεται «μια κοινωνία για την οποία θα είμαστε περήφανοι, όπου δεν θα θίγονται οι συντάξεις, οι κατακτήσεις της Κοινωνικής Ασφάλισης, όπου τα ΜΜΕ θα είναι στην υπηρεσία των αδυνάτων». «Πρέπει να πάψουμε να είμαστε απαθείς» συμπληρώνει ο Εσέλ «Το συναίσθημα που επικρατεί σήμερα είναι ότι “δεν υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε” επειδή τα πράγματα δεν αλλάζουν και επειδή οι πολιτικές αποφάσεις παίρνονται από τους έχοντες. Το χειρότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να νίψουμε τας χείρας μας. Όπως λέει και ο Σατρ “ο αδιάφορος άνθρωπος δεν είναι άνθρωπος”. Πρέπει να γίνουμε υπεύθυνοι πολίτες. Όταν λέμε “δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα” παραιτούμαστε, μας αφαιρούμε το νόημα της ύπαρξής μας». Τέλος, ο Εσέλ υπογραμμίζει τη διαφορά του νόμου με τη νομιμότητα: «Η νομιμότητα των αξιών είναι πολύ πιο σημαντική από τους νόμους του κράτους. Έχουμε το καθήκον, ως πολίτες, να αμφισβητήσουμε τη νομιμότητα της κυβέρνησης. Οφείλουμε να σεβόμαστε τη δημοκρατία, όταν, όμως, κάτι είναι νόμιμο αλλά χωρίς νομιμότητα, πρέπει να διαμαρτυρόμαστε, να αντιστεκόμαστε και να δείχνουμε ανυπακοή».

http://www.epohi.gr/portal/theoria/8475-%CE%A3%CE%A5%CE%9D%CE%95%CE%9D%CE%A4%CE%95%CE%A5%CE%9E%CE%97-%CE%9C%CE%95-%CE%A4%CE%9F%CE%9D-%CE%91%CE%9D%CE%A4%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%91%CE%A3%CE%99%CE%91%CE%9A%CE%9F-%CE%A3%CE%A4%CE%95%CE%A6%CE%91%CE%9D-%CE%95%CE%A3%CE%95%CE%9B

Συνέντευξη του Γ. Παπανικολάου γονέα ενός εκ των παιδιών που διώκονται με τον τρομονόμο στην Λάρισα

Συνέντευξη του Γ. Παπανικολάου γονέα ενός εκ των παιδιών που διώκονται με τον τρομονόμο στην Λάρισα, μετά τις διαδηλώσεις του Δεκέμβρη του 2008 για τον θάνατο του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από πυρά αστυνομικού. Υπενθυμίζεται ότι η δίκη των ανήλικων είναι στις 9 Δεκέμβρη στο Τριμελές Δικαστήριο Ανηλίκων της Λάρισας.

1.Πόσο χρονών ήταν η κόρη σας όταν συμμετείχε στις διαδηλώσεις του 2008 στην Λάρισα;

Ηταν σε κάποια πολιτική ή άλλη οργάνωση ή συλλογικότητα;
Η κόρη μου ήταν 15 χρονών το Δεκ του 2008. Απ ότι γνωρίζω και λέει και η ίδια δεν συμμετείχε σε κάποια πολιτική οργάνωση, αλλά αυθόρμητα πήρε μέρος στις διαδηλώσεις που έγιναν απ τους μαθητές στην πόλη μας για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου (πρωϊνή διαδήλωση την ημέρα της σύλληψής της).

2. Μπορείτε να μου περιγράψετε πως συνελήφθη και έπειτα κατηγορήθηκε η κόρη σας; Ποιά είναι η εξέλιξη από τότε έως σήμερα;

Από το σπίτι έφυγε στις 8 μμ για να βρει τους φίλους της. Τη συνέλαβαν στις 10.45 μμ. Σύμφωνα με τις περιγραφές τις δικές της και του μάρτυρα/καθηγητή που είδε τη σύλληψή της, ήταν με τους φίλους της στην κεντρική πλατεία της πόλης και λόγω των δακρυγόνων και των επεισοδίων, αποφάσισε να επιστρέψει στο σπίτι. Την ώρα που χώρισε απ τους φίλους της, έπεσαν πάνω της 4 αστυνομικοί με πολιτικά, την έριξαν σε ένα παγκάκι και βρίζοντάς τη χυδαία, τη συνέλαβαν. Τις βρισιές τις άκουσε ο καθηγητής από απόσταση 100-150 μέτρων που παρακολουθούσε την σκηνή. Ο μάρτυρας αστυνομικός ισχυρίζεται ότι την είδε να πετάει πέτρες στους αστυνομικούς και στο δικαστικό μέγαρο.

3.Πως αντιμετώπισε η κοινωνία της Λάρισας τα γεγονότα;

Στη Λάρισα τις μέρες των γεγονότων, όπως αναφέρει ο δημοσιογράφος Άρης Ψύχας στην τοπική εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, την ανησυχία και τον φόβο ενέτειναν φήμες που παρουσιάζονταν σαν «έγκυρες» και «αξιόπιστες» πληροφορίες, για πρόκληση επεισοδίων από ομάδες μεταφερόμενων νεαρών από άλλες πόλεις. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, οι έμποροι- με την προτροπή του Δημάρχου και του προέδρου του Εμπορικού Συλλόγου της πόλης- να βγουν στους δρόμους «για να διαφυλάξουν την πόλη και τις περιουσίες τους», αντικαθιστώντας τις αστυνομικές δυνάμεις. Αυτό προκάλεσε την κατάθεση ερώτησης στη βουλή από 6 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ για τη διερεύνηση του ποιοι και γιατί διέρρεαν αυτές τις φήμες.
Θέλω να επισημάνω ότι οι καταθέσεις των αστυνομικών κινούνται σ ένα βασικό μοτίβο, που επαναλαμβάνεται αυτούσια από όλους, τουλάχιστον όσον αφορά την περιγραφή του πως ξεκίνησε η διαδήλωση την ημέρα της σύλληψης της κόρης μου και διαφέρει όσο η αλήθεια από το ψέμα, από την περιγραφή του δημοσιογράφου Άρη Ψύχα, που δημοσιεύτηκε την άλλη μέρα στην τοπική εφημερίδα και με την οποία συμφωνεί και άλλος δημοσιογράφος που ήταν παρών, καθώς και συμπολίτες που πήραν μέρος στη διαδήλωση. Συγκεκριμένα, οι αστυνομικοί λένε πως στις 6.30 μμ ξεκίνησαν από την πλατεία Ταχυδρομείου 700 άτομα, που όλοι φορούσαν κουκούλες και οι περισσότεροι έφεραν σακίδια στην πλάτη τους με βόμβες μολότοφ μέσα σ αυτές. Ο δημοσιογράφος αντίθετα μιλά για 2000-2500 διαδηλωτές, που κανένας τους δεν φορούσε κουκούλα, τουλάχιστον στην αρχή. Στην πορεία ξεπεταγόντουσαν απ τη διαδήλωση νεαροί και προέβαιναν σε ζημιές στις τράπεζες. Στο τέλος ξεχώρισαν 200-250 άτομα, οι οποίοι συνέχισαν τις καταστροφές. Το περίεργο είναι ότι σ όλη την πορεία των ερευνών μέχρι σήμερα, δεν κλήθηκε καν να καταθέσει ο δημοσιογράφος και οι εισαγγελείς δέχτηκαν μόνο τις καταθέσεις των αστυνομικών. Κατά την άποψή μου αυτό δείχνει πως δεν υπήρξε καμιά βούληση για την αντικειμενική διερεύνηση της υπόθεσης.
Nα λάβετε επίσης υπόψη ότι κρατούσαν τα παιδιά όλη τη νύχτα, χωρίς να ειδοποιούν τους γονείς τους και τα έβαλαν να υπογράψουν ότι τα ενημέρωσαν για τα δικαιώματά τους –ιδίως ότι δικαιούνται να παρίστανται μετά συνηγόρου λέει το χαρτί- και αυτά υπέγραψαν λέει, ότι δεν επιθυμούν να κάνουν χρήση των δικαιωμάτων τους. Και αυτό το χαρτί το διάβασαν λογικοί άνθρωποι και παρέμειναν απαθείς; Πόσο πρέπει να υποτιμήσουν ακόμη τη νοημοσύνη μας;

4. Ποία είναι η στάση της αστυνομίας σε διαδηλώσεις και πορείες που πραγματοποιούνται στην Λάρισα;

Νομίζω πως τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008, διαφέρουν ουσιαστικά από κάθε άλλη χρονική περίοδο στην πόλη μας. Τις ημέρες εκείνες υπήρξε ένα κλίμα τρομοκρατίας από την αστυνομία (αθρόες συλλήψεις και προσαγωγές νεολαίων). Είναι χαρακτηριστικό πως έγινε καταγγελία στο δημοτικό συμβούλιο και από τον πρόεδρο του ΤΕΕ που πρόσκειται στην παράταξη της ΝΔ, για προσαγωγή και κακοποίηση των παιδιών γνωστών του προσώπων.

5. Γιατί θεωρείτε ότι ενώ εκείνο το διάστημα υπήρχαν διαδηλώσεις σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, στην Λάρισα έγιναν τόσες πολλές συλλήψεις και στήθηκε κατηγορητήριο; Ποιος παράγοντας δημιούργησε αυτή την ιδιομορφία στην Λάρισα;

Δεν μπορώ να ξέρω πως σκέφτηκαν κάποιοι, αλλά είμαι σίγουρος ότι επιλέχθηκε η Λάρισα για την πειραματική «εφαρμογή» του τρομονόμου σε διαδηλωτές ή πολίτες που τυχαίνει να βρίσκονται σ έναν χώρο, με αφορμή τα γεγονότα του Δεκέμβρη, με σκοπό την τρομοκράτηση των πολιτών. Ο γελοίος και αναιδής τρόπος που επιμένουν να τον «εφαρμόζουν» σε ανήλικα παιδιά, το επιβεβαιώνει. Αλλά μια επιπλέον επιβεβαίωση ήρθε τις τελευταίες μέρες που μάθαμε ότι λαθραία το καλοκαίρι άλλαξαν τον τρομονόμο προς το χειρότερο, ώστε να μπορούν να κατηγορηθούν σαν τρομοκράτες, πολίτες, για τη συνδικαλιστική και πολιτική τους δράση, ενόψη και της γενικής πεποίθησης ότι ο κόσμος θ αντιδράσει στην επίθεση που δέχεται σήμερα στο βιωτικό του επίπεδο, στα εργασιακά και δημοκρατικά του δικαιώματα.

6.Θα ενθαρρύνατε την κόρη σας να συμμετάσχει ξανά σε διαδηλώσεις και ίσως και σε κάποια πολιτική οργάνωση η συλλογικότητα;

Εγώ εκείνο που μπορώ να κάνω και προσπαθώ, είναι να δείξω στις κόρες μου σε τι κόσμο ζούμε και να τις προβληματίσω να σκεφτούν για το πώς μπορεί να καλυτερέψει-ουσιαστικά- αυτός. Τις αποφάσεις θα τις πάρουν μόνες τους.

7. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο είδα ότι έχει δημιουργηθεί μια πρωτοβουλία αλληλεγγύης στην Λάρισα ( http://protobouliapoliton.blogspot.com/ ) . Τι σχέση έχετε μαζί της; Σε τι δράσεις έχει προχωρήσει;

Η πρωτοβουλία αυτή είναι μια από τις κινήσεις που δημιουργήθηκαν εκείνη την περίοδο στη Λάρισα. Έγινε μάλιστα προσπάθεια να συντονιστούν οι δράσεις τους και αυτό είχε αποτελέσματα. Ένας αριθμός γονέων συλληφθέντων συμμετείχαμε σ αυτές. Πραγματοποιήθηκαν πολλές δράσεις εκείνη την περίοδο, όπως πορείες, συζητήσεις, ψηφίσματα, συλλογή υπογραφών κ.ά. Έχει δημιουργηθεί θετικό έδαφος για νέες δράσεις το επόμενο διάστημα.

8. Γιατί πιστεύετε ότι το κράτος αντιμετωπίζει με τέτοιο τρόπο πολίτες της χώρας;

Σήμερα είναι φανερό στην τεράστια πλειοψηφία των Ελλήνων, ότι το ελληνικό κράτος έχει διαβρωθεί στους βασικούς θεσμούς του, όπως στη δικαιοσύνη, για να μην αναφέρουμε την αστυνομία, σε σημείο που να μην διασφαλίζει ούτε ένα στοιχειώδες κράτος δικαίου στους πολίτες. Αυτό πρέπει ν αλλάξει. Το απαιτούν σήμερα οι συνθήκες, αλλιώς η χώρα μας οδηγείται σε τραγικά αδιέξοδα. Πιστεύω ότι δημιουργούνται συγχρόνως και οι συνθήκες για τη συνειδητοποίηση της ανάγκης των αλλαγών και από τους πολίτες. Το διαβρωμένο καθεστώς αντιδρά, αλλά η ανάγκη αλλαγών ομολογείται πλέον απ όλους (θυμηθείτε τις δηλώσεις παραγόντων μετά το Δεκέμβρη του 2008). Το ουσιώδες αυτής της αλλαγής για μένα είναι ο πολίτης ν αποκτήσει συνείδηση των δικαιωμάτων του και της δυνατότητας και ικανότητας να τα υπερασπιστεί

Της Κατερίνας Μπακιρτζή

alterthess