Greek Riot 28/6 General Strike

Σύνταγμα - Απεργία 28-29/6 Live

Ενημέρωση από Πάτρα - Κατάληψη του εργατικού κέντρου

 Η πορεία ενάντια στα σχέδια των καπιταλιστών τέλειωσε πριν από λίγο. Επικράτησε έντονος παλμός με τύμπανα και αντικαπιταλιστικά συνθήματα.

 Κατά τη διάρκεια της πορείας ο κόσμος που συμμετείχε στα μπλοκ Περάσμα και Εργαλειοφόρος ανάγκασε την ξεπουλημένη εδώ και χρόνια ηγεσία του εργατικού κέντρου να πορευθεί τελευταία όπως και της αξίζει. 

Η πορεία τελείωσε συμβολικά στην πλατεία Γεωργίου λόγω της λαϊκής συνέλευσης, όμως τα δυο προαναφερθείσα μπλοκ όπως και κόσμος ατομικά προχώρησαν προς την πλατεία Όλγας και στο κλειδωμένο εργατικό κέντρο οπού και έκαναν κατάληψη. 

Στις 16:00 θα ακολουθήσει συνέλευση, όπου και θα συζητηθούν περαιτέρω δράσεις, στο κατειλημμένο κτήριο των εργατών .. πλέον.

Όσων αφορά αυτούς που δεν συμμετείχαν στη πορεία και στην απεργία στην Πάτρα, και είναι δυστυχώς πολλοί, οι Ευκαιρίες ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ Η Τώρα Η Ποτέ.

ΌΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΤΟ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΈΝΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΑΤΡΑΣ

φώτο από το ανοιχτό στους εργάτες εργατικό κέντρο 

Κάλεσμα του σωματείου εργατοτεχνιτών και υπαλλήλων "Η Γαλαρια" για την Απεργία 28/29-6

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΤΟΤΕΧΝΙΤΩΝ ΚΑΙ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΟΥ ΕΛΕΥΣΙΝΑ-ΚΟΡΙΝΘΟΣ-ΠΑΤΡΑ-ΠΥΡΓΟΣ-ΤΣΑΚΩΝΑ «Η ΓΑΛΑΡΙΑ»

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!
ΟΛΟΙ ΣΤΗ 48ωρη ΑΠΕΡΓΙΑ, ΤΡΙΤΗ 28 & ΤΕΤΑΡΤΗ 29 ΙΟΥΝΗ

ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΣΗ-ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΨΗΦΙΣΤΕΙ ΤΟ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ

Η συγκλονιστική καθημερινή κινητοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων, ανέργων, νέων, συνταξιούχων στο Σύνταγμα και σε δεκάδες κεντρικές πλατείες πόλεων σε όλη την Ελλάδα αποδεικνύει ότι το αίτημα είναι πάνδημο, «Να φύγουν!» η κυβέρνηση της ΕΕ, του ΔΝΤ και του κεφαλαίου, να πάρουν πίσω το Μνημόνιο, να μην περάσει το «Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα», να μπει φραγμός στη λεηλασία της δημόσιας περιουσίας των μισθών και των συντάξεων. Το αντεργατικό – αντιλαϊκό μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ.

Η 48ΩΡΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ που θα πλημμυρίσει το Σύνταγμα, η περικύκλωση και ο αποκλεισμός της Βουλής, ο λαός που θα κατέβει στους δρόμους και στις πλατείες όλης της χώρας, ΜΠΟΡΟΥΝ να το αποτρέψουν και να ανατρέψουν συνολικά αυτές τις βάρβαρες πολιτικές.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ γαντζωμένη στην εξουσία, αντιμέτωπη με την οργή των εργαζομένων, επιμένει στην άθλια, επικίνδυνη αντεργατική-αντιλαϊκή της πολιτική.

Αλλά ούτε ο αυταρχισμός, η αστυνομική βία και τα χημικά που χρησιμοποιεί, ούτε τα ψεύτικα διλήμματα για μνημόνια ή χρεοκοπία μπορούν να αποπροσανατολίσουν κανέναν πια.

Η πολιτική της κυβέρνησης, της ΕΕ, ΔΝΤ, τα Μνημόνια και το Μεσοπρόθεσμο χρεοκοπούν τους εργαζόμενους, την οικονομία και την κοινωνία, δεν θα τους αφήσουμε.

Στην Απεργία 28 και 29 Ιούνη είμαστε όλοι απεργοί, κανένας εργαζόμενος στη δουλειά.
Έχουμε την δύναμη! τα σχέδιά τους θα ανατραπούν από την λαϊκή οργή που θα πλημμυρίσει τις πλατείες. Συνεχίζουμε τον αγώνα μας ειρηνικά, μαζικά, ενωτικά, κάθε ημέρα στο Σύνταγμα και σε όλες τις πλατείες.

Όλοι στην 48ωρη Γενική Απεργία- όλοι στους δρόμους και στις πλατείες. Περικύκλωση-Αποκλεισμός της Βουλής.

ΤΡΙΤΗ 28 ΙΟΥΝΗ 10.30 π.μ. ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ E.K. ΠΑΤΡΑΣ

ΤΕΤΑΡΤΗ 29 Ιουνίου όλοι στα απεργιακά μπλόκα στο Σύνταγμα ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ-ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ-ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ

http://denplirono.wordpress.com/2011/06/27/%CF%83%CF%89%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%BF-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%B9%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%85%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BB/

Σιάτλ Γενική Απεργία 1919 - Κατάληψη και οργάνωση της πόλης από τους απεργούς

Στις ΗΠΑ, το 1919 έμεινε γνωστό ως η «μεγάλη κόκκινη χρονιά» της Αμερικής. Κάπου 4,2 εκατομμύρια εργάτες κατέβηκαν σε απεργία ενάντια στις άθλιες συνθήκες δουλειάς, το αυξανόμενο κόστος ζωής, την προσπάθεια των αφεντικών να μειώσουν τους μισθούς και να πάρουν πίσω όλες τις κατακτήσεις που είχε κερδίσει το εργατικό κίνημα κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η πιο δυναμική εμφάνιση της ριζοσπαστικοποίησης των εργατών έγινε στην πόλη του Σιάτλ. Εκεί, το Φλεβάρη του 1919 έγινε η μεγαλύτερη Γενική Απεργία στην ιστορία των ΗΠΑ και για λίγες μέρες οι εργάτες πήραν τον έλεγχο της πόλης στα χέρια τους.

Οι παμφλέτες της Ρώσικης Επανάστασης κυκλοφορούσαν κατά χιλιάδες ανάμεσα στους εργάτες του Σιάτλ για καιρό πριν την Γενική Απεργία. Ενας δημοσιογράφος περιέγραφε χαρακτηριστικά: «Μπορούσες να δεις αυτές τις μικρές παμφλέτες παντού, στα λεωφορεία, στα φέρυ-μπωτ, τις διάβαζαν οι εργάτες των ναυπηγείων καθώς πηγαίνουν για δουλειά. Οι επιχειρηματίες του Σιάτλ σχολίαζαν το φαινόμενο με πικρία. Ηταν ξεκάθαρο σε όλους ότι αυτοί οι εργάτες μελετούσαν συνειδητά και ενεργητικά πώς θα οργανώσουν τον ερχομό τους στην εξουσία».

Η βιομηχανική ανάπτυξη του Σιάτλ κατά τη διάρκεια του Πολέμου, είχε συνοδευτεί από αύξηση του συνδικαλισμού. Οι συνδικαλισμένοι εργάτες είχαν ανέλθει από 15 χιλιάδες το 1915 στους 60 χιλιάδες μέχρι το τέλος του 1918. Επίσημα τα συνδικάτα του Σιάτλ ανήκαν στην AFL, τη Συνομοσπονδία των εργατών όλης της χώρας που αποτελούνταν από σωματεία ειδικευμένων εργατών και μαστόρων. Οι ιδέες όμως και η δράση τους ήταν τελείως διαφορετικά από την AFL που κυριαρχούνταν από συντηρητικές-συμβιβαστικές ηγεσίες. Ενας συντάκτης του Αρχείου των συνδικάτων, «μετριοπαθής» συνδικαλιστής ο ίδιος, έλεγε: «Πιστεύω ότι το 95% από εμάς συμφωνούν ότι οι εργάτες πρέπει να ελέγχουν τα εργοστάσια. Σχεδόν όλοι συμφωνούμε σε αυτό αλλά διαφωνούμε στη μέθοδο για να γίνει».

Στο κέντρο του εργατικού κινήματος ήταν οι 35.000 συνδικαλισμένοι εργάτες στα ναυπηγεία. Δυο βδομάδες μετά την ειρηνευτική συνθήκη που σήμανε τη λήξη του Πολέμου, τα συνδικάτα των ναυπηγείων αποφάσισαν να προτείνουν αυξήσεις στους μισθούς των ανειδίκευτων εργατών. Οι ιδιοκτήτες των ναυπηγείων όχι μόνο απέρριψαν το αίτημα, αλλά και προσπάθησαν να διασπάσουν τον αγώνα, προτείνοντας αυξήσεις μόνο στους ειδικευμένους εργαζόμενους. Οι τελευταίοι αρνήθηκαν τη δωροδοκία. Στις 21 Γενάρη του 1919, και οι 35.000 εργάτες των ναυπηγείων κατέβηκαν σε απεργία.

Ο επικεφαλής της κυβερνητικής επιτροπής που διοικούσε τα ναυπηγεία έστειλε στους ιδιοκτήτες τηλεγράφημα να μην δεχτούν τις αυξήσεις στους μισθούς και απείλησε με διακοπή όλων των συμβολαίων που είχαν υπογραφτεί με την κυβέρνηση. Οι εργάτες απευθύνθηκαν στο Εργατικό Κέντρο του Σιάτλ προτείνοντάς του να κηρύξει γενική απεργία.

Αρχικά τα αφεντικά γέλασαν με την απόφαση της γενικής απεργίας. Η εφημερίδα Tάιμς του Σιάτλ έγραψε ειρωνικά: «Μία γενική απεργία που θα στρέφεται ενάντια σε τι; Στην κυβέρνηση των ΗΠΑ; Ανοησίες! Ούτε το 15% των εργαζόμενων δεν πρόκειται να σκεφτεί μια τέτοια πρόταση». Κι όμως, σε μια ημέρα, 8 τοπικά σωματεία αποφάσισαν να συμμετέχουν στην απεργία. Μέσα σε δυο εβδομάδες, 110 σωματεία υιοθέτησαν την πρόταση με μεγάλες πλειοψηφίες.

Όταν η απεργία ξεκίνησε στις 6 Φλεβάρη του 1919, πάνω από 100 χιλιάδες εργάτες, σε μια πόλη 250.000 κατοίκων, βγήκαν στον αγώνα. Όχι μόνο οι 60.000 εργάτες της AFL, οι 3.500 εργάτες των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου (IWW) -του επαναστατικού συνδικάτου που οργάνωνε όλους τους εργάτες- ή τα χωριστά τοπικά σωματεία των εργατών γιαπωνέζικης καταγωγής, αλλά και οι 40.000 ασυνδικάλιστοι εργάτες της πόλης δεν πήγαν για δουλειά.

Απεργιακή Επιτροπή

Με απόφαση του Εργατικού Κέντρου, την απεργία ανέλαβε να καθοδηγήσει μια Κεντρική Απεργιακή Επιτροπή. Την αποτελούσαν τρεις εκπρόσωποι από κάθε σωματείο που απεργούσε, όλοι εκλεγμένοι από τη βάση. Με τη σειρά της, η Κεντρική Απεργιακή Επιτροπή εξέλεξε μια 15μελή διοικούσα επιτροπή. Οι εργάτες δημιούργησαν έτσι μία άτυπη «παράλληλη» κυβέρνηση που κατάφερε με εντυπωσιακό τρόπο να οργανώσει κάθε πτυχή του αγώνα.

Οι οδηγοί των απορριμματοφόρων συμφώνησαν να μαζεύουν μόνο τα σκουπίδια που θα δημιουργούσαν πρόβλημα στη δημόσια υγεία. Οι εργάτες των πλυντηρίων οργάνωσαν ένα σχέδιο κρατώντας ένα μαγαζί-πλυντήριο ανοιχτό για τις ανάγκες των νοσοκομείων. Οι πυροσβέστες συμφώνησαν να συνεχίσουν τη δουλειά τους για τα επείγοντα περιστατικά. Όλα τα οχήματα που δούλευαν είχαν πινακίδα που έγραφε «Εχει εξαιρεθεί από την Κεντρική Απεργιακή Επιτροπή».

Οι οδηγοί των φορτηγών γάλακτος οργάνωσαν το δικό τους σύστημα διανομής. Εστησαν 35 αυτοσχέδιους σταθμούς γάλακτος σε διαφορετικές γειτονιές, αγόραζαν το γάλα από μικρά αγροκτήματα κοντά στην πόλη και το διένειμαν από εκεί σε όλο το Σιάτλ. Ακόμα πιο επιτυχημένο ήταν το σύστημα της σίτισης. Οι μάγειροι, οι σερβιτόροι και οι άλλοι εργαζόμενοι του κλάδου αγόραζαν τα τρόφιμα, μαγείρευαν σε κουζίνες εστιατορίων και κανόνιζαν τη μεταφορά του φαγητού σε 21 αίθουσες-εστιατόρια σε όλη τη πόλη. Αυτή η πραγματικά τεράστια επιχείρηση λειτουργούσε ομαλά από τη δεύτερη κιόλας ημέρα της απεργίας, σερβίροντας 30.000 γεύματα στους απεργούς και τις κοινότητες.

Οι απεργοί προνόησαν και για την ασφάλεια της πόλης. Δύο ημέρες πριν ξεκινήσει η απεργία, όλα τα μέλη των συνδικάτων που ήταν πρώην στρατιώτες μαζεύτηκαν και δημιούργησαν ένα σώμα επιφορτισμένο να εξασφαλίσει την ηρεμία στους δρόμους. Η «Εργατική Φρουρά Βετεράνων του Πολέμου», όπως ονομάστηκε, είχε μόνο τη πειθώ της ως μέσο, δεν κουβαλούσε όπλα. Σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, δεν έγινε ούτε μία σύλληψη που να σχετιζόταν με την απεργία. Ο ίδιος ο στρατιωτικός διοικητής του Σιάτλ ομολόγησε ότι στα 45 χρόνια της στρατιωτικής του εμπειρίας ποτέ άλλοτε δεν είδε μια πόλη τόσο ήσυχη και σε τάξη.

Το πέρασμα της πόλης στα χέρια των εργατών και μάλιστα με τον πιο ειρηνικό τρόπο, πανικόβαλε την άρχουσα τάξη. Η αρχική τους ειρωνεία για τη γενική απεργία έγινε τρόμος. Σύμφωνα με το δήμαρχο της πόλης: «Η δήθεν απεργία συμπαράστασης στους εργάτες των ναυπηγείων ήταν μια απόπειρα επανάστασης. Το ότι δεν υπήρξε καθόλου βία, δεν αλλάζει αυτό το γεγονός. Η πρόθεση, ανακοινωμένη είτε ανοιχτά είτε με υπονοούμενα, ήταν να ανατρέψει τον καπιταλισμό. Πρώτα εδώ, μετά παντού. Πράγματι, δεν υπήρξαν πυροβολισμοί, βόμβες, δολοφονίες. Η επανάσταση, επαναλαμβάνω, δεν χρειάζεται βία. Μια γενική απεργία, όπως μπήκε σε εφαρμογή στο Σιάτλ, αποτελεί από μόνη της όπλο της επανάστασης, πολύ πιο επικίνδυνη γιατί είναι σιωπηλή. Για να πετύχει χρειάζεται να παραλύσουν τα πάντα, να σταματήσει ολόκληρη η ζωή μιας κοινωνίας. Με άλλα λόγια η κυβέρνηση καταργείται και αυτός είναι ο σκοπός μιας επανάστασης».

Βλέποντας ότι τα στρατεύματα της Εθνοφρουράς που έδρευαν στην πόλη δεν ήταν αρκετά, οι αρχές ζήτησαν ενισχύσεις. Τη δεύτερη μόλις ημέρα της απεργίας, 7 Φλεβάρη, 950 ναύτες κατέφτασαν και στρατοπέδευσαν σε στρατηγικά σημεία του Σιάτλ. Ο δήμαρχος, που έβλεπε τον εαυτό του ως «σωτήρα από τον Μπολσεβικισμό», διέθεσε 600 αστυνομικούς και διόρισε 2.400 ειδικούς αστυνομικούς, οι περισσότεροι στρατολογημένοι φοιτητές από το Πανεπιστήμιο της πολιτείας της Ουάσιγκτον. Εχοντας οργανώσει τις δυνάμεις της αντεπίθεσης, έστειλε στην Απεργιακή Επιτροπή το τελεσίγραφο να λήξει η απεργία, διαφορετικά θα κήρυττε στρατιωτικό νόμο.

Κάτω από αυτή την απειλή, η διοικούσα επιτροπή αποφάσισε στις 8 Φλεβάρη με ψήφους 13 έναντι 1 να βάλει τέλος στην απεργία. Τα μέλη της Κεντρικής Απεργιακής Επιτροπής ήταν έτοιμα να συμφωνήσουν, όταν σε ένα διάλειμμα της συνεδρίασής τους συναντήθηκαν με εργαζόμενους της βάσης. Η αγανάκτηση που συνάντησαν από τους εργαζόμενους τους ανάγκασε να ψηφίσουν υπέρ της συνέχισης της απεργίας.

Η πίεση της βάσης δεν ήταν παρόλα αυτά αρκετά οργανωμένη για να εμποδίσει τους ηγέτες της AFL να απειλήσουν ακόμα και με διαγραφή των σωματείων και των συνδικαλιστών που δε θα υπάκουαν στην γραμμή τους για αναστολή της απεργίας. Στις 11 Φλεβάρη η Κεντρική Απεργιακή Επιτροπή αποφάσισε τη λήξη της απεργίας, σε μια συνεδρίαση στην οποία απαγορεύτηκε να ψηφίσουν οι εκπρόσωποι των εργατών στα ναυπηγεία.

Αμέσως μετά το τέλος της απεργίας, τα αφεντικά εξαπέλυσαν σκληρή επίθεση στο συνδικαλισμό με διώξεις πολλών πρωτεργατών της, ιδιαίτερα όσων ήταν μέλη των IWW. Οι εργάτες του Σιάτλ όμως, καταλαμβάνοντας μια ολόκληρη πόλη και λειτουργώντας την για λογαριασμό τους, έδειξαν τις δυνατότητες που έχει η εργατική τάξη να οργανώσει μια κοινωνία χωρίς αφεντικά. 90 χρόνια μετά, το παράδειγμά τους συνεχίζει να είναι επίκαιρο.

http://classwar.espiv.net/?p=697

Ο κύβος ερρίφθη όλοι στους δρόμους - Συγκέντρωση πορεία Πάτρα

Ο ΚΥΒΟΣ ΕΡΡΙΦΘΗ

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!

ΑΠΕΡΓΙΑ

Τρίτη 28 Ιούνη

Προσυγκέντρωση: 9:30 Παράρτημα

Πορεία: 10:30 Πλατεία Όλγας

Συγκέντρωση: 18:00 Πλατεία Όλγας

Συλλογικό εγχείρημα λόγου και δράσης “πέρασμα”

Συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά “ο εργαλειοφόρος”

Γενική απεργία 28 και 29 Ιουνίου όλοι στους δρόμους - Βίντεο

Εργατική συγκέντρωση και πορεία προς το Σύνταγμα στις 28 Ιούνη

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

28/29 ΙΟΥΝΗ

Εργατική συγκέντρωση και πορεία προς το Σύνταγμα στις 28 Ιούνη

10:30   Πολυτεχνείο

Η πρωτοβουλία για ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα των Εργατών καλεί σε μαζική συμμετοχή στην 48ωρη γενική απεργία στις 28 και 29 Ιούνη για να μην περάσει το νέο Μνημόνιο, να ανατραπεί η κυβέρνηση Παπανδρέου-Τρόικα.
Οι εργαζόμενοι, άνεργοι και συνταξιούχοι εργάτες μαζί και τα πλατιά λαϊκά στρώματα που σήμερα κατακλύζουν τις πλατείες και τους δρόμους όλης της χώρας δεν πρέπει να περιμένουν απολύτως τίποτα θετικό γι' αυτούς από την ανασχηματισμένη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Αμέσως μόλις έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης η κυβέρνηση Παπανδρέου-Βενιζέλου συμφώνησε με την Τρόικα ένα χωρίς προηγούμενο αντιλαϊκό πακέτο μέτρων : Τη μείωση αποδοχών όλου του λαού μέσω ενός μπαράζ φόρων και εισφορών, την ουσιαστική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.
Αυτό είναι το αντίτιμο που πρέπει να πληρώσει ο λαός για τη νέα συμφωνία με την Τρόικα, που περιλαμβάνει άλλο ένα δάνειο-μαμούθ από τις χώρες-μέλη της ευρωζώνης και το ΔΝΤ και την “εθελοντική” διακράτηση των ελληνικών κρατικών ομολόγων από τις τράπεζες.
Πρέπει να οργανώσουμε την ανεξάρτητη από τα αστικά κόμματα και την ξεπουλημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, διαρκή δράση της εργατικής τάξης -μια γενική πολιτική απεργία διαρκείας- για να μην περάσουν τα μέτρα κοινωνικού κανιβαλισμού, να ανατραπεί η κυβέρνηση της τρόικα και να ανοίξει ο δρόμος για μια επαναστατική εργατική διέξοδο από τον καπιταλισμό.
Σ' αυτήν την πάλη η πρωτοβουλία για ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα των Εργατών επιδιώκει να συσπειρώσει κάθε μαχόμενη πολιτική, συνδικαλιστική και διεκδικητική δύναμη του κινήματος πάνω σε ένα πρόγραμμα επαναστατική διεξόδου.

Όχι στο Μνημόνιο Νο2, στις μειώσεις μισθών-συντάξεων-επιδομάτων, στις ατομικές συμβάσεις εργασίας, στις απολύσεις και τις ιδιωτικοποιήσεις Λιγότερη δουλειά-δουλειά για όλους με μισθούς αξιοπρέπειας, πραγματικά δημόσια δωρεάν παιδεία, ασφάλιση και υγεία Κάτω η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και κάθε άλλη διάδοχη αστική κυβέρνηση, έξω η Τρόικα. Όχι στις εντολές της ΕΕ και του ΔΝΤ.
Οργάνωση της πάλης για την εξουσία των εργατικών συμβουλίων για:

 Διαγραφή του δημοσίου χρέους και των ιδιωτικών χρεών των εργαζόμενων, ανέργων και συνταξιούχων εργατών  Εθνικοποίηση των τραπεζών όλων των βασικών πυλώνων της οικονομίας και επαναθενικοποίηση όλων των ΔΕΚΟ χωρίς αποζημίωση, κάτω από εργατικό έλεγχο και διαχείριση
Πρωτοβουλία
για ένα ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΤΩΝ

Εργαζόμενοι από το Μετρό, τον ΟΣΕ, τον ΟΑΣΑ, το ΤΕΕ, το φάρμακο, τις ταχυμεταφορές, τα ΕΛΤΑ, την εκπαίδευση, τους μισθωτούς λογιστές ,την υγεία, το εμπόριο, άνεργοι.

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1311079

48ωρη Απεργία 28/29 Ιουνίου - Συγκεντρώσεις/Δράσεις - Ξάνθη

http://antigeitonies.blogspot.com/2011/06/48-28-29.html

Γενική Απεργία 28-29/6 2011 όλη η Ελλάδα στο Σύνταγμα

να μην αφήσουμε τον καπιταλισμό να πάρει τις ζωές μας στα χέρια του

48ωρη Απεργία 28/29 Ιουνίου - Συγκεντρώσεις ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ

Για τις 28 και 29 Ιουνίου προκήρυξαν 48ωρη απεργία ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, εν όψει της ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος και του εφαρμοστικού νόμου.

Την Τρίτη (28/6), στις 11 το πρωί, θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση και συλλαλητήριο στο Πεδίον του Άρεως, ενώ την Τετάρτη η συγκέντρωση έχει προγραμματιστεί στην πλατεία Κλαυθμώνος (7 μ.μ.).

Η ΓΣΕΕ ζητά την απόσυρση των μέτρων του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος, την απόρριψη της λιτότητας, της φτώχειας και της διεύρυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων, την ανάσχεση και ανατροπή του κλίματος των απολύσεων και διόγκωσης της ανεργίας, την επιβολή της εφαρμογής των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, της εργατικής νομοθεσίας και των εργασιακών δικαιωμάτων και την απόσυρση του προγράμματος των αποκρατικοποιήσεων.

«Ο δρόμος που ακολουθεί η κυβέρνηση και η τρόικα είναι καταστροφικός, για τους εργαζόμενους και την κοινωνία. Τα μνημόνια και τα μέτρα λιτότητας θα διαδέχονται το ένα το άλλο και θα οδηγούν στη φτώχεια και την εξαθλίωση τους εργαζόμενους και ολόκληρη την κοινωνία. Οι εργαζόμενοι με τον αγώνα μας, η κοινωνία με τα μαζικά συλλαλητήρια και τη δράση της, μπορούμε να σταματήσουμε αυτή την πορεία. Να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στη ζωή, για μας, για τους συνταξιούχους αλλά ιδιαίτερα για τους νέους, για την ίδια τη χώρα. Να εμποδίσουμε την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου και των νέων αντιλαϊκών μέτρων» τονίζει σε ανακοίνωσή της η ΑΔΕΔΥ.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4636967

Αγώνας για να κρατηθεί η δημόσια περιουσία της ΔΕΗ στην κυριαρχία του δημοσίου

Οι εργαζόμενοι θα βρούν απέναντί τους το σύνολο των ΜΜΕ των εφοπληστών-εργολάβων που θελουν το φιλέτο της ΔΕΗ. Επίσης το κατοχικό μπλοκ εξουσίας ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ και ΝΔ και ένα μέρος της ίδιας της κοινωνίας που θα ακολουθήσει τις αντιδραστικές τσιριδες των προηγούμενων....

Από την Δευτέρα 20 Ιουνίου οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ αποφάσισαν 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες. Να σταθούμε δίπλα τους.

Ο αγώνας τους είναι αγώνας για να κρατηθεί η δημόσια περιουσία της ΔΕΗ στην κυριαρχία του δημοσίου.

Το αντίθετο θα σημάνει όχι μόνο το τέλος της δημόσιας λειτουργίας της ΔΕΗ που θα περάσει στα χέρια των “ιδιωτών”, αλλά και ενός τεράστιου κεφαλαίου εκμετάλλευσης ζωτικών φυσικών πόρων όπως ποτάμια, λίμνες κλπ που  ανήκουν σε όλους αλλά και σε όλες τις επόμενες γενιές..

Ο αγώνας τους είναι αγώνας όλων.

Να μην αφήσουμε τα παράσιτα των "ιδιωτών" να λεηλατήσουν και αυτό το πολαπλά ωφέλιμο κοινωνικό κεφάλαιο και να το μετατρέψουν σε εργαλείο κερδών για αυτούς και απάνθρωπης εκμετάλλευσης για ολους εμάς.

dakrygono

H Aίγυπτος συνεχίζει να ζει στο ρυθμό της επανάστασης

Μόνο τον τελευταίο τετράμηνο πάνω από 500 απεργίες έχουν πραγματοποιηθεί. Η πιο δυναμική είναι αυτή που συνεχίζεται για έβδομη μέρα στη Διώρυγα του Σουέζ. Στην απεργία αυτή μετέχουν οι εργάτες των επτά εταιρείων της Διώρυγας του Σουέζ, διεκδικώντας αυτή τη φορά την υλοποίηση της συμφωνίας που έχει επιτευχθεί για αύξηση των μισθών κατά 40% και των επιδομάτων κατά 7%, που κατέχτησαν με τους αγώνες τους στο προηγούμενο χρονικό διάστημα. Η διοίκηση της Διώρυγας ισχυρίζεται ότι δεν μπορεί να εφαρμόζει τη συμφωνία επειδή δεν έχει ακόμα καταργηθεί ο νόμος/48 και, ισχυρίζεται ότι μόνο ένας άλλος μπορεί να το καταργήσει το νόμο/48-στην Αίγυπτο έχει ανασταλεί μετά την ανατροπή του καθεστώτος του Μουμπάρακ η λειτουργία όλων των νομοθετικών οργάνων.Οι εργάτες προειδοποιούν ότι θα εντείνουν τις κινητοποίησεις τους. Αναλυτές της αγοράς φοβούνται την ένταξη των εργατών δυο ακόμα εταιριών της Διώρυγας που έχουν υπο την ευθύνη τους την ίδια την Διώρυγα και τη διέλευση των πλοίων και των τανκερ. Αξίζει να αναφέρουμε ότι από τη Διώρυγα περνάει το 11% του διεθνούς εμπορίου.
μετέφρασε ο Nasim Alatras από εδώ : http://www.aljazeera.net/NR/exeres/8B09DCC4-CF26-4F0C-9161-9156E7D4A361.htm?GoogleStatID=9

Απεργία 15/6 Αστυνομική βια (φώτο) - Greece, strike 15/6, police brutality (foto)

Έκλυση για συγκέντρωση αποδεικτικού υλικού (βίντεο, φώτο) τραυματισμένης από αστυνομικό την 15/6

Ακόμη ένα θύμα της αστυνομικής βίας στην απεργιακή συγκέντρωση
της 15 Ιούνη στην Αθήνα, η Άννα Τριανταφύλλου περιγράφει το πώς αστυνομικός της
ομάδας Δ την χτύπησε με αποτέλεσμα το γόνατό της να έχει υποστεί συντριπτικό
κάταγμα.

“Μου διέλυσαν το γόνατο” δηλώνει η Άννα Τριανταφύλλου στο alterthess
καταγγέλλοντας την αστυνομική βία που, χωρίς κανέναν λόγο, υπέστη στην
συγκέντρωση της Τετάρτης 15 Ιούνη στο Σύνταγμα.

Η τριαντάχρονη Άννα περιγράφει το περιστατικό ως εξής: «Κατέβηκα με τους
συναδέλφους μου από την δουλειά και την αδερφή μου στην συγκέντρωση. Κατά τη
διάρκεια των επεισοδίων αποφασίσαμε να απομακρυνθούμε από τα σημεία όπου υπήρχε
ένταση και δακρυγόνα οπότε προχωρήσαμε και καθίσαμε σε ένα παγκάκι στο Ζάππειο.
Κάποια στιγμή δύο μηχανές με αστυνομικούς πέρασαν από μπροστά μας και μάρσαραν
αρκετά έντονα. Εγώ σηκώθηκα όρθια να δω αν συνέβη κάτι. Ξαφνικά ο ένας από τους
δύο αστυνομικούς γύρισε με την μηχανή και κατευθύνθηκε προς το μέρος μου. Σήκωσε
το πόδι του και με χτύπησε. Το χτύπημα ήταν τελειωτικό. Εγώ σφάδαζα από τον πόνο
και άρχισα να κλαίω. Στη συνέχεια, όπως εξηγεί η Άννα, «πολίτες σταμάτησαν τον
αστυνομικό με την μοτοσυκλέτα διαμαρτυρόμενοι για αυτό που συνέβη. Αυτός τους
απάντησε ότι “το κάνω επίτηδες για προβοκάτσια”».

Καθώς το ασθενοφόρο αργούσε να έρθει για να παραλάβει την τραυματισμένη
κοπέλα ο κόσμος που βρισκόταν μπροστά στο συμβάν ζήτησε από το περιπολικό που
ήταν σταματημένο στην περιοχή να μεταφέρει την Άννα στο νοσοκομείο. Όπως
αναφέρει η ίδια, οι αστυνομικοί αρνήθηκαν, επαναλαμβάνοντας ότι «λέει ψέματα
και ότι το κάνει επίτηδες».

Η Άννα μπήκε χθες στο χειρουργείο αφού όπως διέγνωσαν οι γιατροί το κάταγμα
στο γόνατο ήταν συντριπτικό. Οι γιατροί έβαλαν λάμες στο γόνατο της και της
είπαν ότι θα περπατήσει μετά από τρεις μήνες τουλάχιστον.

Όποιος έχει βίντεο από το συμβάν να μας στο στείλει γιατί είναι αναγκαίο ως
τεκμήριο για την μήνυση που θα υποβληθεί
ΕΔΩ ΟΠΟΙΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΥΠΑΡΞΟΥΝ:
eevangelatou@gmail.com
ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ & ΔΙΑΔΩΣΤΕ!!!

Που ήταν οι 1.000.000 αγανακτισμένοι, που θα βούλιαζαν το σύνταγμα,στην Απεργία της 15ης Ιούνη ?

Το άρθρο από το Avantgarde :

Σε δελτίου τύπου (16.15) της real democracy κατά τη διάρκεια της απεργιακής διαδήλωσης στο Σύνταγμα διαβάζουμε, ξανά για την “μεγαλύτερη διαδήλωση της μεταπολίτευσης“. Προφανώς αυτοί που περίμεναν το 1.000.000 ειρηνικούς “αγανακτισμένους” να περικυκλώνουν “ειρηνικά” το κοινοβούλιο, αντί να εξηγήσουν που πήγαν οι “αγανακτισμένοι” τους την πιο κρίσιμη μέρα, προτιμούν να συνεχίσουν τα παραμυθάκια τους, παρά να απαντήσουν στο συγκεκριμένο ερώτημα.

Ρωτάμε λοιπόν ξανά: Που ήταν το 1.000.000 αγανακτισμένοι που θα βούλιαζαν το σύνταγμα και θα έδιωχναν την κυβέρνηση με το ελικόπτερο. Η απάντηση είναι απλή: Δούλευαν. Γιατί οι “αγανακτισμένοι” δεν απεργούν. Ξέρουν μόνο να γλύφουν και να γκρινιάζουν και όχι να δίνουν πραγματικές μάχες. Ξέρουν μόνο να κατεβαίνουν στο δρόμο, όταν τους καλεί η τηλεόραση. Όταν η “κινητοποίηση είναι main stream. Όταν είναι λαοσύναξη, όταν είναι “για να σωθεί η πατρίδα”. Όταν σε αυτήν την κινητοποίηση δεν υπάρχουν κόκκινες σημαίες, αριστεροί, “κόμματα” και συνδικάτα. Η χθεσινή διαδήλωση ήταν μια περίτρανη απόδειξη όχι μόνο για τη σύνθεση των αγανακτισμένων αλλά και για την πολιτική τους στάση. Γι’ αυτό φρόντισαν να εξαφανιστούν. Είναι ξεκάθαρο ότι αυτοί οι αγανακτισμένοι δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση όχι μόνο με την αριστερά, αλλά και με το ταξικό κίνημα. Γιατί χθες δεν ήταν εκεί οι επαγγελματίες “συνδικαλιστές”, αλλά εργαζόμενοι που απεργούσαν αλλά και κόσμος που ταξικά αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως τμήμα της ευρύτερης εργατικής τάξης. Αυτή τη συνείδηση δεν την έχουν οι αγανακτισμένοι. Και ούτε πρόκειται να την αποχτήσουν. Γιατί έχουν μια άλλη συνείδηση, του “πατριώτη” και ο πατριώτης χθες είχε στηθεί στην τηλεόραση περιμένοντας τους δύο αρχηγούς του να τα βρουν ή καλύτερα να παραιτηθούν και να διορίσουν τον σερ Μαρκεζίνη πρωθυπουργό και τον Παπαδήμο υπουργό για να σωθεί η “Ελλάς”.

Ποιοι ήταν χθες στο Σύνταγμα;

Παρά τα μεγαλεπήβολα σχέδια όσων αποφάσισαν να συγκεντρωθούν ως “πλήθος” και να διαχυθούν στις μυριάδες των αγανακτισμένων, η πραγματικότητα ήρθε να βάλει ένα τέλος στις φανατασιοπληξίες των τελευταίων 20 ημερών. Μέχρι τις 11 που έκαναν την εμφάνισή τους τα πρώτα μπλοκ του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ η κατάσταση στο Σύνταγμα ήταν απελπιστική. Ακόμα και η ιστοσελίδα του real democracy παραδέχεται ότι στις 10.35 ο κόσμος στο σύνταγμα ίσα που φτάνει τις 3000. Όσο για τα μπλόκα στο Καλλιμάρμαρο και τον Ευαγγελισμό η κατάσταση ήταν για κλάματα. Το πολύ 50 με 70 άτομα ήταν αυτά που ανταποκρίθηκαν στο φαεινό σχέδιο για 24ωρο αποκλεισμό της Βουλής από τις 7 π.μ. Οι νέες “αμεσοδημοκρατικές μορφές αυτοοργάνωσης” αποδείχτηκε ότι λειτουργούν μόνο όταν ο ήλιος αρχίζει να δύει και μόνο όταν η δράση είναι οκλαδόν. Για όλα αυτά τα κατορθώματα η “χιλιάδες” συνελευσιαζόμενοι του σιντριβανιού θα πρέπει να δώσουν έναν απολογισμό. Όχι για μας, αλλά για όσους μαζεύουν εκεί και παριστάνουν τους νεκροθάφτες όλων των ισμών.
Όταν έφτασαν στις 11π. τα πρώτα μπλοκ του ΠΑΜΕ οι εξυπνάκηδες άρχισαν τις ειρωνείες. Περίμεναν ότι το ΚΚΕ θα ακολουθήσει την πεπατημένη, φεύγοντας άρον άρον από την πλατεία. Όταν είδαν ότι παραμένει γεμίζοντας την άδεια πλατεία, οι πατριώτες συνιδιοκτήτες της πλατείας άρχισαν να παραπονιούνται που δεν έχει ελληνικές σημαίες. Αντί να κοιτάνε τα χάλια τους, τους έφταιγε το ΚΚΕ. Για όλα είχαν έτοιμη την απάντηση. Άμα έφευγε, “ααα φεύγουν οι διασπαστές”, αν έμενε “μένει για να τους καπελώσει”. Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς απ’ αυτή τη λογική. Για την ιστορία το μπλοκ του ΠΑΜΕ είχε 20.000 κόσμο και εκτεινόταν σε ολόκληρη τη Σταδίου το κάτω Σύνταγμα και τη Φιλελλήνων. Έκανε περίπου 40 λεπτά να περάσει από την Κλαυθμώνος και με πυκνότητα 500 άτομα περίπου το λεπτό.
Πίσω από το ΠΑΜΕ ακολουθούσαν τα εργατικά σωματεία που συγκεντρώθηκαν στο Μουσείο μαζί με αριστερές οργανώσεις (ΕΕΚ, ΚΚΕ (μ-λ), ΜΛ ΚΚΕ, ΟΚΔΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΕΚ) και ένα πολυπληθές αναρχικό μπλοκ. Όλοι μαζί περί τις 15000. Φτάνοντας στην πλατειά από τη Σταδίου γύρω στις 12 παρά. Ένα μέρος του Μουσείου κινήθηκε από τη Βουκουρεστίου και βρέθηκε μπροστά από το Μ. Βρετάνια.
Εκείνη την ώρα όσοι είχαν αποφασίσει να βρεθούν ως “άτομα” και ως “αγανακτισμένοι” στο Σύνταγμα δεν ξεπερνούσαν τις 7000. Ξανά τον τόνο μέχρι να εμφανιστούν το ΠΑΜΕ και οι συγκεντρωμένοι του Μουσείου έδιναν οι πυρήνες των ακροδεξιών με συνθήματα Ελλάς-Ελλάς ή ταν ή επί τας”, εθνικό ύμνο, τα γνωστά ουου και διάφορα άλλα καραγκιοζιλίκια που θύμιζαν υποδοχή της εθνικής Ελλάδος μετά το στημένο, ενόψει Ολυμπιακών, ευρωπαϊκό του 2004. Γύρω τους εκατοντάδες βλαμμένοι που φαντασιόνονται νέες εθνικές δόξες επαναλάμβαναν τα συνθήματα των ακροδεξιών. Όλος αυτός ο λαός επαναλαμβάνουμε δεν ξεπέρναγε τα 2000 άτομα.

Πάμε κατευθείαν Σύνταγμα

Τις προηγούμενες μέρες τα πολιτικά και συνδικαλιστικά επιτελεία της αριστεράς συνεδρίαζαν πυρετωδώς για να αποφασίσουν πώς θα εμφανιστούν (ή καλύτερα πως θα μεταμφιεστούν) για τη συγκέντρωση στις 15/6. Το αποτέλεσμα ήταν να μην υπάρχει κανένα σαφές σχέδιο, άρα και κανένα κάλεσμα. Οι περισσότεροι αποφάσισαν να στηρίξουν τις ανοησίες της “λαϊκής συνέλευσης” περί 24ωρου αποκλεισμού. Το όλο σχέδιο κατέρρευσε από το πρωί όταν στα υποτιθέμενα μπλόκα βρέθηκαν μερικές δεκάδες άνθρωποι οι οποίοι ως γνωστό δέχτηκαν και την βάναυση επίθεση των ΜΑΤ με αποτέλεσμα τραυματισμούς και συλλήψεις. Όλα είχαν αφεθεί στην “αυτενέργεια” του καθενός. Όπου θέλει κανείς μπορεί να πάει. Στο Σύνταγμα, στο Καλλιμάρμαρο, στον Ευαγγελισμό, στο Μουσείο. Φοβερή οργάνωση. Ότι τύχει. Το αποτέλεσμα όλων αυτών των φαεινών σχεδιασμών το είδαμε. Κανείς δεν ήξερε που πρέπει να πάει. Το αυθόρμητο όπως φαίνεται δεν έχει κανένα αποτέλεσμα όταν είναι να δοθεί η μάχη.
Στην πραγματικότητα όλοι αυτοί οι ερασιτεχνικοί σχεδιασμοί προβόκαραν την οργανωμένη κάθοδο του κόσμου στο Σύνταγμα. Ναι, ναι οργανωμένη, καλά διαβάσατε οπαδοί του “ο καθένας μόνος του”. Γιατί όταν ο καθένας πάει σαν τον χάνο μόνος του σε μια συγκέντρωση που μπορεί να γίνει για οποιονδήποτε λόγο κόλαση, δεν θα ξέρει από πού να προφυλαχθεί. Γιατί τα οργανωμένα μπλοκ, σωματείων, οργανώσεων, συλλογικοτήτων, μπορεί να “καπελώνουν” τον κάθε καβαλημένο μικροαστό, αλλά προφέρουν προστασία και ασφάλεια στον κόσμο που αντιλαμβάνεται ότι μια διαδήλωση με τα ΜΑΤ έτοιμα να χτυπήσουν ανά πάσα στιγμή δεν μπορεί δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν κυριακάτικη περατζάδα στο πάρκο. Σε μια διαδήλωση πρέπει να γνωριζόμαστε αναμεταξύ μας, έχει σημασία να είμαστε κοντά σε συντρόφους ή συναδέλφους. Να ξέρουμε ότι θα μας βοηθήσει ο διπλανός μας, ότι θα υπάρχει αλληλεγγύη αναμεταξύ μας. Ότι θα αναγνωρίσουμε έναν ασφαλίτη που θα προσπαθήσει να παρεισφρήσει στις γραμμές μας και να τις διασπάσει ή που θα βοηθήσει σε συλλήψεις την ώρα που θα επιτίθενται τα ΜΑΤ. Αυτή είναι η αξία του οργανωμένου μπλοκ που ο χηλός της “αμεσοδημοκρατίας” δεν μπορεί να αντιληφθεί. Όμως εδώ δεν έχει σημασία τι αντιλαμβάνεται κανείς, αλλά και αν οι αντιλήψεις του σε μια ορισμένη στιγμή γίνονται και επικίνδυνες για τον κόσμο που καλείται να συμμετάσχει σε μια διαδήλωση. Και όσοι καλούσαν χθες να πάει ο καθένας μόνος του στο Σύνταγμα, έχουν την ευθύνη που καλούσαν σε μια συγκέντρωση που σουλατσάρουν ανενόχλητα οργανωμένοι φασίστες που ελέγχουν την περιφρούρηση της πάνω μεριάς, ασφαλίτες με διαφόρους ρόλους και μια αριστερά που για ακόμα μια φορά είχε αποφασίσει να κρυφτεί πίσω από το δήθεν ακομμάτιστο χαρακτήρα της συγκέντρωσης, χωρίς να αναλαμβάνει όχι μόνο καμία πολιτική ευθύνη, αλλά ούτε καν την ευθύνη να οργανώσει την άμυνα απέναντι στη βία των ΜΑΤ και στις προβοκάτσιες των φασιστών και των ασφαλιτών που δρούσαν ανενόχλητοι σε όλο το Σύνταγμα. Μάλιστα στο σκεπτικό τους όλες τις προηγούμενες μέρες ήταν ότι πρέπει να αποφευχθούν οι πορείες προς το Σύνταγμα για να αποφύγουμε πάση θυσία μια αναμέτρηση με τα ΜΑΤ στην Πατησίων ή τη Σταδίου και φυσικά τον κίνδυνο της “προβοκάτσιας”, “διαφυλάττοντας την ειρηνική πρόσβαση” του κόσμου στο Σύνταγμα. Τελικά η πορεία από το Μουσείο στο Σύνταγμα δεν αντιμετώπισε, παρά την προβοκατορολογία και την κινδυνολογία, κανένα πρόβλημα. Στην πραγματικότητα όσοι κινδυνολογούσαν δεν υπολόγιζαν στους σχεδιασμούς τους το κράτος. Γιατί για να διαφυλαχτεί ο “ειρηνικός” χαρακτήρας μιας μαζικής εκδήλωσης δεν φτάνει μόνο να το θέλει ο ένας. Και εδώ την πάτησαν τελείως και φάνηκε ότι εκτός από απροετοίμαστοι είναι και επικίνδυνοι αφού ρισκάρουν την ακεραιότητα και όσων ακολουθούν τις προτροπές τους.

Η κρατική καταστολή

Πολλοί που έφτανα στο Σύνταγμα στις 11 π. δεν ήξεραν ότι τα ολιγομελή μπλόκα του Καλλιμάρμαρου και του Ευαγγελισμού είχαν ήδη χτυπηθεί από την αστυνομία. Οι μικροφωνικές της “λαϊκής συνέλευσης” αντί να ενημερώνουν τον κόσμο για την επίθεση αυτή, παρότρυναν ακόμα και όταν η πλατεία βομβαρδιζόταν από τα χημικά, τον κόσμο να περιφρουρεί τον “ειρηνικό χαρακτήρα” της εκδήλωσης. Από το πρωί όλα έδειχναν ότι το κράτος θα χτυπούσε μέσα στο Σύνταγμα. Οι διοργανωτές όμως της λαϊκής συνέλευσης είχαν φροντίσει να μην πάρουν κανένα μέτρο. Όταν στις 12 το μεσημέρι κόσμος (και όχι αναρχικοί ή αριστεριστές) άρχισαν να κουνάνε ρυθμικά τον σιδερένιο φράχτη μπροστά τα λουλουδάδικα η αστυνομία ξεκίνησε τη ρήψη χημικών και κρότου λάμψης. Στο σημείο αυτό οι διαδηλωτές απάντησαν αυθόρμητα με μπουκάλια νερό και λίγες πέτρες. Και σε μια περίπτωση με μια μολότοφ προς τις διμοιρίες απέναντι από το Μ. Βρετάνια. Λίγο αργότερα άλλες διμοιρίες ΜΑΤ επιτέθηκαν στο κάτω μέρος της πλατείας στη μεριά της Σταδίου και Κ. Σερβίας. Έχει σημασία να πούμε εδώ ότι και στα δύο σημεία βρίσκεται ο κύριος όγκος των διαδηλωτών που είχαν φτάσει από το Μουσείο. Ο στόχος των ΜΑΤ ήταν πολύ συγκεκριμένος, να διαλυθεί αυτό το μπλοκ. Διάφοροι ασφαλίτες και μαζί με αυτούς μερικοί ηλίθιοι διέδιδαν ότι κάποιοι κουκουλοφόροι πετούν μολότοφ και επιτίθενται κάτω άλλων διαδηλωτών, επιχειρώντας να φορτώσουν την ευθύνη για την καταστολή σε αναρχικούς και αριστεριστές που η συμπεριφορά τους δεν συνάγει με το “ειρηνικό” πλήθος των “αγανακτισμένων”. Αν δεν ήταν κανείς μπροστά να έβλεπε με τα ματάκια του πως ξεκίνησαν τα επεισόδια και φυσικά αν δεν ήξερε τι είχε προηγηθεί στο καλλιμάρμαρο και τον Ευαγγελισμό, θα μπορούσε κάλλιστα να πιστέψει τις ασφαλίτικες διαδόσεις περί κουκουλοφόρων. Την ίδια ώρα οι τηλεδημοσιογράφοι, μετά την αναστολή της απεργίας από την ΕΣΗΕΑ, μετέδιδαν τα ίδια παραμυθία για κουκουλοφόρους που παρεισέφρησαν στο ειρηνικό πλήθος των αγανακτισμένων. Την ώρα μάλιστα που οι δήθεν “αγανακτισμένοι” δεν ήταν περισσότεροι από 2000 άτομα. Την ώρα που η πλατεία συντάγματος είχε κατακλυσθεί από 40.000 και πλέον απεργούς. Η λάσπη των ΜΜΕ συνεχίστηκε όλο το απόγευμα, συκοφαντώντας τον κόσμο που προσπαθούσε να αμυνθεί στην απίστευτη βία των ΜΑΤ και των ΔΕΛΤΑ που με εκατοντάδες μηχανές προσπαθούσε επί ώρες να σπάσουν τους συγκεντρωμένους στα γύρω στενά του Συντάγματος. Επί ώρες τα κανάλια μετέδιδαν και ξαναμετέδιδαν τη μια μολότοφ που έπεσε απέναντι από το Βρετάνια και τις άλλες δύο μπροστά από το υπουργείο οικονομικών, την ώρα που χιλιάδες δακρυγόνα είχαν πνίξει την πλατεία και τους γύρω δρόμους και χιλιάδες ανθρώπου σαν μην ξέρουν από πού να προφυλαχθούν.
Και ηεπίσημη αριστερά μαζί και οι real democracy αντί να καταγγείλουν ανοιχτά το κατασταλτικό μένος της κυβέρνησης μιλούσαν για κάποιους προβοκάτορες που έδρασαν από κοινού και αμαυρώθηκε η συγκέντρωση και διάφορες άλλες τέτοιες μπουρδολογίες, για να μην καταλαβαίνει κανείς τίποτα από όσα συνέβησαν. Ακούγοντας τα ίδια και τα ίδια παραμύθια, σε μια πλατεία που δεν μπορούσες να δεις πέρα από τα 10 μέτρα και ο καθένας σχεδόν μόνος του, όπως επιτάσσει η ιδεολογία της “άμεσης δημοκρατίας” χωρίς κόμματα, συνδικάτα και συλλογικότητες, η γκεμπελίστικη προπαγάνδα των ΜΜΕ, βρίσκει εύκολα αποδέκτες, ακόμα και στον κόσμο που ήταν εκεί. “Μα ποιος άρχισε πρώτος;”, “Ωχ πάλι οι ίδιοι”, “Κουκουλοφόροι” κ.ο.κ. Ακόμα και την επόμενη μέρα στις επίσημες περιγραφές και ανακοινώσεις της αριστεράς και της real democracy δεν βγαίνει κανένα ξεκάθαρα νόημα. Το μόνο που βγαίνει είναι ότι μετά τις 6 καθάρισε ο τόπος και μαζί με τα κανάλια να ενημερώνουν ότι τώρα μπορείτε να κατέβετε άφοβα στην πλατεία, μαζί με τις ελληνικές σημαίες, οι ταραξίες έχουν αποχωρήσει.

Η αντιπαράθεση με τους φασίστες

Όταν έφτασαν τα μπλοκ του Μουσείου στο Σύνταγμα, ένα μέρος του κυρίως αναρχικοί και άλλες αριστερές οργανώσεις βρέθηκαν μπροστά από το Μ. Βρετάνια. Εκεί μερικοί φασίστες άρχισαν να προκαλούν, φωνάζοντας ότι ήρθαν οι “αναρχοκαθεστωτικοί”, οι “ασφαλίτες”, οι “προβοκάτορες” και άλλα συναφή. Μαζί τους βρέθηκαν και διάφοροι καθυστερημένοι που το μυαλό τους έχει πήξει στους εξωγήινους, τους μασόνους και τους εβραίους. Όλο αυτό το τσούρμο επί ώρα επιχειρούσε να δημιουργήσει κλίμα αντιπαράθεσης μεταξύ “αγανακτισμένων” και απεργών. Οι προκλήσεις αυτές κατέληξαν και σε μεμονωμένες αψιμαχίες όπως ήταν αναμενόμενο. Την ίδια ώρα μπροστά λουλουδάδικα ο κόσμος έσπρωχνε τον μεγάλο φράχτη και τα ΜΑΤ απάντησαν με ρήψη χημικών. Εκείνη την ώρα εμφανίστηκαν διμοιρίες από την Κριεζώτου και επιτέθηκαν στους διαδηλωτές. Το μπλοκ των αναρχικών στην προσπάθειά του να αποφύγει την επίθεση κινήθηκε μέσα στην πλατεία Συντάγματος. Εκεί η ελεγχόμενη από ακροδεξιούς περιφρούρηση του πάνω Συντάγματος με τη συνδρομή φασιστών τραμπούκων προσπάθησε να εμποδίσει το μπλοκ των αναρχικών και όχι μόνο να προχωρήσει, προκαλώντας ένα σάντουιτς. Μπροστά αυτοί και πίσω τα ΜΑΤ και μια ατμόσφαιρα δηλητηριασμένη από τα δακρυγόνα. Στο σημείο όπως ήταν αναμενόμενο ακολούθησε σύρραξη, στην οποία η “περιφρούρηση” μαζί και οι φασίστες βρέθηκαν σε δεινή θέση. Στους οπαδούς του βιοσυντάγματος δεν άρεσε αυτή η εξέλιξη. Έχοντας αποδεχτεί τη συμβίωση με τους φασίστες, αφού πρώτα τους βάπτισαν αγνούς πατριώτες, εγκαλούν οποίον βάζει σε κίνδυνο αυτή την παράταιρη συμβίωση. Ακόμα κι όποιον “προκαλεί” με την παρουσία του τα φασιστόμουτρα που έχουν στρατοπεδεύσει στην πάνω πλατεία. Χθες όμως ήταν απεργία και εκεί κατέληγε η απεργιακή συγκέντρωση. Ας μάθουν λοιπόν όλοι οι συγκάτοικοι του Συντάγματος ότι δεν θα μονοπωλούν το χώρο μπροστά από τη Βουλή. Μπορεί αναμεταξύ τους να έχουν κάνει οποιαδήποτε διευθέτηση. Μόνο που αυτό αφορά τους ίδιους και όχι τους υπόλοιπους. Και να μάθουν και κάτι ακόμα. Ότι οι κυνηγοί μεταναστών στον Άγιο Παντελεήμονα δεν θα χαίρουν καμία ασυλία όταν παριστάνουν τους εχθρούς των μασόνων στο Σύνταγμα, ακόμα κι αν για να μπερδεύουν την αριστερά μαζί με τον εθνικό ύμνο και τα “ή ταν ή επι τας” φωνάζουν και το “η χούντα δεν τελείωσε το 73″.
Στην πραγματικότητα η σύρραξη αυτή απλώς επιβεβαίωσε το χθεσινό συσχετισμό της πλατείας. Για πρώτη φορά η πλατεία Συντάγματος μετά από 20 μέρες εθνικοφροσύνης, βρέθηκε με κόκκινες και κοκκινόμαυρες σημαίες, ανθρώπους που δεν ήταν ποτέ γλείφτες της εξουσίας και ψηφοφόροι των κομμάτων, με ανθρώπους που δεν αναπολούν τις μέρες του 2004, ούτε τη χούντα του Παπαδόπουλου. Η πλατεία είχε γεμίσει με απεργούς και αγωνιστές που δεν ψάχνουν ούτε στρατηγούς, ούτε τεχνοκράτες. Αυτό μπορεί να εκνεύρισε τους τηλεοπτικούς σπόνσορες των αγανακτισμένων, που έχασαν την πρωτοκαθεδρία στην πλατεία, μπορεί να βάζει σε δοκιμασία την ειρηνική συνύπαρξη των πατριωτών με τους εναλλακτικούς της κάτω πλατείας, αλλά αυτό θα έπρεπε να το περιμένουν. Χθες ήταν η μέρα της εργατικής τάξης και όχι των απογοητευμένων ψηφοφόρων των κομμάτων εξουσίας. Χθες ήταν κάτω ο κόσμος που ψάχνει κοινωνική λύση και όχι νέους δυνάστες. Χθες ήταν κάτω ο κόσμος που σέβεται την κοινωνική και πολιτική του ταυτότητα και όχι αυτοί που θεωρούν ότι η λύση είναι μια μεγάλη Ελλάδα ή ένα μεγάλο Woodstock. Και δεν είναι τυχαίο ότι όσο ήταν αυτός ο κόσμος κάτω, η κυβέρνηση ήταν έτοιμη να το βάλλει στα πόδια. Όσο κι αν ορισμένοι νομίζουν ότι δεν μας φτάνουν μόνιμα (αν δεν κατέβει κάτω 1 ή και 2 εκατομμύρια…) οι δυνάμεις, , η χθεσινή μέρα απέδειξε ότι οι εικόνες των μαχητικών συγκρούσεων είναι αυτές που δεν μπορούν να διαχειριστούν τα επιτελεία της αστικής τάξης, ούτε και να τις εντάξουν σε οποιοδήποτε σχεδιασμό. Πράγμα που άνετα μπορούν να κάνουν με τις ακίνδυνες μούντζες και τα Ελλάς-Ελλάς των απογοητευμένων οπαδών τους, που είναι όμως έτοιμοι να πιάσουν στον αέρα το ξεροκόμματο που θα τους πετάξει η αστική εξουσία.
Η αριστερά δεν έχει να περιμένει τίποτα από τα κατσαρόλια των υπηκόων. Αν έχει να περιμένει κάτι είναι από τον κόσμο εκείνο που όχι μόνο είναι αλλά και αισθάνεται εργατική τάξη και φυσικά από τον κόσμο που μάχεται και αισθάνεται περήφανα που είναι στην αριστερά. Αυτός ο κόσμος είναι η εγγύηση για οποιοδήποτε σχέδιο. Οι υπόλοιποι θα ακολουθήσουν όταν δουν ότι η αριστερά και ο κόσμος της είναι αποφασισμένη να μπει μπροστά και να δώσει λύση. Το δρόμο τον ανοίγει πάντα η πρωτοπορία. Κάποιοι θέλουν να είναι με το πλήθος. Ας είναι και ας λουστούν και τις επιλογές του πλήθους. Μετά όμως μην κλαίγονται για το κακό που τους βρήκε.

http://parallhlografos.wordpress.com/2011/06/17/%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%AE%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CF%87%CE%B8%CE%B5%CF%82-%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CE%B9/

Ο καπιταλισμός δεν διορθώνεται, ανατρέπεται - Απεργία-Πορεία 15/6 Πάτρα

Η κρίση είναι δομικό σύμπτωμα του καπιταλισμού. Χθες έπληξε την Αίγυπτο, την Αργεντινή, την Τυνήσια, σήμερα την Ελλάδα και την Ισπανία, αύριο κάποια άλλη χώρα. Καμία αυταπάτη, κανένα περιθώριο μεταρρύθμισης.

Ο καπιταλισμός δεν διορθώνεται, ανατρέπεται!

Το χρέος δεν είναι δικό μας. Το δημιούργησε το ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο. Ανήκει σε αυτούς που λεηλατούν εδώ και χρόνια το βαλκανικό προλεταριάτο, σε αυτούς που έχουν δις ευρώ στις ελβετικές τράπεζες και σε οφ σορ εταιρίες, σε αυτούς που εδώ και χρόνια απομυζούν την δική μας εργασία.

Δεν σας δίνουμε δεκάρα. Κοινωνική στάση πληρωμών από τα κάτω!

Η ιδεολογία της «ανάπτυξης» έχει φέρει τη γη στο χείλος της οικολογικής κατάρρευσης. Έχει καταστρέψει χώρες ολόκληρες, επιζητώντας το κέρδος από κάθε πτυχή της ζωής. Το κέρδος, η ανταγωνιστικότητα, η αποδοτικότητα είναι αξίες του κεφαλαίου όχι δικές μας.

Κοινωνικός έλεγχος του πως και τι παράγεται με γνώμονα τη βιωσιμότητα και ισορροπία φύσης και κοινωνίας!

Ο κοινωνικός πλούτος είναι προϊόν της δικής μας εργασίας. Ανήκει σε όλους μας. Ελεύθερη πρόσβαση όλων σε νερό, τρόφιμα, υγεία, παιδεία, υπηρεσίες κοινής ωφέλειας. Κανένα αγαθό δεν είναι εμπόρευμα.

Κανένα ξεπούλημα-Κοινωνικοποίηση όλων των μέσων παραγωγής!

Από τη Νότιο Αμερική ως τη Βόρειο Αφρική και από την Ελλάδα ως την Κίνα, η εργατική τάξη δεν έχει να χωρίσει τίποτα. Οι μετανάστες εργάτες που ζουν στην Ελλάδα είναι αδέρφια μας. Η κοινωνική αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.

Μηδενική ανοχή στα καθάρματα της ακροδεξιάς. Ο κοινωνικός κανιβαλισμός δεν θα περάσει!

Να γίνει κάθε χώρος δουλειά, κάθε γειτονιά, κάθε πλατεία χώρος ζύμωσης και αλληλεγγύης μεταξύ των καταπιεσμένων. Να φτιάξουμε παντού σωματεία βάσης, λαϊκές και εργατικές συνελεύσεις, δομές κοινωνικής αλληλεγγύης. Να οργανωθούμε από τα κάτω και να συντονιστούμε οριζόντια-αδιαμεσολάβητα-αντιιεραρχικά.

Η κοινωνική αυτοδιεύθυνση είναι η μόνη λύση!

Να ξεπεραστούν οι λογικές της ανάθεσης και της πρωτοπορίας. Η απόλυτη αλήθεια-δόγμα πέθανε! Η απελευθέρωση των καταπιεσμένων ή θα είναι έργο των ίδιων των καταπιεσμένων ή δεν θα είναι απελευθέρωση!

Κήρυξη γενικής πολιτικής απεργίας από τα κάτω!

Απεργία Τετάρτη 15 Ιούνη – Πορεία 10.30 – πλατεία Όλγας

http://ergaleioforos.squat.gr/2011/06/12/%CE%B1%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B5%CF%84%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B7-15-%CE%B9%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CE%B1-10-30-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%B5/

Κινητοποιήσεις - Συγκεντρώσεις κατά των ιδιωτικοποιήσεων την Πέμπτη

Ημέρα αντίδρασης στην πρόθεση της κυβέρνησης να προχωρήσει στην ιδιωτικοποίηση των ΔΕΚΟ είναι η Πέμπτη για αυτό και έχουν προκηρυχθεί 24ωρες απεργιακές κινητοποιήσεις σε όλες αυτές τις ΔΕΚΟ, με την ΑΔΕΔΥ να προχωρά σε στάση εργασίας από τις 11 το πρωί έως τη λήξη της βάρδιας και πραγματοποίηση συλλαλητηρίου στην πλατεία Κλαυθμώνος ενώ στη Θεσσαλονίκη συλλαλητήριο πραγματοποιούν Ένωση Δημοσιοϋπαλληλικών Οργανώσεων Θεσσαλονίκης και Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης. Λόγω της συμμετοχής στην απεργία των εργαζομένων στην ΕΡΤ, διοικητικών, τεχνικών και δημοσιογράφων, δεν θα μεταδοθούν απο τη δημόσια ραδιοτηλεόραση, ούτε θα αναρτηθούν στην ιστοσελίδα της ΕΡΤonline, ειδήσεις και ενημερωτικές εκπομπές.

Έτσι σε 24ωρη απεργία θα προχωρήσουν την Πέμπτη οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ, στον ΟΤΕ, στα ταχυδρομεία και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, οι εργαζόμενοι στις τράπεζες, στα λιμάνια που χαρακτηρίζουν σκάνδαλο με πολιτικές και ποινικές διαστάσεις την ιδιωτικοποίηση των λιμανιών Πειραιά και Θεσσαλονίκης, και στην ΕΥΔΑΠ οι εργαζόμενοι της οποίας μιλούν για ξεπούλημα του φυσικού αγαθού όπως το νερό.

Όσο για τους εργαζόμενους στα μέσα μαζικής μεταφοράς αυτοί επέλεξαν με εξαίρεση τους εργαζόμενους στον ΟΣΕ και τον Προαστιακό να προχωρήσουν σε στάσεις εργασίας για να διευκολύνουν τη μετάβαση των συναδέλφων τους από άλλες ΔΕΚΟ στο συλλαλητήριο της Κλαυθμώνος.

Έτσι, τα τρένα του ΟΣΕ και οι συρμοί του Προαστιακού θα ακινητοποιηθούν την Πέμπτη, καθώς οι εργαζόμενοι στα δύο αυτά μέσα σταθερής τροχιάς, έχουν εξαγγείλει 24ωρη απεργία. Έτσι τα λεωφορεία θα παραμείνουν ακινητοποιημένα από την έναρξη της βάρδιας έως τις 9 το πρωί και από τις 9 το βράδυ έως τη λήξη της βάρδιας. Τα τρόλεϊ θα κυκλοφορούν από τις 8 το πρωί έως τις 10 το βράδυΟι συρμοί του Μετρό θα ακινητοποιηθούν από την έναρξη της βάρδιας έως τις 8 το πρωί και ο Ηλεκτρικός σιδηρόδρομος θα λειτουργήσει από τις 8 το πρωί έως τις 9 το βράδυ (τα τελευταία δρομολόγια θα αναχωρήσουν 25 λεπτά πριν από την έναρξη της στάσης, δηλαδή Πειραιάς- Κηφισιά 20:35, Πειραιάς- Ομόνοια στις 20:45, Κηφισιά- Πειραιάς και Ομόνοια 20:35, Ομόνοια- Πειραιάς 21:09 και Ομόνοια- Κηφισιά 20:59).

Από τις 6 το πρωί της Πέμπτης έως τις 6 το πρωί θα σιγήσει η δημόσια ραδιοτηλεόραση καθώς σε 24ωρη απεργία προχωρούν οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ, διοικητικοί τεχνικοί και δημοσιογράφοι για να εκφράσουν τη διαφωνία τους με την πρόθεση συρρίκνωσης της ΕΡΤ. Κοινή συνισταμένη όλων αυτών των σωματείων είναι η αντίθεσή τους στην μετοχοποίηση των ΔΕΚΟ

Σε ξεχωριστή συγκέντρωση καλεί το ΠΑΜΕ στις 11:00 στην Ομόνοια

Την Πέμπτη επίσης σε πεντάωρη στάση εργασίας από τις 10 το πρωί έως τις 3 μετά το μεσημέρι προχωρούν οι εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία οι οποίοι αρχικά θα συγκεντρωθούν έξω από το Υπουργείο Υγείας και στη συνέχεια θα καταλήξουν στην Πλατεία Κλαυθμώνος ζητώντας νέο μισθολόγιο με ουσιαστικές αυξήσεις μισθών, αναπλήρωση μισθολογικών απωλειών και επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, ένταξη στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα και προσλήψεις του αναγκαίου μονίμου προσωπικού.

Σήμερα πραγματοποιούν 24ωρη απεργία οι εργαζόμενοι στη ΛΑΡΚΟ οι οποίοι στις 11 το πρωί θα συγκεντρωθούν έξω από το υπουργείο Οικονομικών, ενώ στάση εργασίας από τις 10 το πρωί έως τις 6 το απόγευμα πραγματοποιούν σήμερα οι υγειονομικοί υπάλληλοι του ΙΚΑ , οι οποίοι θα συγκεντρωθούν στις 11 το πρωί έξω από το υπουργείο Υγείας.

Σήμερα επίσης υπάρχει συγκέντρωση διαμαρτυρίας στη 1 το μεσημέρι έξω από τη Βουλή εργαζομένων σε 6 οργανισμούς που καταργούνται ή συγχωνεύονται. Πρόκειται για εργαζόμενους στον ΟΣΚ,ΙΓΜΕ, ΕΦΙΑΓΕ, ΟΠΕΓΕΤ,ΟΔΔΥ, ΔΕΠΑΝΟΜ και ΘΕΜΙΣ κατασκευαστική, οι οποίοι θεωρούν ότι οι συγχωνεύσεις γίνονται καθ' υπόδειξη της τρόικας και για να μετακυλήσει το κράτος τις υποχρεώσεις του στα ιδιωτικά κερδοσκοπικά συμφέροντα.

http://www.ert.gr/index.php/eidiseis/ellada/38-koinonia/8943-2011-06-08-08-04-02.html

ΠΑΓΚΟΣΜΙA ΑΠΕΡΓIA 2011!

Υπάρχει ένας τρόπος που μπορούμε συλλογικά να αγωνιστούμε ενάντια σε περιβαλλοντικά καταστροφικές πολυεθνικές εταιρείες. Μια συντονισμένη παγκόσμια γενική απεργία και το μποϋκοτάζ, σε συνδυασμό με την προσωπική ετοιμότητα, μπορεί να προκαλέσει μεγάλη αναστάτωση την οικονομικής δραστηριότητα. Η καλύτερη τακτική; Μη συμμετοχή. Μία στρατηγική που θα είναι πιο αποτελεσματική:

1. Μποϊκοτάζ: Όλα τα εταιρικά προϊόντα, αρχίζοντας με Coke, McDonalds, η ADM, και Monsanto. Μειώστε την κατανάλωση βενζίνης. Μπορείτε να ξεκινήσετε τώρα. Αγωγές: Το μεγαλύτερο μέρος των μέσων τους, είναι αφιερωμένο στην εγκύκλιο νομικής δράσης, το οποίο είναι ακριβό, τόσο περισσότερο έχει ληφθεί από τον Οι προυπολογισμοί τους που είναι το νομικό τους μέσο για την επιβολή των στρατηγικών τους, δεν δημιουργούν τίποτα. Φάκελος λοιπόν με αγωγές κάθε είδους (ταξική δράση, την περιβαλλοντική καταστροφή, τα εργασιακά δικαιώματα).

2. ΑΠΕΡΓΙΑ: Η πρώτη εβδομάδα του Ιουλίου 2011. Πάρτε το χρόνο των διακοπών σας, αναρρωτική άδεια, οργανώστε το σωματείο σας να χτυπήσει αυτή τη στιγμή. Περάστε χρόνο με την οικογένεια στο σπίτι! Το κύριο θέμα είναι: Μην αγοράζετε τίποτα για μία εβδομάδα. Συνεχίστε όσο το δυνατόν περισσότερο, να αγοράσει τη βενζίνη που θα χρειαστείτε για μια εβδομάδα τουλάχιστον.

3. ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ: Μάθετε τι φυσικά τρόφιμα είναι στη διάθεσή σας, να τα εντοπίσετε, και να αρχίσουμε να τρώμε. Ξεκινήστε με ένα κήπο, διοργανώστε το εντός της κοινότητάς σας για να γίνει πηγή τροφίμων όσο το δυνατό πιό αυτάρκης .Αγοράστε ανθεκτικό φαγητό γιά μία εβδομάδα, έτσι ώστε να έχουν μόνο μια μεγάλη παράδοση από τον Ιούλιο. Φυτέυση πολλών καλλιέργει'ων σιταριού ανα κοινότητα, που θα αρχίσουν να φέρουν καρπούς από την πρώτη εβδομάδα του Ιουλίου.

Ένα μόνιμο μποϊκοτάζ θα προκαλέσει αναστάτωση των τιμών και τονο αποπληθωρισμό των αποθεμάτων. Μια συντονισμένη απεργία θα προκαλέσει ειδικά χρονομετρημένη διακοπή της κυκλοφορίας νομίσματος , και ετοιμότητα για να γίνουν ανεξάρτητες μόνιμες βασικές βιομηχανίες (βιομηχανική γεωργία).

Ο μόνος τρόπος για να εξασφαλίσουν ισότιμους όρους ανταγωνισμού μετά είναι να πάρουν τα χρήματά τους και να καθιστούν άνευ αξίας. Ολοκλήρωτική συμετοχή θα προκαλέσει συντριβή της οικονομίας αγοράς ! Όταν έχετε όλα όσα χρειάζεστε, δεν χρειάζεστε χρήματα; Έχουν την εξουσία όσο πιστεύουμε στα χρήματά τους.

Μαζί μπορούμε να κάνουμε ένα ακόμα βήμα για να ρίξουμε την μηχανή στα γόνατα ! Aυξήστε το δικό σας φαγητόπου παράγει η κοινότητα ! Σταματήστε τους μη δίνοντάς τους χρήματα!

Αυτό είναι ένα έγγραφο ανοιχτής πηγής. να το, μεταφράσετε, διανέμετε, κάνετε ένα βίντεο στη γλώσσα σας. τροποποιήσετε κατα βούληση.

Το κείμενο σε περισσότερες γλώσσες εδώ: http://www.facebook.com/home.php?sk=group_175660205782281

Μνημόνιο - Ένας χρόνος νεοφιλελεύθερης κοινωνικής λεηλασίας

Ένας χρόνος βίαιης ανακατανομής του πλούτου σε βάρος των εργαζομένων

Η συμπλήρωση ενός χρόνου από την ένταξη της χώρας μας στο Μηχανισμό Στήριξης και την εφαρμογή του νεοφιλελεύθερου Μνημονίου με τις αλλεπάλληλες επικαιροποιήσεις του, βρίσκει το σύνολο του κόσμου της μισθωτής εργασίας, των συνταξιούχων, των νέων και της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, σε μια οδυνηρή και βίαιη φτωχοποίηση, χωρίς σταματημό.

Η οξεία κρίση δανεισμού της χώρας, το δυσβάσταχτο για τον ελληνικό λαό, δημόσιο χρέος που συνειδητά δημιούργησαν και διεύρυναν οι διαδοχικές νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ μαζί με τα δυσθεώρητα δημόσια ελλείμματα ως αποτέλεσμα της δικομματικής και διαχρονικής λεηλασίας του κράτους, δεν ήταν παρά μόνο η αφορμή για να δείξει ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός το πραγματικό του πρόσωπο.

Ένα πρόσωπο αποκρουστικό, σκληρό και ταξικά ανάλγητο, που δεν διστάζει, μπροστά στην ανάγκη διασφάλισης και αναπαραγωγής της κερδοφορίας του Κεφαλαίου, να ρίξει βίαια τους εργαζόμενους και την κοι-νωνία στην φτώχεια, την ανέχεια και την περιθωριοποίηση.

Το σχέδιο της Τρόικα, όπως αποδείχθηκε, αποτέλεσε συνειδητή επιλογή της Κυβέρνησης εντασσόμενη στο πλαίσιο της πιο επιθετικής ανασυγκρότησης των νεοφιλελεύθερων πολιτικών με την παράλληλη διάσωση των δανειστών της χώρας. Στην κυριολεξία παρέδωσε τα κλειδιά της οικονομίας και μαζί ολόκληρη την κοινωνία, μέσα από το ψευδεπίγραφο τρομοδίλλημα «Μνημόνιο ή Χρεοκοπία», που οδηγεί τελικά σε ένα συνεχές καταστροφικό αδιέξοδο.

Το Μνημόνιο, που παρουσιάστηκε ως φάρμακο, αποδείχτηκε θανατηφόρο δηλητήριο. Ο απολογισμός του ενός χρόνου από την εφαρμογή του, προκαλεί πραγματικά ίλιγγο.

• Το δημόσιο χρέος αυξήθηκε αντί να μειωθεί, και θα προσεγγίσει στο τέλος του 2011, το 153% του ΑΕΠ και είναι πια μη βιώσιμο.

• Η ύφεση στην οικονομία ξεπέρασε το 6,6% στο δ΄ τρίμηνο του 2010 και θα υπερβεί το 4% το 2011.

• Η επίσημη ανεργία εξακοντίστηκε σε δυσβάσταχτα επίπεδα, με 756.800 ανέργους (15,1%), ενώ η πραγματική ανεργία (ολική και μερική) ξεπερνά τα 1.000.000 άτομα.

Και για να επιτευχθούν τα παραπάνω, θεσπίστηκαν μέτρα 38 δις Ευρώ, που όμως μείωσαν το έλλειμμα μόνο 12 δις €. Από αυτά, τα 8,5 δις κόπηκαν από μισθούς, συντάξεις και δημόσιες επενδύσεις.

Πρόκειται εμφανέστατα για την πιο μεγάλη και βίαια και συνοπτική αναδιανομή του πλούτου σε βάρος των εργαζομένων, που υπήρξε ποτέ στη χώρα μας.

Στο δημόσιο τομέα και στις ΔΕΚΟ, οι εργαζόμενοι πρώτοι κλήθηκαν να πληρώσουν τα σπασμένα με αλλεπάλληλες νομοθετικές περικοπές μισθών και επιδομάτων, ενώ τα δώρα και τα επιδόματα αδείας ψαλιδίστη-καν στα όρια βοηθήματος. Παράλληλα, η συνέχιση της πολιτικής του Μνημονίου φέρνει νέες βίαιες περικοπές σε δημόσιο και ΔΕΚΟ, μέσα από τη θεσμοθέτηση άμεσα του νέου «μισθολογίου» και την αύξηση των ωρών εργασίας, ενώ προ των πυλών είναι και η γενίκευση όλων των μορφών της ευέλικτης απασχόλησης. Σε συνδυασμό με την πολιτική προσλήψεων 1 προς 5 (αναλογία που θα ανατραπεί και αυτή) και την συνειδητή εξώ-θηση για συνταξιοδότηση, η δημόσια διοίκηση αποψιλώνεται από το ανθρώπινο δυναμικό. Η Παιδεία, η Υγεία και η Κοινωνική Πρόνοια μαζί με την Τοπική Αυτοδιοίκηση μπήκαν στο προκρούστειο κρεβάτι του μνημονιακού Καλλικράτη, και υποβαθμίζονται σε βαθμό διάλυσης το κοινωνικό κράτος.

Στον ιδιωτικό τομέα, και στο όνομα της βελτίωσης της «ανταγωνιστικότητας» ανατράπηκε το σύνολο σχεδόν του ατομικού και συλλογικού εργατικού δικαίου και ικανοποιήθηκαν όλα τα εργοδοτικά αιτήματα των τελευταίων 20 ετών. Διευκολύνθηκαν οι απολύσεις με την καταβολή της μισής αποζημίωσης ή και καθόλου αποζημίωσης για εργασία έως και 12 μήνες, θεσμοθετήθηκε η εκβιαστική υποχρεωτική μερική απασχόληση και η εκ περιτροπής εργασία, επιτράπηκε η σύναψη ειδικών επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων με όρους χειρότερους από τις κλαδικές, αλλοιώθηκε σε βαθμό αγνώριστο ο ρόλος της Διαιτησίας (ΟΜΕΔ), έσπασε η ΕΓΣΣΕ για τους νέους, επεκτάθηκε ο δανεισμός των εργαζομένων έως και 3 χρόνια. Με άλλα λόγια, εφαρμόστηκαν κατά γράμμα οι οδηγίες της Τρόικας για θεσμοθέτηση της απόλυτης μισθολογικής και εργασιακής ευε-λιξίας, η οποία σε συνδυασμό με την ύφεση και την απειλή της απόλυσης έχει οδηγήσει σε πραγματικό πετσόκομμα των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, μέσα από την εκβιαστική εφαρμογή ατομικών συμβάσεων εργασίας και τη μείωση των ημερών εργασίας.

Στο μέτωπο του ασφαλιστικού και των συντάξεων, η Τρόικα και η Κυβέρνηση φρόντισαν να αυξήσουν δραματικά τα όρια ηλικίας και τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης, θεσμοθέτησαν νέο ΛΑΦΚΑ (έως και 14%) και πετσόκοψαν τις συντάξεις μαζί με την 13η και 14η σύνταξη. Τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης αυξήθηκαν και στο δημόσιο (ειδικά για τις γυναίκες), ενώ ο νέος τρόπος υπολογισμού είναι επαχθέστερος. Ο νέος γύρος προβλέπει την δραματική μείωση των επικουρικών συντάξεων και την ουσιαστική κατάργηση των βαρέων και ανθυγιεινών.

Στο μέτωπο των δημόσιων κοινωνικών αγαθών και των κοινωφελών επιχειρήσεων (αρχής γενομέ-νης από τον σιδηρόδρομο και τις αστικές συγκοινωνίες), το Μνημόνιο έφερε μέτρα που οδηγούν στην στοχο-ποίηση, απαξίωση, συρρίκνωση και εν τέλει σε σύντομο χρονικό διάστημα την εκχώρηση τους σε ιδιώτες. Οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ διαπομπεύονται και ενοχοποιούνται για τις καταστροφικές πολιτικές των κυβερνήσεων που τις γέμισαν με ελλείμματα και τις διοίκησαν με πελατειακές σχέσεις. Το κράτος, εκχωρεί ακόμα και αυτό το ύστατο και μοναδικό εργαλείο, μιας πιο δίκαιας αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου.

Η δημόσια περιουσία, οι δρόμοι, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, η ενέργεια και η ύδρευση αλλά και η δημόσια γη, είναι έτοιμα να ξεπουληθούν, εντασσόμενα στο βίαιο σχέδιο της είσπραξης των 50 δις Ευρώ για την ικανο-ποίηση των δανειστών της χώρας.

Το Σύμφωνο για το Ευρώ, που αποφάσισε η Ε.Ε. και αποδέχτηκε ασμένως η ελληνική κυβέρνηση, δεν είναι παρά η μονιμοποίηση του Μνημονίου και της διαχρονικής σκληρής ταξικής λιτότητας.

Είναι ολοφάνερο, ότι τίποτε δεν είναι όπως ένα χρόνο πριν.

Το διάστημα αυτό, παρά την ανοχή, την αφωνία και την ακινησία της πλειοψηφικής ηγεσίας του συνδικα-λιστικού κινήματος (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ), παρά τη συνειδητή περιχαράκωση και τον απομονωτισμό του ΠΑΜΕ και παρά τις προσπάθειες εκφοβισμού και τρομοκράτησης εκ μέρους της Κυβέρνησης και των ΜΜΕ, αναπτύχθηκαν σημαντικοί εργατικοί και κοινωνικοί αγώνες με τρεις μαζικές απεργίες, αναδείχθηκαν νέα μαχητικά κοινωνικά κινήματα, ενώ και άλλα κοινωνικά στρώματα που χτυπήθηκαν από το Μνημόνιο εντάχθηκαν σε μια λογική συνολικής πολιτικής ανατροπής του.

Οι υπαρκτές παθογένειες του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και οι πολιτικές κομματικές σκοπιμότητες στο εσωτερικό του, λειτούργησαν και λειτουργούν αρνητικά στην οικοδόμηση μιας λογικής που θα συγκεντρώνει τις μέγιστες δυνατές κοινωνικές δυνάμεις, θα εκφράζει και θα συνενώνει την διαμορφούμενη και συνεχώς διευρυνόμενη πλειοψηφική κοινωνική συμμαχία των χαμένων του Μνημονίου (εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, νέοι, μετανάστες, μικροί και μεσαίοι επαγγελματίες) και μέσα από τους αγώνες θα δώσει πολιτική διέξοδο στο οικονομικό νεοφιλελεύθερο και καταστροφικό αδιέξοδο.

Η υπέρβαση των δυσκολιών αυτών είναι επιτακτική ανάγκη. Η κοινωνία είναι ώριμη και το εργατικό συνδι-καλιστικό κίνημα υπό προϋποθέσεις μπορεί. Η ταχύτητα, η πυκνότητα και η βιαιότητα των ανατροπών, είναι τέτοια που είναι ώρα πια, και το εργατικό κίνημα αλλά και τα επιμέρους κοινωνικά κινήματα να αφήσουν εκτός όλα όσα τους χωρίζουν και να υπηρετήσουν το κοινό στόχο.

Το Συνδικαλιστικό Κίνημα μπορεί και πρέπει να γίνει σημείο αναφοράς και συσπείρωσης ευρύτατων κοινωνικών δυνάμεων με πολιτικά αιτήματα και χαρακτηριστικά.

• Να ηγηθεί του αγώνα για απεμπλοκή της χώρας από το καταστροφικό Μνημόνιο, δημιουργώντας τις πολιτικές προϋποθέσεις για μια άλλη πορεία της χώρας.

• Να δείξει και να παλέψει τις αιτίες που μας οδήγησαν ως εδώ.

• Να απαιτήσει την επαναδιαπραγμάτευση του δημοσίου χρέους με στόχο τη διαγραφή ενός πολύ μεγάλου μέρους του και την αναπτυξιακή παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας με ριζική αναδιανομή εισοδημάτων προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων.

Οι εργαζόμενοι δεν χρωστούν τίποτα σ' αυτούς που λεηλάτησαν και λεηλατούν τη χώρα.



ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΚΑΙ Η ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 11 ΜΑΗ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΠΕΡΓΙΑ. Διαφορετική στην οργάνωση, το συντονισμό, το περιεχόμενο και τους στόχους της, Πρέπει και μπορεί να δώσει το μήνυμα μιας καθολικής κοινωνικής αντίστασης και διαφορετικής πολιτικής και οικονομικής προοπτικής για τον τόπο και τους εργαζόμενους.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 11 ΜΑΗ

http://www.apnet.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=810:2011-05-05-08-33-17&catid=58:ayt-pare&Itemid=182